| 1 ED Elifaz Temanita rispose, e disse: | 1 Teraz zabrał głos Elifaz z Temanu i tak rzekł: |
| 2 Se noi imprendiamo a parlarti, ti sarà egli molesto? Ma pur chi potrebbe rattener le parole? | 2 Wolno pomówić? Przykro ci? Lecz któż się wstrzyma od słów stwierdzonych doświadczeniem? |
| 3 Ecco, tu correggevi molti, E rinforzavi le mani rimesse. | 3 Tyś przecież wielu pouczał, wzmacniałeś omdlałe ręce, |
| 4 I tuoi ragionamenti ridirizzavano quelli che vacillavano, E tu raffermavi le ginocchia che piegavano. | 4 twe słowa krzepiły słabych, wspierałeś kolana zachwiane. |
| 5 Ma ora che il male ti è avvenuto, tu te ne affanni; Ora ch’è giunto fino a te, tu ne sei smarrito. | 5 Gdy teraz przyszło na ciebie, tyś słaby, strwożony, gdy ciebie dotknęło. |
| 6 La tua pietà non è ella stata la tua speranza, E l’integrità delle tue vie la tua aspettazione? | 6 Czy bogobojność już nie jest twą ufnością, a nadzieją - doskonałość dróg twoich? |
| 7 Deh! rammemorati, quale innocente perì mai, Ed ove furono gli uomini diritti mai distrutti? | 7 Przypomnij, czy zginął kto prawy? Gdzie sprawiedliwych zgładzono? |
| 8 Siccome io ho veduto che quelli che arano l’iniquità, E seminano la perversità, la mietono. | 8 O ile wiadomo, złoczyńca, który sieje nieprawość, zbiera z niej plon. |
| 9 Essi periscono per l’alito di Dio, E son consumati dal soffiar delle sue nari. | 9 Od gniewu Boga on ginie, upada od gniewu Jego oburzenia: |
| 10 Il ruggito del leone, e il grido del fier leone son ribattuti; E i denti de’ leoncelli sono stritolati. | 10 ryk lwa, wrzask lwicy, łamią się i zęby lwiątek; |
| 11 Il vecchio leone perisce per mancamento di preda, E i figli della leonessa son dissipati | 11 lew ginie z braku łupu, a małe lwicy idą w rozsypkę. |
| 12 Or mi è stata di nascosto significata una parola, E l’orecchio mio ne ha ritenuto un poco. | 12 Doszło mnie tajemne słowo, jakiś szmer przyjęło me ucho |
| 13 Fra le immaginazioni delle visioni notturne, Quando il più profondo sonno cade sopra gli uomini, | 13 w zgłębianiu nocnych rozmyślań, gdy sen człowiekiem owładnął. |
| 14 Mi è venuto uno spavento ed un tremito, Che ha spaventate tutte quante le mie ossa. | 14 Strach mnie ogarnął i drżenie, że wszystkie się kości zatrzęsły, |
| 15 Ed uno spirito è passato davanti a me, Che mi ha fatto arricciare i peli della mia carne; | 15 tchnienie mi twarz owionęło, włosy się na mnie zjeżyły. |
| 16 Egli si è fermato, ed io non ho riconosciuto il suo aspetto; Una sembianza è stata davanti agli occhi miei, Ed io ho udita una voce sommessa che diceva: | 16 Stał. Nie poznałem twarzy. Jakaś postać przed mymi oczami. Szelest. I głos dosłyszałem: |
| 17 L’uomo sarebbe egli giustificato da Dio? L’uomo sarebbe egli giudicato puro dal suo fattore? | 17 Czyż u Boga człowiek jest niewinny, czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty? |
| 18 Ecco, egli non si fida ne’ suoi servitori, E scorge della temerità ne’ suoi Angeli. | 18 Wszak On sługom swoim nie ufa: i w aniołach braki dostrzega. |
| 19 Quanto più in coloro che abitano in case di fango, Il cui fondamento è nella polvere, E che son ridotti in polvere, esposti a’ vermi? | 19 A cóż mieszkańcy glinianych lepianek, których podstawy na piasku? - Łatwiej ich zgnieść niż mola. |
| 20 Dalla mattina alla sera sono stritolati, E periscono in perpetuo, senza che alcuno vi ponga mente. | 20 Od rana do zmroku wyginą, bez sławy przepadną na wieki. |
| 21 L’eccellenza ch’era in loro non si diparte ella? Muoiono, ma non con sapienza | 21 Czy ich mieszkanie nie runie? Umrą, lecz nie w mądrości. |
