SCRUTATIO

Lunedi, 6 luglio 2026 - Santa Maria Goretti ( Letture di oggi)

Livro de Rute 1


font
Biblia Matos SoaresPeshitta
1 No tempo dum juiz, quando os juizes governavam, houve fome naquela terra. Um homem partiu de Belém de Judá, para ir habitar como forasteiro no país de Moab, com sua mulher e dois filhos.1 ܟܬܒܐ ܕܐܪܥܘܬ. ܘܗ̣ܘܐ ܒܝܘ̈ܡܝ ܕܝ̇ܢ̈ܐ. ܗ̣ܘܐ ܟܦܢܐ ܒܐܪܥܐ. ܘܐܙܠ ܓܒܪܐ ܡܢ ܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ ܠܡܥܡܪ ܒܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ. ܗ̣ܘ ܘܐܢܬܬܗ ܘܒ̈ܢܘܗܝ. ܡܛܠ ܕܥ̣ܫܢ ܟܦܢܐ ܒܐܪܥܐ
2 Chamava-se ele Elimelec, e sua mulher Noemi; os dois filhos chamavam-se, um Maalon, e o outro Quelion; eram Efrateus de Belém de Judá. Chegados ao país dos Moabitas, aí moraram.2 ܘܫܡܗ ܠܓܒܪܐ ܐܠܝܡܠܟ ܘܫܡܗ̇ ܕܐܢܬܬܗ ܢܥܡܝ. ܘܫܡܗ̈ܐ ܕܒܢ̈ܘܗܝ ܡܠܝܘܢ̣ ܘܟܠܝܘܢ ܐܦܪ̈ܬ̇ܝܐ ܡܢ ܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ. ܘܐܬܘ ܠܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ ܠܡܥܡܪ ܬܡܢ
3 Elimelec, marido de Noemi, morreu, e ela ficou com os filhos,3 ܘܡ̣ܝܬ ܐܠܝܡܠܟ̇ ܒܥܠܗ̇ ܕܢܥܡܝ. ܘܐܫܬ̣ܚܪܬ ܗܝ̣ ܘܬܪܝܢ ܒܢ̈ܝܗ̇
4 os quais casaram com mulheres Moabitas, das quais uma se chamava Orfa, e a outra Rute. Viveram lá dez anos,4 ܘܢܣ̣ܒܘ ܠܗ̇ܘܢ ܢܫ̈ܐ ܡܘܐܒܝܬܐ. ܫܡܗ̇ ܕܚܕܐ̣ ܥܪܦܐ. ܘܫܡܗ̇ ܕܐܚܪܬܐ̣ ܪܥܘܬ. ܘܥ̇ܡ̣ܪܘ ܬܡܢ ܐܝܟ ܫܢ̈ܝܐ̣ ܥܣܪ
5 e morreram ambos, a saber, Maalon e Quelion. Assim a mulher ficou privada dos dois filhos e do marido.5 ܘܡܝܬܘ ܬܪ̈ܝܗܘܢ ܒܢ̈ܝܗ̇. ܡܠܝܘܢ ܘܟܠܝܘܢ. ܘܐܬ̣ܓܙܝܬ ܐܢܬ̇ܬܐ ܡܢ ܒܥܠܗ̣̇. ܘܡܢ ܬܪ̈ܝܗܘܢ ܒܢ̈ܝܗ̇
6 Então a mulher levantou-se, a fim de voltar da terra de Moab para a sua pátria com as suas duas noras, porque ouviu dizer que o Senhor tinha olhado para o seu povo, e lhe tinha dado pão.6 ܘܗܦ̣ܟܬ ܗܝ̣ ܘܬܪ̈ܬܝܢ ܡ̣ܢ ܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ̣. ܡܛܠ ܕܫܡ̣ܥܘ ܒܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ ܕܣ̣ܥܪ ܡܪܝܐ ܠܥܡܗ̇ ܠܡܬܠ ܠܗܘܢ ܡܙܘܢܐ
