| 1 και εγενετο ως επαυσατο βοωσα προς τον θεον ισραηλ και συνετελεσεν παντα τα ρηματα ταυτα | 1 Quando acabou de clamar ao Senhor, (Judit) levantou-se do lugar onde se tinha prostrado diante do Senhor. |
| 2 και ανεστη απο της πτωσεως και εκαλεσεν την αβραν αυτης και κατεβη εις τον οικον εν ω διετριβεν εν αυτω εν ταις ημεραις των σαββατων και εν ταις εορταις αυτης | 2 Chamou a sua criada, desceu à sua habitação, tirou o cilício, despiu-se dos hábitos da sua viuvez, |
| 3 και περιειλατο τον σακκον ον ενεδεδυκει και εξεδυσατο τα ιματια της χηρευσεως αυτης και περιεκλυσατο το σωμα υδατι και εχρισατο μυρω παχει και διεξανε τας τριχας της κεφαλης αυτης και επεθετο μιτραν επ' αυτης και ενεδυσατο τα ιματια της ευφροσυνης αυτης εν οις εστολιζετο εν ταις ημεραις της ζωης του ανδρος αυτης μανασση | 3 lavou o seu corpo, ungiu-se da mais fina mirra, arranjou o cabelo, pôs uma coifa sobre a cabeça, vestiu-se com os vestidos de gala, calçou as sandálias, pôs os braceletes, o colar, as arrecadas, os anéis, (numa palavra) ornou-se com todos os seus enfeites. |
| 4 και ελαβεν σανδαλια εις τους ποδας αυτης και περιεθετο τους χλιδωνας και τα ψελια και τους δακτυλιους και τα ενωτια και παντα τον κοσμον αυτης και εκαλλωπισατο σφοδρα εις απατησιν οφθαλμων ανδρων οσοι αν ιδωσιν αυτην | 4 O Senhor aumentou-lhe ainda a gentileza porque todo este adorno procedia, não de algum mau desejo, mas de virtude; por isso o Senhor deu-lhe tal formosura, que apareceu aos olhos de todos com encanto incomparável. |
| 5 και εδωκεν τη αβρα αυτης ασκοπυτινην οινου και καψακην ελαιου και πηραν επληρωσεν αλφιτων και παλαθης και αρτων καθαρων και περιεδιπλωσε παντα τα αγγεια αυτης και επεθηκεν αυτη | 5 Mandou à sua criada que levasse uma garrafa de vinho, uma almotolia de azeite, farinhas, passas, pão e queijo, e partiu. |
| 6 και εξηλθοσαν επι την πυλην της πολεως βαιτυλουα και ευροσαν εφεστωτα επ' αυτη οζιαν και τους πρεσβυτερους της πολεως χαβριν και χαρμιν | 6 Ao chegar à porta da cidade, encontraram Ozias e os anciãos da cidade, que a estavam esperando. |
| 7 ως δε ειδον αυτην και ην ηλλοιωμενον το προσωπον αυτης και την στολην μεταβεβληκυιαν αυτης και εθαυμασαν επι τω καλλει αυτης επι πολυ σφοδρα και ειπαν αυτη | 7 Eles, ao vê-la, ficaram estupefactos e maravilhados da sua beleza. |
| 8 ο θεος των πατερων ημων δωη σε εις χαριν και τελειωσαι τα επιτηδευματα σου εις γαυριαμα υιων ισραηλ και υψωμα ιερουσαλημ | 8 Não lhe perguntando, contudo, coisa alguma, deixaram-na passar, dizendo: O Deus de nossos pais te dê graça, e corrobore com a sua fortaleza todas as resoluções do teu coração, para que Jerusalém se glorie em li, e o teu nome seja colocado no número dos santos e justos. |
| 9 και προσεκυνησεν τω θεω και ειπεν προς αυτους επιταξατε ανοιξαι μοι την πυλην της πολεως και εξελευσομαι εις τελειωσιν των λογων ων ελαλησατε μετ' εμου και συνεταξαν τοις νεανισκοις ανοιξαι αυτη καθοτι ελαλησεν | 9 Os que estavam ali disseram todos a uma voz: Assim seja, assim seja. |
| 10 και εποιησαν ουτως και εξηλθεν ιουδιθ αυτη και η παιδισκη αυτης μετ' αυτης απεσκοπευον δε αυτην οι ανδρες της πολεως εως ου κατεβη το ορος εως διηλθεν τον αυλωνα και ουκετι εθεωρουν αυτην | 10 Judit, orando ao Senhor, passou as portas com a sua escrava. |
| 11 και επορευοντο εν τω αυλωνι εις ευθειαν και συνηντησεν αυτη προφυλακη των ασσυριων | 11 Quando ela descia do monte, ao amanhecer do dia, saíram-lhe ao encontro as guardas avançadas dos Assírios e prenderam-na, dizendo: Donde vens tu? e para onde vais? |
