| 1 και αρταξερξης ο των μηδων παρελαβε την βασιλειαν και δαρειος πληρης των ημερων και ενδοξος εν γηρει | 1 Dario il Medo ricevette poi il regno all’età di sessantadue anni. |
| 2 και κατεστησε σατραπας εκατον εικοσι επτα επι πασης της βασιλειας αυτου | 2 Parve bene a Dario di costituire nel regno centoventi satrapi che fossero ripartiti in tutto il regno |
| 3 και επ' αυτων ανδρας τρεις ηγουμενους αυτων και δανιηλ εις ην των τριων ανδρων | 3 e, sopra di essi, tre ministri — Daniele era uno di essi — ai quali facessero rapporto in modo che il re non venisse disturbato. |
| 4 υπερ παντας εχων εξουσιαν εν τη βασιλεια και δανιηλ ην ενδεδυμενος πορφυραν και μεγας και ενδοξος εναντι δαρειου του βασιλεως καθοτι ην ενδοξος και επιστημων και συνετος και πνευμα αγιον εν αυτω και ευοδουμενος εν ταις πραγματειαις του βασιλεως αις επρασσε τοτε ο βασιλευς εβουλευσατο καταστησαι τον δανιηλ επι πασης της βασιλειας αυτου και τους δυο ανδρας ους κατεστησε μετ' αυτου και σατραπας εκατον εικοσι επτα | 4 Allora questo Daniele si distingueva tra i ministri e satrapi poiché aveva uno spirito straordinario e il re meditava di porlo a capo di tutto il regno. |
| 5 οτε δε εβουλευσατο ο βασιλευς καταστησαι τον δανιηλ επι πασης της βασιλειας αυτου τοτε βουλην και γνωμην εβουλευσαντο εν εαυτοις οι δυο νεανισκοι προς αλληλους λεγοντες επει ουδεμιαν αμαρτιαν ουδε αγνοιαν ηυρισκον κατα του δανιηλ περι ης κατηγορησουσιν αυτου προς τον βασιλεα | 5 Perciò i ministri e satrapi studiavano di trovare un pretesto contro Daniele riguardo all’amministrazione, ma non poterono trovare alcunchè di male perché era fedele e nessuna negligenza e nessuna colpa furono trovati in lui. |
| 6 και ειπαν δευτε στησωμεν ορισμον καθ' εαυτων οτι πας ανθρωπος ουκ αξιωσει αξιωμα και ου μη ευξηται ευχην απο παντος θεου εως ημερων τριακοντα αλλ' η παρα δαρειου του βασιλεως ει δε μη αποθανειται ινα ηττησωσι τον δανιηλ εναντιον του βασιλεως και ριφη εις τον λακκον των λεοντων ηδεισαν γαρ οτι δανιηλ προσευχεται και δειται κυριου του θεου αυτου τρις της ημερας | 6 Allora quelli dissero: «Non troviamo nessun appiglio contro questo Daniele se non lo cerchiamo contro di lui nella religione del suo Dio». |
| 7 τοτε προσηλθοσαν οι ανθρωποι εκεινοι και ειπαν εναντιον του βασιλεως | 7 Allora quei ministri e satrapi si precipitarono dal re e gli dissero: «Re Dario, vivi in eterno! |
| 8 ορισμον και στασιν εστησαμεν οτι πας ανθρωπος ος αν ευξηται ευχην η αξιωση αξιωμα τι παρα παντος θεου εως ημερων τριακοντα αλλ' η παρα δαρειου του βασιλεως ριφησεται εις τον λακκον των λεοντων | 8 Tutti i ministri del re, i prefetti e i satrapi, i consiglieri di stato e i governatori si sono consultati perché il re deliberi un editto e mandi in vigore un divieto secondo il quale chi, nel giro di trenta giorni, indirizzi una preghiera a qualsiasi Dio o uomo fuorché a te, o re, sia gettato nella fossa dei leoni. |
| 9 και ηξιωσαν τον βασιλεα ινα στηση τον ορισμον και μη αλλοιωση αυτον διοτι ηδεισαν οτι δανιηλ προσευχεται και δειται τρις της ημερας ινα ηττηθη δια του βασιλεως και ριφη εις τον λακκον των λεοντων | 9 Ora, o re, emana il divieto e firma il rescritto affinché, secondo la legge immutabile dei Medi e dei Persiani, non possa essere revocato». |
| 10 και ουτως ο βασιλευς δαρειος εστησε και εκυρωσεν | 10 Quindi il re firmò il rescritto e la proibizione. |