7 Saiu pois do lugar da sua peregrinação com as suas duas noras; indo já no caminho de volta para a terra de Judá,7 ܘܢܦ̣ܩ ܡܢ ܐܪܥܐ ܕܡܥܡܪܗܝ̣ܢ. ܗ̣ܝ ܘܬܪ̈ܬܝܢ ܟ̈ܠܬܗ̇ ܥܡܗ̇. ܠܡܗܦܟ̣ ܘܠܡܐܙܠ ܠܐܪܥܐ ܕܝܗܘܕܐ
8 disse para elas: Ide para casa de vossa mãe, o Senhor use convosco de misericórdia, como vós usastes com os que morreram e comigo.8 ܘܐܡ̣ܪܬ ܢܥܡܝ ܠܟ̈ܠܬܗ̇. ܗܦܘܟܝܢ ܙ̈ܠܝܢ ܠܐܬܪܟܝ̣ܢ ܘܠܒܝܬ ܐܢܫ̈ܝܟܝܢ. ܘܡܪܝܐ ܢܥܒܕ ܥܡܟܝܢ ܪ̈ܚܡ̣ܐ̣. ܐܝܟ ܕܥܒܕܬܝܢ ܥܡܝ. ܘܥܡ ܬܪ̈ܝܗܘܢ ܒܢ̈ܝ ܕܡܝܬܘ
9 Ele vos faça encontrar paz nas casas dos maridos, com quem tiverdes a sorte de casar. E beijou-as. Elas em alta voz começaram a chorar9 ܘܢܬܠܟܝܢ ܡܪܝܐ ܠܪ̈ܚ̣ܡܐ. ܘܬܫܟܚܝܢ ܢܝܚܐ ܒܝܬ ܐܒܗ̈ܝܟܝܢ. ܘܢܫ̣ܩܬ ܐ̈ܢܝܢ. ܘܐܪܝܡ ܩܠܗܝ̣ܢ ܘܒܟ̈ܝ
10 e a dizer: Nós iremos contigo para o teu povo.10 ܘܐܡܪ̈ܢ ܠܗ̇ ܠܐ. ܐܠܐ ܥܡܟܝ ܢܐܙܠ ܠܐܪܥܟܝ ܘܠܥܡܟܝ ܰ
11 Ela respondeu-lhes: Ide, minhas filhas; porque vindes comigo? Porventura tenho eu ainda filhos no meu ventre, para que possais esperar de mim maridos?11 ܘܐܡ̣ܪܬ ܠܗܝ̇ܢ ܢܥܡܝ. ܗܦܘܟܝܢ ܒܢ̈ܬܝ̣ ܡܢܐ ܐ̈ܙܠܢ ܐܢܬܝܢ ܥܡܝ. ܕܕܠܡܐ ܬܘܒ ܢܗܘܘܢ ܠܝ ܒܢ̈ܝܐ݃ ܘܐܬܠܟܝܢ ܠܗܘܢ̣
12 Andai, minhas filhas, ide-vos, porque já estou velha demais para me voltar a casar. Ainda que eu pudesse conceber esta mesma noite, e dar à luz filhos,12 ܗܦܘ̈ܟܝܢ ܒܢ̈ܬܝ̣. ܡܛܠ ܕܐܢܐ̣ ܣܐܒܬ ܠܝ ܡܢ ܕܠܡܗܘܐ ܠܓܒܪܐ̇. ܕܐܡܪ ܕܬܘܒ ܢܗܘܐ ܠܝ ܣܒ̇ܪܐ̇. ܘܐܗ̇ܘܐ ܠܓܒܪܐ ܘܐܘܠܕ ܒܢ̈ܝܐ̇
13 irieis esperar até que crescessem e chegassem aos anos da puberdade? Deixaríeis de tornar a casar? Não (continueis), minhas filhas, vos peço, porque a vossa angústia custa-me muito, e a mão do Senhor está levantada contra mim.13 ܘܐܢܬܝܢ ܬܣ̈ܟܝܢ ܠܗܘܢ ܥܕܡܐ ܕܢܐܪܒܘܢ. ܘܬܬܥܟܪ̈ܢ ܡܢ ܕܠܡܗܘܐ ܠܓܒܪ̈ܐ. ܠܐ̇ ܒܢ̈ܬܝ. ܡܛܠ ܕܡ̇ܪܬ ܠܝ ܛܒ ܥܠܝܟܝܢ. ܘܠܝ ܡܪܝܪܐ̣ ܝܬܝܪ ܡܢܟܝܢ. ܡܛܠ ܕܐܝ̣ܕܗ ܕܡܪܝܐ ܢܦ̣ܩܬ ܒܬܪܝ
14 Elas, levantando a voz, começaram de novo a chorar. Orfa beijou a sua sogra, e foi-se. Rute porém ficou com sua sogra.14 ܘܐܪܝܡ ܬܘܒ ܩܠܗܝ̣ܢ ܘܒ̈ܟܝ . ܘܢܫ̣ܩܬ ܥܪܦܐ ܠܚܡܬܗ̣̇. ܘܗܦ̣ܟܬ̣ ܘܐ̣ܙܠܬ. ܪܥܘܬ ܕܝܢ ܢܩܦܬܗ̇
