| 1 No tempo dum juiz, quando os juizes governavam, houve fome naquela terra. Um homem partiu de Belém de Judá, para ir habitar como forasteiro no país de Moab, com sua mulher e dois filhos. | 1 ܟܬܒܐ ܕܐܪܥܘܬ. ܘܗ̣ܘܐ ܒܝܘ̈ܡܝ ܕܝ̇ܢ̈ܐ. ܗ̣ܘܐ ܟܦܢܐ ܒܐܪܥܐ. ܘܐܙܠ ܓܒܪܐ ܡܢ ܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ ܠܡܥܡܪ ܒܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ. ܗ̣ܘ ܘܐܢܬܬܗ ܘܒ̈ܢܘܗܝ. ܡܛܠ ܕܥ̣ܫܢ ܟܦܢܐ ܒܐܪܥܐ |
| 2 Chamava-se ele Elimelec, e sua mulher Noemi; os dois filhos chamavam-se, um Maalon, e o outro Quelion; eram Efrateus de Belém de Judá. Chegados ao país dos Moabitas, aí moraram. | 2 ܘܫܡܗ ܠܓܒܪܐ ܐܠܝܡܠܟ ܘܫܡܗ̇ ܕܐܢܬܬܗ ܢܥܡܝ. ܘܫܡܗ̈ܐ ܕܒܢ̈ܘܗܝ ܡܠܝܘܢ̣ ܘܟܠܝܘܢ ܐܦܪ̈ܬ̇ܝܐ ܡܢ ܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ. ܘܐܬܘ ܠܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ ܠܡܥܡܪ ܬܡܢ |
| 3 Elimelec, marido de Noemi, morreu, e ela ficou com os filhos, | 3 ܘܡ̣ܝܬ ܐܠܝܡܠܟ̇ ܒܥܠܗ̇ ܕܢܥܡܝ. ܘܐܫܬ̣ܚܪܬ ܗܝ̣ ܘܬܪܝܢ ܒܢ̈ܝܗ̇ |
| 4 os quais casaram com mulheres Moabitas, das quais uma se chamava Orfa, e a outra Rute. Viveram lá dez anos, | 4 ܘܢܣ̣ܒܘ ܠܗ̇ܘܢ ܢܫ̈ܐ ܡܘܐܒܝܬܐ. ܫܡܗ̇ ܕܚܕܐ̣ ܥܪܦܐ. ܘܫܡܗ̇ ܕܐܚܪܬܐ̣ ܪܥܘܬ. ܘܥ̇ܡ̣ܪܘ ܬܡܢ ܐܝܟ ܫܢ̈ܝܐ̣ ܥܣܪ |
| 5 e morreram ambos, a saber, Maalon e Quelion. Assim a mulher ficou privada dos dois filhos e do marido. | 5 ܘܡܝܬܘ ܬܪ̈ܝܗܘܢ ܒܢ̈ܝܗ̇. ܡܠܝܘܢ ܘܟܠܝܘܢ. ܘܐܬ̣ܓܙܝܬ ܐܢܬ̇ܬܐ ܡܢ ܒܥܠܗ̣̇. ܘܡܢ ܬܪ̈ܝܗܘܢ ܒܢ̈ܝܗ̇ |
| 6 Então a mulher levantou-se, a fim de voltar da terra de Moab para a sua pátria com as suas duas noras, porque ouviu dizer que o Senhor tinha olhado para o seu povo, e lhe tinha dado pão. | 6 ܘܗܦ̣ܟܬ ܗܝ̣ ܘܬܪ̈ܬܝܢ ܡ̣ܢ ܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ̣. ܡܛܠ ܕܫܡ̣ܥܘ ܒܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ ܕܣ̣ܥܪ ܡܪܝܐ ܠܥܡܗ̇ ܠܡܬܠ ܠܗܘܢ ܡܙܘܢܐ |
| 7 Saiu pois do lugar da sua peregrinação com as suas duas noras; indo já no caminho de volta para a terra de Judá, | 7 ܘܢܦ̣ܩ ܡܢ ܐܪܥܐ ܕܡܥܡܪܗܝ̣ܢ. ܗ̣ܝ ܘܬܪ̈ܬܝܢ ܟ̈ܠܬܗ̇ ܥܡܗ̇. ܠܡܗܦܟ̣ ܘܠܡܐܙܠ ܠܐܪܥܐ ܕܝܗܘܕܐ |
