| 1 τη ημερα εκεινη επαξει ο θεος την μαχαιραν την αγιαν και την μεγαλην και την ισχυραν επι τον δρακοντα οφιν φευγοντα επι τον δρακοντα οφιν σκολιον και ανελει τον δρακοντα | 1 Naquele dia o Senhor, armado com a sua espada dura, grande e forte, visitará Leviatan, essa serpente fugidia, Leviatan, essa serpente tortuosa, e matará o monstro que está no mar. |
| 2 τη ημερα εκεινη αμπελων καλος επιθυμημα εξαρχειν κατ' αυτης | 2 Naquele dia se dirá: Cantai a vinha que dá vinho puro. |
| 3 εγω πολις ισχυρα πολις πολιορκουμενη ματην ποτιω αυτην αλωσεται γαρ νυκτος ημερας δε πεσειται το τειχος | 3 Sou eu, o Senhor, que a guardo; eu a rego continuamente; para que não receba nenhum dano, eu a guardo de noite e de dia. |
| 4 ουκ εστιν η ουκ επελαβετο αυτης τις με θησει φυλασσειν καλαμην εν αγρω δια την πολεμιαν ταυτην ηθετηκα αυτην τοινυν δια τουτο εποιησεν κυριος ο θεος παντα οσα συνεταξεν κατακεκαυμαι | 4 Não tenho indignação (contra ela). Quem me dará silvas e espinhos para combater? Marcharei contra eles, queimá-los-ei todos juntos, a não ser que se ponham debaixo da minha proteção, que façam a paz comigo, que façam comigo a paz. |
| 5 βοησονται οι ενοικουντες εν αυτη ποιησωμεν ειρηνην αυτω ποιησωμεν ειρηνην | 5 Em dias futuros, Jacob lançará raízes, Israel florescerá, lançará rebentos e encherá de seus frutos a face finai de da terra. |
| 6 οι ερχομενοι τεκνα ιακωβ βλαστησει και εξανθησει ισραηλ και εμπλησθησεται η οικουμενη του καρπου αυτου | 6 Porventura feriu-o (Deus) como feriu os seus opressores? Ou matou-o como aos que o matavam? |
| 7 μη ως αυτος επαταξεν και αυτος ουτως πληγησεται και ως αυτος ανειλεν ουτως αναιρεθησεται | 7 Pelo desterro o castigou, impelindo-o com o seu sopro impetuoso, como vento do Oriente |
| 8 μαχομενος και ονειδιζων εξαποστελει αυτους ου συ ησθα ο μελετων τω πνευματι τω σκληρω ανελειν αυτους πνευματι θυμου | 8 Assim foi expiado o crime da casa de Jacob, e eis todo o fruto da expiação do seu pecado: pulverizou todas as pedras dos altares como pedras reduzidas a cinzas, e não se levantarão mais (ascherás) nem estelas do Sol. |
| 9 δια τουτο αφαιρεθησεται η ανομια ιακωβ και τουτο εστιν η ευλογια αυτου οταν αφελωμαι αυτου την αμαρτιαν οταν θωσιν παντας τους λιθους των βωμων κατακεκομμενους ως κονιαν λεπτην και ου μη μεινη τα δενδρα αυτων και τα ειδωλα αυτων εκκεκομμενα ωσπερ δρυμος μακραν | 9 Porque a cidade forte foi assolada, despovoada e abandonada, como um deserto; nela pastam os bois, nela se deitam, e comem as pontas da sua verdura. |
| 10 το κατοικουμενον ποιμνιον ανειμενον εσται ως ποιμνιον καταλελειμμενον και εσται πολυν χρονον εις βοσκημα και εκει αναπαυσονται | 10 As ramagens secas partem-se, e vêm as mulheres e queimam-nas. É um povo sem inteligência: por isso, aquele que o fez não terá pena dele, não lhe fará mercê aquele que o formou. |
| 11 και μετα χρονον ουκ εσται εν αυτη παν χλωρον δια το ξηρανθηναι γυναικες ερχομεναι απο θεας δευτε ου γαρ λαος εστιν εχων συνεσιν δια τουτο ου μη οικτιρηση ο ποιησας αυτους ουδε ο πλασας αυτους ου μη ελεηση | 11 E acontecerá que naquele dia o Senhor sacudirá o trigo desde o leito do rio (Eufrates) até à torrente do Egito; e vós, filhos de Israel, sereis congregados, um a um. |
| 12 και εσται εν τη ημερα εκεινη συμφραξει κυριος απο της διωρυγος του ποταμου εως ρινοκορουρων υμεις δε συναγαγετε τους υιους ισραηλ κατα ενα ενα | 12 Também acontecerá que naquele dia soará uma grande trombeta e virão os que tinham ficado perdidos na terra dos Assírios, e os que se achavam desterrados na terra do Egito, e adorarão o Senhor no monte santo, em Jerusalém. |
| 13 και εσται εν τη ημερα εκεινη σαλπιουσιν τη σαλπιγγι τη μεγαλη και ηξουσιν οι απολομενοι εν τη χωρα των ασσυριων και οι απολομενοι εν αιγυπτω και προσκυνησουσιν τω κυριω επι το ορος το αγιον εν ιερουσαλημ | |
