| 1 וַיַּעַן אִיֹּוב וַיֹּאמַר | 1 Hiob na to odpowiedział, i rzekł: |
| 2 שִׁמְעוּ מֹועַ מִלָּתִי וּתְהִי־זֹאת תַּנְחוּמֹתֵיכֶם | 2 Słuchajcie, słuchajcie mej mowy, może mnie tym pocieszycie. |
| 3 אוּנִי וְאָנֹכִי אֲדַבֵּר וְאַחַר דַּבְּרִי תַלְעִיג | 3 Dopuśćcie i mnie też do słowa, potem pozwalam wam szydzić. |
| 4 הֶאָנֹכִי לְאָדָם שִׂיחִי וְאִם־מַדּוּעַ לֹא־תִקְצַר רוּחִי | 4 A czyż ja do ludzi mam żal? Czy niesłusznie duch mój jest wzburzony? |
| 5 פְּנוּ־אֵלַי וְהָשַׁמּוּ וְשִׂימוּ יָד עַל־פֶּה | 5 Spójrzcie na mnie, zdziwieni, i ręką przymknijcie swe usta! |
| 6 וְאִם־זָכַרְתִּי וְנִבְהָלְתִּי וְאָחַז בְּשָׂרִי פַּלָּצוּת | 6 Jest myśl, co mnie tak przeraża, że drżę na całym ciele: |
| 7 מַדּוּעַ רְשָׁעִים יִחְיוּ עָתְקוּ גַּם־גָּבְרוּ חָיִל | 7 Czemuż to żyją grzesznicy? Wiekowi są i potężni. |
| 8 זַרְעָם נָכֹון לִפְנֵיהֶם עִמָּם וְצֶאֱצָאֵיהֶם לְעֵינֵיהֶם | 8 Trwałe jest u nich potomstwo i dano oglądać im wnuki. |
| 9 בָּתֵּיהֶם שָׁלֹום מִפָּחַד וְלֹא שֵׁבֶט אֱלֹוהַּ עֲלֵיהֶם | 9 Ich domy są bezpieczne, bez strachu, gdyż nie sięga ich Boża rózga. |
| 10 שֹׁורֹו עִבַּר וְלֹא יַגְעִל תְּפַלֵּט פָּרָתֹו וְלֹא תְשַׁכֵּל | 10 Ich buhaj jest zawsze płodny, krowa im rodzi, nie roni. |
| 11 יְשַׁלְּחוּ כַצֹּאן עֲוִילֵיהֶם וְיַלְדֵיהֶם יְרַקֵּדוּן | 11 Swych chłopców puszczają jak owce: niech dzieci biegają radośnie, |
| 12 יִשְׂאוּ כְּתֹף וְכִנֹּור וְיִשְׂמְחוּ לְקֹול עוּגָב | 12 chwytają za miecz i harfę i tańczą do wtóru piszczałki. |
| 13 [יְבַלּוּ כ] (יְכַלּוּ ק) בַטֹּוב יְמֵיהֶם וּבְרֶגַע שְׁאֹול יֵחָתּוּ | 13 Pędzą swe dni w dobrobycie, w spokoju zstępują do Szeolu. |
| 14 וַיֹּאמְרוּ לָאֵל סוּר מִמֶּנּוּ וְדַעַת דְּרָכֶיךָ לֹא חָפָצְנוּ | 14 Oddal się - mówili do Boga - nie chcemy znać Twoich dróg. |
| 15 מַה־שַׁדַּי כִּי־נַעַבְדֶנּוּ וּמַה־נֹּועִיל כִּי נִפְגַּע־בֹּו | 15 Po cóż służyć Wszechmogącemu? Co da nam modlitwa do Niego? |
| 16 הֵן לֹא בְיָדָם טוּבָם עֲצַת רְשָׁעִים רָחֲקָה מֶנִּי | 16 Czyż w ich rękach nie ma szczęścia, choć ich myśli od Niego daleko? |
| 17 כַּמָּה ׀ נֵר־רְשָׁעִים יִדְעָךְ וְיָבֹא עָלֵימֹו אֵידָם חֲבָלִים יְחַלֵּק בְּאַפֹּו | 17 Czy często gaśnie lampa niewiernych, czy na nich klęska spada? Gniew Boży rujnuje nieprawych? |