| 8 disse para elas: Ide para casa de vossa mãe, o Senhor use convosco de misericórdia, como vós usastes com os que morreram e comigo. | 8 ܘܐܡ̣ܪܬ ܢܥܡܝ ܠܟ̈ܠܬܗ̇. ܗܦܘܟܝܢ ܙ̈ܠܝܢ ܠܐܬܪܟܝ̣ܢ ܘܠܒܝܬ ܐܢܫ̈ܝܟܝܢ. ܘܡܪܝܐ ܢܥܒܕ ܥܡܟܝܢ ܪ̈ܚܡ̣ܐ̣. ܐܝܟ ܕܥܒܕܬܝܢ ܥܡܝ. ܘܥܡ ܬܪ̈ܝܗܘܢ ܒܢ̈ܝ ܕܡܝܬܘ |
| 9 Ele vos faça encontrar paz nas casas dos maridos, com quem tiverdes a sorte de casar. E beijou-as. Elas em alta voz começaram a chorar | 9 ܘܢܬܠܟܝܢ ܡܪܝܐ ܠܪ̈ܚ̣ܡܐ. ܘܬܫܟܚܝܢ ܢܝܚܐ ܒܝܬ ܐܒܗ̈ܝܟܝܢ. ܘܢܫ̣ܩܬ ܐ̈ܢܝܢ. ܘܐܪܝܡ ܩܠܗܝ̣ܢ ܘܒܟ̈ܝ |
| 10 e a dizer: Nós iremos contigo para o teu povo. | 10 ܘܐܡܪ̈ܢ ܠܗ̇ ܠܐ. ܐܠܐ ܥܡܟܝ ܢܐܙܠ ܠܐܪܥܟܝ ܘܠܥܡܟܝ ܰ |
| 11 Ela respondeu-lhes: Ide, minhas filhas; porque vindes comigo? Porventura tenho eu ainda filhos no meu ventre, para que possais esperar de mim maridos? | 11 ܘܐܡ̣ܪܬ ܠܗܝ̇ܢ ܢܥܡܝ. ܗܦܘܟܝܢ ܒܢ̈ܬܝ̣ ܡܢܐ ܐ̈ܙܠܢ ܐܢܬܝܢ ܥܡܝ. ܕܕܠܡܐ ܬܘܒ ܢܗܘܘܢ ܠܝ ܒܢ̈ܝܐ݃ ܘܐܬܠܟܝܢ ܠܗܘܢ̣ |
| 12 Andai, minhas filhas, ide-vos, porque já estou velha demais para me voltar a casar. Ainda que eu pudesse conceber esta mesma noite, e dar à luz filhos, | 12 ܗܦܘ̈ܟܝܢ ܒܢ̈ܬܝ̣. ܡܛܠ ܕܐܢܐ̣ ܣܐܒܬ ܠܝ ܡܢ ܕܠܡܗܘܐ ܠܓܒܪܐ̇. ܕܐܡܪ ܕܬܘܒ ܢܗܘܐ ܠܝ ܣܒ̇ܪܐ̇. ܘܐܗ̇ܘܐ ܠܓܒܪܐ ܘܐܘܠܕ ܒܢ̈ܝܐ̇ |
| 13 irieis esperar até que crescessem e chegassem aos anos da puberdade? Deixaríeis de tornar a casar? Não (continueis), minhas filhas, vos peço, porque a vossa angústia custa-me muito, e a mão do Senhor está levantada contra mim. | 13 ܘܐܢܬܝܢ ܬܣ̈ܟܝܢ ܠܗܘܢ ܥܕܡܐ ܕܢܐܪܒܘܢ. ܘܬܬܥܟܪ̈ܢ ܡܢ ܕܠܡܗܘܐ ܠܓܒܪ̈ܐ. ܠܐ̇ ܒܢ̈ܬܝ. ܡܛܠ ܕܡ̇ܪܬ ܠܝ ܛܒ ܥܠܝܟܝܢ. ܘܠܝ ܡܪܝܪܐ̣ ܝܬܝܪ ܡܢܟܝܢ. ܡܛܠ ܕܐܝ̣ܕܗ ܕܡܪܝܐ ܢܦ̣ܩܬ ܒܬܪܝ |
| 14 Elas, levantando a voz, começaram de novo a chorar. Orfa beijou a sua sogra, e foi-se. Rute porém ficou com sua sogra. | 14 ܘܐܪܝܡ ܬܘܒ ܩܠܗܝ̣ܢ ܘܒ̈ܟܝ . ܘܢܫ̣ܩܬ ܥܪܦܐ ܠܚܡܬܗ̣̇. ܘܗܦ̣ܟܬ̣ ܘܐ̣ܙܠܬ. ܪܥܘܬ ܕܝܢ ܢܩܦܬܗ̇ |
| 15 Noemi disse-lhe: A tua cunhada voltou para o seu povo e para o seu deus; vai com ela. | 15 ܘܐܡ̣ܪܬ ܠܗ̇ ܚܡܬܗ̇. ܗܐ ܝܒܡܬܟܝ ܗܦ̣ܟܬ ܠܥܡܗ̣̇. ܘܠܒܝܬ ܐܢܫ̈ܝܗ̇ ܗܦܘܟܝ ܐܦ ܐܢܬ ܒܬܪ ܝܒܡܬܟܝ |
