Psalms 39

DOUAI-RHEIMS	Biblia Tysiąclecia
1 Unto the end, for Idithun himself, a canticle of David.	1 Kierownikowi chóru, Jedutunowi. Psalm. Dawidowy.
2 I said: I will take heed to my ways : that I sin not with my tongue. I have set guard to my mouth, when the sinner stood against me.	2 Rzekłem: Będę pilnował dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem; nałożę na usta wędzidło, dopóki naprzeciw mnie jest występny.
3 I was dumb, and was humbled, and kept silence from good things : and my sorrow was renewed.	3 Oniemiałem, zamilkłem pozbawiony szczęścia, lecz moja boleść wzmogła się na nowo.
4 My heart grew hot within me : and in my meditation a fire shall flame out.	4 Serce w mym wnętrzu rozgorzało; gdy rozważałem, zapłonął w nim ogień: język mój przemówił.
5 I spoke with my tongue : O Lord, make me know my end. And what is the number of my days : that I may know what is wanting to me.	5 O Panie, mój kres pozwól mi poznać i jaka jest miara dni moich, bym wiedział, jak jestem znikomy.
6 Behold thou hast made my days measurable : and my substance is as nothing before thee. And indeed all things are vanity : every man living.	6 Oto wymierzyłeś moje dni tylko na kilka piędzi, i życie moje jak nicość przed Tobą. Doprawdy, życie wszystkich ludzi jest marnością.
7 Surely man passeth as an image : yea, and he is disquieted in vain. He storeth up : and he knoweth not for whom he shall gather these things.	7 Człowiek jak cień przemija, na próżno tyle się niepokoi, gromadzi, lecz nie wie, kto to zabierze.
8 And now what is my hope? is it not the Lord? and my substance is with thee.	8 A teraz w czym mam pokładać nadzieję, o Panie? W Tobie jest moja nadzieja.
9 Deliver thou me from all my iniquities : thou hast made me a reproach to the fool.	9 Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości, nie wystawiaj mnie na pośmiewisko głupca!
10 I was dumb, and I opened not my mouth, because thou hast done it.	10 Zamilkłem, ust mych nie otwieram: Ty bowiem [to] sprawiłeś.
11 Remove thy scourges from me. The strength of thy hand hath made me faint in rebukes:	11 Odwróć ode mnie Twe ciosy: ginę pod uderzeniem Twej ręki.
12 thou hast corrected man for iniquity. And thou hast made his soul to waste away like a spider : surely in vain is any man disquieted.	12 Za winę chłoszczesz człowieka karaniem, jak mól obracasz wniwecz to, czego pożąda. Doprawdy, każdy człowiek jest marnością.
13 Hear my prayer, O Lord, and my supplication : give ear to my tears. Be not silent : for I am a stranger with thee, and a sojourner as all my fathers were.	13 Usłysz, o Panie, moją modlitwę, i wysłuchaj mego wołania; na moje łzy nie bądź nieczuły, bo gościem jestem u Ciebie, przechodniem - jak wszyscy moi przodkowie.
14 O forgive me, that I may be refreshed, before I go hence, and be no more.	14 Odwróć oczy ode mnie, niech doznam radości, zanim odejdę i mnie nie będzie.