| 11 επιγνους δε δανιηλ τον ορισμον ον εστησε κατ' αυτου θυριδας ηνοιξεν εν τω υπερωω αυτου κατεναντι ιερουσαλημ και επιπτεν επι προσωπον αυτου τρις της ημερας καθως εποιει εμπροσθεν και εδειτο | 11 Daniele, come seppe che il rescritto era stato stilato, se ne andò a casa: teneva aperte le finestre della sua camera superiore in direzione di Gerusalemme e tre volte al giorno si gettava sulle ginocchia e pregava e lodava il suo Dio come era solito fare anche prima. |
| 12 και αυτοι ετηρησαν τον δανιηλ και κατελαβοσαν αυτον ευχομενον τρις της ημερας καθ' εκαστην ημεραν | 12 Allora quegli uomini accorsero e trovarono Daniele in preghiere e suppliche al suo Dio. |
| 13 τοτε ουτοι οι ανθρωποι ενετυχον τω βασιλει και ειπαν δαρειε βασιλευ ουχ ορισμον ωρισω ινα πας ανθρωπος μη ευξηται ευχην μηδε αξιωση αξιωμα παρα παντος θεου εως ημερων τριακοντα αλλα παρα σου βασιλευ ει δε μη ριφησεται εις τον λακκον των λεοντων αποκριθεις δε ο βασιλευς ειπεν αυτοις ακριβης ο λογος και μενει ο ορισμος [13α] και ειπον αυτω ορκιζομεν σε τοις μηδων και περσων δογμασιν ινα μη αλλοιωσης το προσταγμα μηδε θαυμασης προσωπον και ινα μη ελαττωσης τι των ειρημενων και κολασης τον ανθρωπον ος ουκ ενεμεινε τω ορισμω τουτω και ειπεν ουτως ποιησω καθως λεγετε και εστηκε μοι τουτο | 13 Quindi si precipitarono e dissero al re in relazione al rescritto: «O re, forse non hai emanato un divieto secondo il quale chi, nel termine di trenta giorni, invocherà qualsiasi dio o uomo all’infuori di te sarà gettato nella fossa dei leoni ?» Prese a dire il re: «La cosa è fissata secondo la legge irrevocabile dei Medi e dei Persiani ». |
| 14 και ειπαν ιδου ευρομεν δανιηλ τον φιλον σου ευχομενον και δεομενον του προσωπου του θεου αυτου τρις της ημερας | 14 Allora presero a replicare al re: «Daniele, dei deportati di Giuda, non ha fatto attenzione a te, o re, né al divieto che tu hai promulgato e indirizza; tre volte al giorno, la supplica al suo Dio». |
| 15 και λυπουμενος ο βασιλευς ειπεν ριφηναι τον δανιηλ εις τον λακκον των λεοντων κατα τον ορισμον ον εστησε κατ' αυτου τοτε ο βασιλευς σφοδρα ελυπηθη επι τω δανιηλ και εβοηθει του εξελεσθαι αυτον εως δυσμων ηλιου απο των χειρων των σατραπων | 15 Allora il re, come udì la cosa, se ne dispiacque molto e si preoccupò di salvare Daniele e, fino al tramonto del sole, si impegnò a liberarlo. |
| 16 και ουκ ηδυνατο εξελεσθαι αυτον απ' αυτων | 16 Allora quegli uomini si precipitarono dal re e gli dissero: «Sappi, o re, che secondo la legge dei Medi e dei Persiani è irrevocabile ogni divieto o deliberazione che il re ha emanato!» |
| 17 αναβοησας δε δαρειος ο βασιλευς ειπε τω δανιηλ ο θεος σου ω συ λατρευεις ενδελεχως τρις της ημερας αυτος εξελειται σε εκ χειρος των λεοντων εως πρωι θαρρει | 17 Allora il re diede ordini: presero Daniele e lo gettarono nella fossa dei leoni. Il re prese a dire a Daniele: «Il tuo Dio, che tu servi con tale costanza, possa liberarti!» |
| 18 τοτε δανιηλ ερριφη εις τον λακκον των λεοντων και ηνεχθη λιθος και ετεθη εις το στομα του λακκου και εσφραγισατο ο βασιλευς εν τω δακτυλιω εαυτου και εν τοις δακτυλιοις των μεγιστανων αυτου οπως μη απ' αυτων αρθη ο δανιηλ η ο βασιλευς αυτον ανασπαση εκ του λακκου | 18 Fu poi portata una pietra e posta sulla apertura della fossa; il re la sigillò con il suo anello e con quello dei suoi grandi affinché nulla venisse mutato nel riguardi di Daniele. |