| 18 יִהְיוּ כְּתֶבֶן לִפְנֵי־רוּחַ וּכְמֹץ גְּנָבַתּוּ סוּפָה | 18 Czyż są podobni do słomy na wietrze lub do plew pędzonych przez wicher? |
| 19 אֱלֹוהַּ יִצְפֹּן־לְבָנָיו אֹונֹו יְשַׁלֵּם אֵלָיו וְיֵדָע | 19 Bóg chowa cierpienia dla synów. Trzeba je zadać samemu, niech pozna, |
| 20 יִרְאוּ [עֵינֹו כ] (עֵינָיו ק) כִּידֹו וּמֵחֲמַת שַׁדַּי יִשְׁתֶּה | 20 niech ujrzy oczami swą klęskę, niech gniew Wszechmocnego wypije! |
| 21 כִּי מַה־חֶפְצֹו בְּבֵיתֹו אַחֲרָיו וּמִסְפַּר חֳדָשָׁיו חֻצָּצוּ | 21 Czy mu po śmierci zależy na domu, gdy liczba miesięcy skończona? |
| 22 הַלְאֵל יְלַמֶּד־דָּעַת וְהוּא רָמִים יִשְׁפֹּוט | 22 Czy Boga chcesz uczyć mądrości, Tego, co sądzi mocarzy? |
| 23 זֶה יָמוּת בְּעֶצֶם תֻּמֹּו כֻּלֹּו שַׁלְאֲנַן וְשָׁלֵיו | 23 Jeden umiera szczęśliwy, ze wszech miar bezpieczny, beztroski. |
| 24 עֲטִינָיו מָלְאוּ חָלָב וּמֹחַ עַצְמֹותָיו יְשֻׁקֶּה | 24 Naczynia ma pełne mleka, szpik jego kości jest świeży. |
| 25 וְזֶה יָמוּת בְּנֶפֶשׁ מָרָה וְלֹא־אָכַל בַּטֹּובָה | 25 Drugi zaś kończy w boleści i szczęścia nigdy nie zaznał. |
| 26 יַחַד עַל־עָפָר יִשְׁכָּבוּ וְרִמָּה תְּכַסֶּה עֲלֵיהֶם | 26 A w ziemi leżą razem, obydwu pokrywa robactwo. |
| 27 הֵן יָדַעְתִּי מַחְשְׁבֹותֵיכֶם וּמְזִמֹּות עָלַי תַּחְמֹסוּ | 27 Wasze myśli są mi już znane i plany, jak chcecie mnie dręczyć. |
| 28 כִּי תֹאמְרוּ אַיֵּה בֵית־נָדִיב וְאַיֵּה אֹהֶל ׀ מִשְׁכְּנֹות רְשָׁעִים | 28 Mówicie: A gdzie dom bogacza lub namiot mieszkalny złoczyńców? |
| 29 הֲלֹא אֶלְתֶּם עֹובְרֵי דָרֶךְ וְאֹתֹתָם לֹא תְנַכֵּרוּ | 29 Czy nie pytacie podróżnych? Co mówią - nie wiecie dokładnie? |
| 30 כִּי לְיֹום אֵיד יֵחָשֶׂךְ רָע לְיֹום עֲבָרֹות יוּבָלוּ | 30 Grzesznik ocalał w dni grozy i w czasie, gdy nadciąga kara. |
| 31 מִי־יַגִּיד עַל־פָּנָיו דַּרְכֹּו וְהוּא־עָשָׂה מִי יְשַׁלֶּם־לֹו | 31 Więc kto mu wypomni złe życie i któż zapłaci za czyny? |
| 32 וְהוּא לִקְבָרֹות יוּבָל וְעַל־גָּדִישׁ יִשְׁקֹוד | 32 Takiego grzebią uroczyście i straże stawiają przy grobie. |
| 33 מָתְקוּ־לֹו רִגְבֵי נָחַל וְאַחֲרָיו כָּל־אָדָם יִמְשֹׁוךְ וּלְפָנָיו אֵין מִסְפָּר | 33 Toteż przyjemne są mu grudy ziemi, bo tłum ludzi jest za nim, jak i przed nim bez liku. |
| 34 וְאֵיךְ תְּנַחֲמוּנִי הָבֶל וּתְשׁוּבֹתֵיכֶם נִשְׁאַר־מָעַל׃ ס | 34 Więc czemu mnie próżno cieszycie, gdy prawdzie odpowiedź zaprzecza? |