| 12 και συνελαβον αυτην και επηρωτησαν τινων ει και ποθεν ερχη και που πορευη και ειπεν θυγατηρ ειμι των εβραιων και αποδιδρασκω απο προσωπου αυτων οτι μελλουσιν διδοσθαι υμιν εις καταβρωμα | 12 Ela respondeu: Eu sou uma das filhas dos Hebreus que fugi da presença deles porque previ que eles vos hão-de ser entregues a saque, visto que, desprezando-vos, não quiseram render-se a vós voluntariamente, para encontrarem misericórdia, a vossos olhos. |
| 13 καγω ερχομαι εις το προσωπον ολοφερνου αρχιστρατηγου δυναμεως υμων του απαγγειλαι ρηματα αληθειας και δειξω προ προσωπου αυτου οδον καθ' ην πορευσεται και κυριευσει πασης της ορεινης και ου διαφωνησει των ανδρων αυτου σαρξ μια ουδε πνευμα ζωης | 13 Por toda esta causa pensei comigo: Irei à presença do príncipe Holofernes, para lhe descobrir os seus segredos, para lhe mostrar por que entrada os possa tomar, sem que pereça um só homem do seu exército. |
| 14 ως δε ηκουσαν οι ανδρες τα ρηματα αυτης και κατενοησαν το προσωπον αυτης και ην εναντιον αυτων θαυμασιον τω καλλει σφοδρα και ειπαν προς αυτην | 14 Tendo aqueles homens ouvido as suas palavras, contemplavam o seu rosto, e nos seus olhos estava o pasmo, porquanto admiravam-se muito da sua formosura. |
| 15 σεσωκας την ψυχην σου σπευσασα καταβηναι εις προσωπον του κυριου ημων και νυν προσελθε επι την σκηνην αυτου και αφ' ημων προπεμψουσιν σε εως παραδωσουσιν σε εις χειρας αυτου | 15 Disseram-lhe: Tu salvaste a tua vida, porque tomaste tal resolução de vir ter com o nosso príncipe; |
| 16 εαν δε στης εναντιον αυτου μη φοβηθης τη καρδια σου αλλα αναγγειλον κατα τα ρηματα σου και ευ σε ποιησει | 16 podes estar certa de que, quando te apresentares diante dele, ele te há-de tratar bem, e tu lhe hás-de ganhar o coração. Levaram-na, pois, à tenda de Holofernes, declarando quem era. |
| 17 και επελεξαν εξ αυτων ανδρας εκατον και παρεζευξαν αυτη και τη αβρα αυτης και ηγαγον αυτας επι την σκηνην ολοφερνου | 17 Mal havia entrado ela à sua presença, logo Holofermes ficou cativo de seus olhos. |
| 18 και εγενετο συνδρομη εν παση τη παρεμβολη διεβοηθη γαρ εις τα σκηνωματα η παρουσια αυτης και ελθοντες εκυκλουν αυτην ως ειστηκει εξω της σκηνης ολοφερνου εως προσηγγειλαν αυτω περι αυτης | 18 Os seus oficiais disseram-lhe: Quem poderá desprezar o povo dos Hebreus, que tem mulheres tão belas? Não temos nós razão suficiente de combater contra eles, (só) para as adquirir? |
| 19 και εθαυμαζον επι τω καλλει αυτης και εθαυμαζον τους υιους ισραηλ απ' αυτης και ειπεν εκαστος προς τον πλησιον αυτου τις καταφρονησει του λαου τουτου ος εχει εν εαυτω γυναικας τοιαυτας οτι ου καλον εστιν υπολειπεσθαι εξ αυτων ανδρα ενα οι αφεθεντες δυνησονται κατασοφισασθαι πασαν την γην | 19 Judit, vendo Holofernes assentado debaixo de um docel feito de púrpura, tecido de ouro, com esmeraldas, e pedras preciosas, |
| 20 και εξηλθον οι παρακαθευδοντες ολοφερνη και παντες οι θεραποντες αυτου και εισηγαγον αυτην εις την σκηνην | 20 depois de Ler olhado para o seu rosto, fez-lhe uma profunda reverência, prostrando-se por terra. Os criados de Holofernes levantaram-na por ordem do seu senhor. |
| 21 και ην ολοφερνης αναπαυομενος επι της κλινης αυτου εν τω κωνωπιω ο ην εκ πορφυρας και χρυσιου και σμαραγδου και λιθων πολυτελων καθυφασμενων | |
| 22 και ανηγγειλαν αυτω περι αυτης και εξηλθεν εις το προσκηνιον και λαμπαδες αργυραι προαγουσαι αυτου | |
| 23 ως δε ηλθεν κατα προσωπον αυτου ιουδιθ και των θεραποντων αυτου εθαυμασαν παντες επι τω καλλει του προσωπου αυτης και πεσουσα επι προσωπον προσεκυνησεν αυτω και ηγειραν αυτην οι δουλοι αυτου | |