| 19 τοτε υπεστρεψεν ο βασιλευς εις τα βασιλεια αυτου και ηυλισθη νηστις και ην λυπουμενος περι του δανιηλ τοτε ο θεος του δανιηλ προνοιαν ποιουμενος αυτου απεκλεισε τα στοματα των λεοντων και ου παρηνωχλησαν τω δανιηλ | 19 Allora il re ritornò al palazzo e passò la notte digiuno: non gli furono introdotte donne e il sonno se ne fuggì da lui. |
| 20 και ο βασιλευς δαρειος ωρθρισε πρωι και παρελαβε μεθ' εαυτου τους σατραπας και πορευθεις εστη επι του στοματος του λακκου των λεοντων | 20 Quindi il re si levò al chiaro del mattino, alla prima luce del giorno, e se ne andò in fretta alla fossa dei leoni. |
| 21 τοτε ο βασιλευς εκαλεσε τον δανιηλ φωνη μεγαλη μετα κλαυθμου λεγων ω δανιηλ ει αρα ζης και ο θεος σου ω λατρευεις ενδελεχως σεσωκε σε απο των λεοντων και ουκ ηχρειωκαν σε | 21 Avvicinatosi alla fossa; con voce triste gridò a Daniele. Prese a dire a Daniele: «Daniele, servitore del Dio vivo, il Dio che tu servi con costanza è stato capace di liberarti dai leoni?» |
| 22 τοτε δανιηλ επηκουσε φωνη μεγαλη και ειπεν βασιλευ ετι ειμι ζων | 22 Allora Daniele parlò con il re: «Vivi in eterno, i re! |
| 23 και σεσωκε με ο θεος απο των λεοντων καθοτι δικαιοσυνη εν εμοι ευρεθη εναντιον αυτου και εναντιον δε σου βασιλευ ουτε αγνοια ουτε αμαρτια ευρεθη εν εμοι συ δε ηκουσας ανθρωπων πλανωντων βασιλεις και ερριψας με εις τον λακκον των λεοντων εις απωλειαν | 23 Il mio Dio ha mandato il suo angelo e ha chiuso la bocca dei leoni, così che non mi hanno ferito perché innanzi a lui è stata trovata in me l’integrità: nemmeno davanti a te, o re, ho compiuto reato». |
| 24 τοτε συνηχθησαν πασαι αι δυναμεις και ειδον τον δανιηλ ως ου παρηνωχλησαν αυτω οι λεοντες | 24 Allora il re si felicità molto con lui e ordinò che Daniele fosse tirato fuori dalla fossa. E Daniele fu tratto fuori: nessun delitto fu trovato in lui poiché aveva avuto fiducia nel suo Dio |
| 25 τοτε οι δυο ανθρωποι εκεινοι οι καταμαρτυρησαντες του δανιηλ αυτοι και αι γυναικες αυτων και τα τεκνα αυτων ερριφησαν τοις λεουσι και οι λεοντες απεκτειναν αυτους και εθλασαν τα οστα αυτων | 25 Il re diede ordini: furono portati quegli uomini che avevano accusato Daniele e furono gettati nella fossa dei leoni, essi, i figli e le mogli. Non erano giunti sul fondo della fossa che i leoni si precipitarono su di essi e stritolarono tutte le loro ossa. |
| 26 τοτε δαρειος εγραψε πασι τοις εθνεσι και χωραις και γλωσσαις τοις οικουσιν εν παση τη γη αυτου λεγων | 26 Allora il re Dario scrisse: «A tutti i popoli, nazioni e lingue che abitano su tutta la terra: “La vostra pace sia grande. |
| 27 παντες οι ανθρωποι οι οντες εν τη βασιλεια μου εστωσαν προσκυνουντες και λατρευοντες τω θεω του δανιηλ αυτος γαρ εστι θεος μενων και ζων εις γενεας γενεων εως του αιωνος | 27 Da me è emanato l’editto: in tutto il dominio del mio regno si tremi e si trepidi innanzi al Dio di Daniele poiché egli è il Dio vivo e rimane in eterno, il suo regno non si può distruggere e il suo dominio è senza fine. |
| 28 εγω δαρειος εσομαι αυτω προσκυνων και δουλευων πασας τας ημερας μου τα γαρ ειδωλα τα χειροποιητα ου δυνανται σωσαι ως ελυτρωσατο ο θεος του δανιηλ τον δανιηλ | 28 Egli salva e libera e compie segni e prodigi in cielo e in terra, Lui che ha salvato Daniele dagli artigli dei leoni”#». |
| 29 και ο βασιλευς δαρειος προσετεθη προς το γενος αυτου και δανιηλ κατεσταθη επι της βασιλειας δαρειου και κυρος ο περσης παρελαβε την βασιλειαν αυτου | 29 Questo Daniele fu in grande onore nel regno di Dario e nel regno di Ciro il Persiano. |