| 1 υπολαβων δε βαλδαδ ο σαυχιτης λεγει | 1 Alors Baldad le Suhite prit la parole et dit: |
| 2 μεχρι τινος λαλησεις ταυτα πνευμα πολυρημον του στοματος σου | 2 Jusques à quand tiendras-tu ce langage, et les paroles de ta bouche seront-elles un vent impétueux? |
| 3 μη ο κυριος αδικησει κρινων η ο τα παντα ποιησας ταραξει το δικαιον | 3 Dieu refuse-t-Il la justice? et le Tout-Puissant renverse-t-Il l'équité? |
| 4 ει οι υιοι σου ημαρτον εναντιον αυτου απεστειλεν εν χειρι ανομιας αυτων | 4 Quand tes enfants auraient péché contre Lui, et qu'Il les aurait abandonnés au pouvoir de leur iniquité, |
| 5 συ δε ορθριζε προς κυριον παντοκρατορα δεομενος | 5 si néanmoins tu t'empresses d'aller à Dieu, et si tu implores le Tout-Puissant, |
| 6 ει καθαρος ει και αληθινος δεησεως επακουσεται σου αποκαταστησει δε σοι διαιταν δικαιοσυνης | 6 si tu marches pur et droit, Il sera prompt à te secourir, et Il rendra la paix à ton habitation innocente; |
| 7 εσται ουν τα μεν πρωτα σου ολιγα τα δε εσχατα σου αμυθητα | 7 de sorte que si tes biens étaient autrefois médiocres, ils se multiplieront désormais étonnamment. |
| 8 επερωτησον γαρ γενεαν πρωτην εξιχνιασον δε κατα γενος πατερων | 8 Interroge la génération passée, et consulte avec soin les histoires de nos pères; |
| 9 χθιζοι γαρ εσμεν και ουκ οιδαμεν σκια γαρ εστιν ημων επι της γης ο βιος | 9 (car nous ne sommes que d'hier, et nous ne savons rien, parce que nos jours s'écoulent sur la terre comme l'ombre;) |
| 10 η ουχ ουτοι σε διδαξουσιν και αναγγελουσιν και εκ καρδιας εξαξουσιν ρηματα | 10 et ils t'instruiront; ils te parleront, et ils puiseront ces leçons dans leur coeur. |
| 11 μη θαλλει παπυρος ανευ υδατος η υψωθησεται βουτομον ανευ ποτου | 11 Le jonc peut-il verdir sans humidité, ou le roseau peut-il croître sans eau? |
| 12 ετι ον επι ριζης και ου μη θερισθη προ του πιειν πασα βοτανη ουχι ξηραινεται | 12 Encore en fleur, et sans qu'on le cueille, il sèche avant toutes les herbes. |
| 13 ουτως τοινυν εσται τα εσχατα παντων των επιλανθανομενων του κυριου ελπις γαρ ασεβους απολειται | 13 Telle est la voie de tous ceux qui oublient Dieu, et l'espérance de l'hypocrite périra. |
| 14 αοικητος γαρ αυτου εσται ο οικος αραχνη δε αυτου αποβησεται η σκηνη | 14 Il condamnera lui-même sa folie, et sa confiance sera comme une toile d'araignée. |
| 15 εαν υπερειση την οικιαν αυτου ου μη στη επιλαβομενου δε αυτου ου μη υπομεινη | 15 Il s'appuiera sur sa maison, et elle ne tiendra pas; il l'étayera, et elle ne subsistera point. |
| 16 υγρος γαρ εστιν υπο ηλιου και εκ σαπριας αυτου ο ραδαμνος αυτου εξελευσεται | 16 C'est une plante qui paraît verte avant que le soleil se lève, et qui pousse sa tige aussitôt qu'il est levé. |
| 17 επι συναγωγην λιθων κοιμαται εν δε μεσω χαλικων ζησεται | 17 Ses racines se multiplient sur un monceau de pierres, et elle s'établit parmi les cailloux. |
| 18 εαν καταπιη ο τοπος ψευσεται αυτον ουχ εορακας τοιαυτα | 18 Si on l'arrache de sa place, ce lieu la reniera, et dira : Je ne te connais pas. |
| 19 οτι καταστροφη ασεβους τοιαυτη εκ δε γης αλλον αναβλαστησει | 19 Car telle est toute la joie de sa voie, que d'autres germent de terre à sa place. |
| 20 ο γαρ κυριος ου μη αποποιησηται τον ακακον παν δε δωρον ασεβους ου δεξεται | 20 Dieu ne rejettera pas le simple, et Il ne tendra pas la main aux méchants, |
| 21 αληθινων δε στομα εμπλησει γελωτος τα δε χειλη αυτων εξομολογησεως | 21 jusqu'à ce que le rire remplisse ta bouche, et que la jubilation soit sur tes lèvres. |
| 22 οι δε εχθροι αυτων ενδυσονται αισχυνην διαιτα δε ασεβους ουκ εσται | 22 Ceux qui te haïssent seront couverts de confusion, et la tente des impies ne subsistera plus. |
