| 1 ויען איוב ויאמר | 1 Hiob na to odpowiedział i rzekł: |
| 2 עד אנה תוגיון נפשי ותדכאונני במלים | 2 Dokąd mnie dręczyć będziecie i gnębić waszymi słowami? |
| 3 זה עשר פעמים תכלימוני לא תבשו תהכרו לי | 3 Dziesiąty raz mnie znieważacie. Nie wstyd wam nade mną się pastwić? |
| 4 ואף אמנם שגיתי אתי תלין משוגתי | 4 Gdybym naprawdę zbłądził, tkwiłaby we mnie nieprawość. |
| 5 אם אמנם עלי תגדילו ותוכיחו עלי חרפתי | 5 Jeśli naprawdę chcecie triumfować, próbujcie dowieść mi ohydy. |
| 6 דעו אפו כי אלוה עותני ומצודו עלי הקיף | 6 Wiedzcie, że Bóg mnie pognębił, swe sieci rozstawił wokoło. |
| 7 הן אצעק חמס ולא אענה אשוע ואין משפט | 7 Gdy krzyknę: Gwałt - nie ma echa, Ratunku! - ja nie mam prawa. |
| 8 ארחי גדר ולא אעבור ועל נתיבותי חשך ישים | 8 Drogę mi zamknął - nie przejdę; na ścieżkach ciemności roztoczył. |
| 9 כבודי מעלי הפשיט ויסר עטרת ראשי | 9 Pozbawił mnie całkiem godności, koronę zerwał mi z głowy, |
| 10 יתצני סביב ואלך ויסע כעץ תקותי | 10 wszystko poburzył. Odchodzę. Nadzieję mi podciął jak drzewo. |
| 11 ויחר עלי אפו ויחשבני לו כצריו | 11 Zapłonął na mnie swym gniewem, za wroga mnie swego poczytał. |
| 12 יחד יבאו גדודיו ויסלו עלי דרכם ויחנו סביב לאהלי | 12 Przybyły wszystkie hufce, wytyczyły drogę przeciwko mnie i oblegają mój namiot. |
| 13 אחי מעלי הרחיק וידעי אך זרו ממני | 13 Bracia ode mnie uciekli, znajomi stronią ode mnie, |
| 14 חדלו קרובי ומידעי שכחוני | 14 najbliżsi zawiedli i domownicy, zapomnieli mnie goście mego domu. |
| 15 גרי ביתי ואמהתי לזר תחשבני נכרי הייתי בעיניהם | 15 Dla moich służebnic jam obcy, stałem się w ich oczach nieznany. |
| 16 לעבדי קראתי ולא יענה במו פי אתחנן לו | 16 Na sługę wołałem bez skutku, me usta musiały go prosić, |
| 17 רוחי זרה לאשתי וחנתי לבני בטני | 17 żonie mój oddech niemiły, i cuchnę własnym dzieciom, |
| 18 גם עוילים מאסו בי אקומה וידברו בי | 18 gardzą mną nawet podrostki, szydzą, gdy staram się podnieść. |
| 19 תעבוני כל מתי סודי וזה אהבתי נהפכו בי | 19 Odrazę wzbudzam u bliskich, nastają na mnie kochani. |
| 20 בעורי ובבשרי דבקה עצמי ואתמלטה בעור שני | 20 Do skóry, do ciała przylgnęły mi kości, ocaliłem (tylko) ciało moich dziąseł. |
| 21 חנני חנני אתם רעי כי יד אלוה נגעה בי | 21 Zlitujcie się, przyjaciele, zlitujcie, gdyż Bóg mnie dotknął swą ręką. |
| 22 למה תרדפני כמו אל ומבשרי לא תשבעו | 22 Czemu, jak Bóg, mnie dręczycie? Nie syci was wygląd ciała? |
| 23 מי יתן אפו ויכתבון מלי מי יתן בספר ויחקו | 23 Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić? |
| 24 בעט ברזל ועפרת לעד בצור יחצבון | 24 Żelaznym rylcem, diamentem, na skale je wyryć na wieki? |
| 25 ואני ידעתי גאלי חי ואחרון על עפר יקום | 25 Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. |
| 26 ואחר עורי נקפו זאת ומבשרי אחזה אלוה | 26 Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. |
| 27 אשר אני אחזה לי ועיני ראו ולא זר כלו כליתי בחקי | 27 To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty. |
| 28 כי תאמרו מה נרדף לו ושרש דבר נמצא בי | 28 Powiecie: Po cóż nalegać? Czyż powód oskarżeń znajdziemy? |
| 29 גורו לכם מפני חרב כי חמה עונות חרב למען תדעון שדין | 29 Wy sami drżyjcie przed mieczem, bo gniew za grzechy zapłonie. Wiedzcie, że sądy istnieją. |