| 16 Rute respondeu: Não insistas comigo para que te deixe e me vá, porque para onde tu fores, irei também eu, e onde quer que morares, morarei eu também. O teu povo será o meu povo, e o teu Deus o meu Deus. | 16 ܘܐܡܪܬ ܠܗ̇ ܪܥܘܬ. ܚܣ ܠܝ ܕܐܗܦܘܟ ܡܢ ܠܘܬܟܝ ܘܐܫܒܩܟܝ. ܡܛܠ ܕܠܐܬܪ ܕܬܐܙܠܝ̣ܢ ܐ̇ܙܠ. ܘܐܝܟܐ ܕܬܥܡܪܝܢ̣ ܐ̇ܥܡܪ. ܥܡܟܝ̣ ܥܡܝ. ܘܐܠܗܟܝ̣ ܐܠܗܝ |
| 17 Na terra que te receber, quando morreres, nessa morrerei eu também e aí terei o meu sepulcro. O Senhor me castigue duramente, se outra coisa, que não for a morte, me separar de ti. | 17 ܘܐܬܪ ܕܬܡܘܬܝܢ ܐܡ̇ܘܬ ܐܦ ܐܢܐ̣ ܘܐܬܩܒܪ. ܗܟܢܐ ܢܥܒܕ ܠܝ ܐܠܗܐ ܘܗܟܢܐ ܢܘܣܦ ܠܝ̣. ܐܠܐ ܐܢ ܡܘܬܐ ܒܠܚܘܕ ܕܢܦܪܘܫ ܒܝܢܝ ܘܠܟܝ܀ |
| 18 Vendo pois Noemi que Rute estava firmemente resolvida a ir com ela, não a quis mais contradizer, nem persuadir-lhe que voltasse para os seus. | 18 ܟܕ ܚܙܬ ܕܝܢ ܢܥܡܝ ܕܫܪܝܪܐܝܬ ܐܨܛܒ̣ܝܬ ܠܡܐܙܠ ܥܡܗ̣̇. ܫܠ̣ܝܬ ܡܢ ܕܠܡܐܡܪ ܠܗ̇ ܠܡܐܙܠ |
| 19 ܘܐܬܝ ܐܟܚܕܐ ܥܕܡܐ ܠܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ.܀.܀. ܘܗ̣ܘܐ ܕܟܕ ܐܬ̈ܝ. ܠܒܝܬ ܠܚܡ̣. ܚ̣ܕܝܬ̣ ܒܗܝ̣ܢ ܟܘܠܗ̇ ܡܕܝܢܬܐ ܘܐ̇ܡ̣ܪܝܢ. ܗܕܐ ܗܝ ܢܥܡܝ |
| 20 Ela disse-lhes: Não me chameis Noemi (isto é, formosa), mas chamai-me Mara (isto é, amarga), porque o Omnipotente me encheu de extrema amargura. | 20 ܘܐܡ̣ܪܬ ܠܗܝ̣ܢ ܠܐ ܬܩܪܝܢܢܝ ܢܥܡܝ̇ ܐܠܐ ܩܪܝܢܢܝ̣ ܡܪ̣̈ܝܪܬ ܢܦܫܐ. ܡܛܠ ܕܐܝܠܫܕܝ ܡܪܡܪܢܝ̣ ܛܒ. ܡܠܝܐܝܬ ܓ̇ܝܪ ܐ̇ܙܠܬ ܡܟ̇ܐ |
| 21 Eu sai daqui cheia (de felicidade com meu marido e filhos), e o Senhor fez-me voltar vazia. Por que me chamais pois Noemi, tendo-me o Senhor humilhado, e o Omnipotente afligido? | 21 ܘܡܪܝܐ ܐܗܦܟܢܝ̣ ܣܪܝܩܐܝܬ ܘܠܡܢܐ ܡܟܝܠ ܩ̇ܪܝܢ ܐܢܬܘܢ ܠܝ ܢܥܡܝ ܕܡܪܝܐ ܡܟܟܢܝ̇. ܘܡ̇ܢ ܕܡ̇ܛܐ ܒܐܝܕ̈ܘܗܝ ܐܒܐܫ ܠܝ |
| 22 Foi Noemi com Rute Moabita, sua nora, da terra da sua peregrinação, e voltou para Belém, quando se começava a segar as cevadas. | 22 ܘܗ̇ܦ̣ܟܬ ܢܥܡܝ̣ ܘܪܥܘܬ ܡܘܐܒܝܬܐ ܟܠܬܗ̇ ܥܡܗ̇. ܕܐܨܛܒ̣ܝܬ ܠܡܗܦܟ ܥܡܗ̇ ܒܠܒܐ ܫܠܡܐ. ܘܐ̈ܬܝ ܡܢ ܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ ܒܪܝܫ ܚܣܕܐ ܕܣܥܪܐ ܀ |