15 Noemi disse-lhe: A tua cunhada voltou para o seu povo e para o seu deus; vai com ela.15 ܘܐܡ̣ܪܬ ܠܗ̇ ܚܡܬܗ̇. ܗܐ ܝܒܡܬܟܝ ܗܦ̣ܟܬ ܠܥܡܗ̣̇. ܘܠܒܝܬ ܐܢܫ̈ܝܗ̇ ܗܦܘܟܝ ܐܦ ܐܢܬ ܒܬܪ ܝܒܡܬܟܝ
16 Rute respondeu: Não insistas comigo para que te deixe e me vá, porque para onde tu fores, irei também eu, e onde quer que morares, morarei eu também. O teu povo será o meu povo, e o teu Deus o meu Deus.16 ܘܐܡܪܬ ܠܗ̇ ܪܥܘܬ. ܚܣ ܠܝ ܕܐܗܦܘܟ ܡܢ ܠܘܬܟܝ ܘܐܫܒܩܟܝ. ܡܛܠ ܕܠܐܬܪ ܕܬܐܙܠܝ̣ܢ ܐ̇ܙܠ. ܘܐܝܟܐ ܕܬܥܡܪܝܢ̣ ܐ̇ܥܡܪ. ܥܡܟܝ̣ ܥܡܝ. ܘܐܠܗܟܝ̣ ܐܠܗܝ
17 Na terra que te receber, quando morreres, nessa morrerei eu também e aí terei o meu sepulcro. O Senhor me castigue duramente, se outra coisa, que não for a morte, me separar de ti.17 ܘܐܬܪ ܕܬܡܘܬܝܢ ܐܡ̇ܘܬ ܐܦ ܐܢܐ̣ ܘܐܬܩܒܪ. ܗܟܢܐ ܢܥܒܕ ܠܝ ܐܠܗܐ ܘܗܟܢܐ ܢܘܣܦ ܠܝ̣. ܐܠܐ ܐܢ ܡܘܬܐ ܒܠܚܘܕ ܕܢܦܪܘܫ ܒܝܢܝ ܘܠܟܝ܀
18 Vendo pois Noemi que Rute estava firmemente resolvida a ir com ela, não a quis mais contradizer, nem persuadir-lhe que voltasse para os seus.18 ܟܕ ܚܙܬ ܕܝܢ ܢܥܡܝ ܕܫܪܝܪܐܝܬ ܐܨܛܒ̣ܝܬ ܠܡܐܙܠ ܥܡܗ̣̇. ܫܠ̣ܝܬ ܡܢ ܕܠܡܐܡܪ ܠܗ̇ ܠܡܐܙܠ
19 ܘܐܬܝ ܐܟܚܕܐ ܥܕܡܐ ܠܒܝܬ ܠܚܡ ܕܝܗܘܕܐ.܀.܀. ܘܗ̣ܘܐ ܕܟܕ ܐܬ̈ܝ. ܠܒܝܬ ܠܚܡ̣. ܚ̣ܕܝܬ̣ ܒܗܝ̣ܢ ܟܘܠܗ̇ ܡܕܝܢܬܐ ܘܐ̇ܡ̣ܪܝܢ. ܗܕܐ ܗܝ ܢܥܡܝ
20 Ela disse-lhes: Não me chameis Noemi (isto é, formosa), mas chamai-me Mara (isto é, amarga), porque o Omnipotente me encheu de extrema amargura.20 ܘܐܡ̣ܪܬ ܠܗܝ̣ܢ ܠܐ ܬܩܪܝܢܢܝ ܢܥܡܝ̇ ܐܠܐ ܩܪܝܢܢܝ̣ ܡܪ̣̈ܝܪܬ ܢܦܫܐ. ܡܛܠ ܕܐܝܠܫܕܝ ܡܪܡܪܢܝ̣ ܛܒ. ܡܠܝܐܝܬ ܓ̇ܝܪ ܐ̇ܙܠܬ ܡܟ̇ܐ
21 Eu sai daqui cheia (de felicidade com meu marido e filhos), e o Senhor fez-me voltar vazia. Por que me chamais pois Noemi, tendo-me o Senhor humilhado, e o Omnipotente afligido?21 ܘܡܪܝܐ ܐܗܦܟܢܝ̣ ܣܪܝܩܐܝܬ ܘܠܡܢܐ ܡܟܝܠ ܩ̇ܪܝܢ ܐܢܬܘܢ ܠܝ ܢܥܡܝ ܕܡܪܝܐ ܡܟܟܢܝ̇. ܘܡ̇ܢ ܕܡ̇ܛܐ ܒܐܝܕ̈ܘܗܝ ܐܒܐܫ ܠܝ
22 Foi Noemi com Rute Moabita, sua nora, da terra da sua peregrinação, e voltou para Belém, quando se começava a segar as cevadas.22 ܘܗ̇ܦ̣ܟܬ ܢܥܡܝ̣ ܘܪܥܘܬ ܡܘܐܒܝܬܐ ܟܠܬܗ̇ ܥܡܗ̇. ܕܐܨܛܒ̣ܝܬ ܠܡܗܦܟ ܥܡܗ̇ ܒܠܒܐ ܫܠܡܐ. ܘܐ̈ܬܝ ܡܢ ܐܪܥܐ ܕܡܘܐܒ ܒܪܝܫ ܚܣܕܐ ܕܣܥܪܐ ܀