Iudicum 17

VULGATA	Peshitta
1 Fuit eo tempore vir quidam de monte Ephraim nomine Michas,	1 ܘܗܘܐ ܓܒܪܐ ܚܕ ܡܢ ܛܘܪܐ ܕܐܦܪܝܡ ܘܫܡܗ ܡܝܟܐ
2 qui dixit matri suæ : Mille et centum argenteos, quos separaveras tibi, et super quibus me audiente juraveras, ecce ego habeo, et apud me sunt. Cui illa respondit : Benedictus filius meus Domino.	2 ܘܐܡܪ ܠܐܡܗ ܐܠܦ ܘܡܐܐ ܕܟܣܦܐ ܕܐܬܢܣܒ ܠܟܝ ܘܐܢܬܝ ܐܝܡܝܬܝ ܘܐܦ ܐܡܪܬܝ ܒܐ̈ܕܢܝ ܗܘ ܟܣܦܐ ܐܢܐ ܢܣܒܬܗ ܘܐܡܪܬ ܐܡܗ ܒܪܝܟ ܒܪܝ ܠܡܪܝܐ
3 Reddidit ergo eos matri suæ, quæ dixerat ei : Consecravi et vovi hoc argentum Domino, ut de manu mea suscipiat filius meus, et faciat sculptile atque conflatile : et nunc trado illud tibi.	3 ܘܦܢܝ ܐܠܦ ܘܡܐܐ ܕܟܣܦܐ ܠܐܡܗ ܘܐܡܪܬ ܐܡܗ ܡܩܕܫܘ ܩܕܫܬ ܟܣܦܐ ܠܡܪܝܐ ܡܢ ܐ̈ܝܕܝ ܒܪܝ ܕܐܥܒܕ ܨܠܡܐ ܓܠܝܦܐ ܘܢܣܝܟܐ ܘܗܫܐ ܦܢܝܗܝ ܠܝ
4 Reddidit igitur eos matri suæ : quæ tulit ducentos argenteos, et dedit eos argentario, ut faceret ex eis sculptile atque conflatile, quod fuit in domo Michæ.	4 ܘܦܢܝ ܟܣܦܐ ܠܐܡܗ ܘܢܣܒܬ ܐܡܗ ܡܐܬܝܢ ܕܟܣܦܐ ܘܝܗܒܬ ܠܩܝܢܝܐ ܘܥܒܕ ܨܠܡܐ ܓܠܝܦܐ ܘܢܣܝܟܐ ܘܗܘܐ ܒܒܝܬ ܡܝܟܐ
5 Qui ædiculam quoque in ea deo separavit, et fecit ephod, et theraphim, id est, vestem sacerdotalem, et idola : implevitque unius filiorum suorum manum, et factus est ei sacerdos.	5 ܘܓܒܪܐ ܡܝܟܐ ܐܝܬ ܗܘܐ ܠܗ ܒܝܬ ܐܠܗܐ ܘܥܒܕ ܦܕܬܐ ܘܦܪܝܣܐ ܘܫܡܠܝ ܐܝܕܐ ܕܚܕ ܡܢ ܒܢ̈ܘܗܝ ܘܗܘܐ ܠܗ ܟܘܡܪܐ
6 In diebus illis non erat rex in Israël, sed unusquisque quod sibi rectum videbatur, hoc faciebat.	6 ܒܝ̈ܘܡܬܐ ܗܢܘܢ ܠܝܬ ܗܘܐ ܡܠܟܐ ܒܝܬ ܐܝܣܪܝܠ ܘܟܠ ܐܢܫ ܡܕܡ ܕܫܦܝܪ ܒܥܝܢ̈ܘܗܝ ܥܒܕ ܗܘܐ
7 Fuit quoque alter adolescens de Bethlehem Juda, ex cognatione ejus : eratque ipse Levites, et habitabat ibi.	7 ܘܗܘܐ ܥܠܝܡܐ ܚܕ ܡܢ ܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ ܘܫܡܗ ܠܘܝ ܘܥܡܪ ܗܘܐ ܬܡܢ
8 Egressusque de civitate Bethlehem, peregrinari voluit ubicumque sibi commodum reperisset. Cumque venisset in montem Ephraim, iter faciens, et declinasset parumper in domum Michæ,	8 ܘܐܙܠ ܓܒܪܐ ܡܢ ܩܪܝܬܐ ܡܢ ܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ ܠܡܥܡܪ ܐܝܟܐ ܕܡܫܟܚ ܘܡܛܐ ܠܛܘܪܐ ܕܐܦܪܝܡ ܥܕܡܐ ܠܒܝܬ ܡܝܟܐ ܠܡܣܥܪ ܐܘܪܚܗ
9 interrogatus est ab eo unde venisset. Qui respondit : Levita sum de Bethlehem Juda, et vado ut habitem ubi potuero, et utile mihi esse perspexero.	9 ܘܐܡܪ ܠܗ ܡܝܟܐ ܐܝܡܟܐ ܐܬܐ ܐܢܬ ܐܡܪ ܠܗ ܠܘܝܐ ܐܢܐ ܡܢ ܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ ܘܐܙܠ ܐܢܐ ܠܡܥܡܪ ܐܝܟܐ ܕܡܫܟܚ ܐܢܐ
10 Dixitque Michas : Mane apud me, et esto mihi parens ac sacerdos : daboque tibi per annos singulos decem argenteos, ac vestem duplicem, et quæ ad victum sunt necessaria.	10 ܐܡܪ ܠܗ ܡܝܟܐ ܬܒ ܠܘܬܝ ܘܗܘܝ ܠܝ ܐܝܟ ܐܒܐ ܘܟܘܡܪܐ ܘܐܢܐ ܐܬܠ ܠܟ ܥܣܪܐ ܕܟܣܦܐ ܠܝ̈ܘܡܬܐ ܘܡܐ̈ܢܝܟ ܘܬܘܪܣܝܟ ܘܐܙܠ ܠܘܝ
11 Acquievit, et mansit apud hominem, fuitque illi quasi unus de filiis.	11 ܘܐܬܛܦܝܣ ܠܡܬܒ ܥܡ ܓܒܪܐ ܘܗܘܐ ܠܗ ܥܠܝܡܐ ܐܝܟ ܚܕ ܡܢ ܒܢ̈ܘܗܝ
12 Implevitque Michas manum ejus, et habuit puerum sacerdotem apud se :	12 ܘܫܡܠܝ ܡܝܟܐ ܐܝܕܗ ܕܠܘܝܐ ܘܗܘܐ ܠܗ ܟܘܡܪܐ ܘܗܘܐ ܠܗ ܒܒܝܬ ܡܝܟܐ
13 Nunc scio, dicens, quod benefaciet mihi Deus habenti Levitici generis sacerdotem.	13 ܘܐܡܪ ܡܝܟܐ ܗܫܐ ܝܕܥܬ ܕܡܛܐܒ ܠܝ ܡܪܝܐ ܕܗܘܐ ܠܝ ܠܘܝܐ ܟܘܡܪܐ