| 1 Ora a fé é o fundamento das coisas que se esperam, e o argumento das que não se vêem. | 1 כִּי הָאֱמוּנָה הִיא חֹסֶן הַבִּטָּחוֹן בַּמְקֻוֶּה וְהוֹכָחַת דְּבָרִים לֹא נִרְאִים |
| 2 Foi por a terem possuído que os antigos obtiveram um bom testemunho (de Deus). | 2 וּבָהּ נָחֲלוּ הָאָבוֹת עֵדוּת |
| 3 Pela fé reconhecemos que o mundo foi formado pela palavra de Deus, de sorte que o visível foi feito pelo invisível. | 3 בָּאֱמוּנָה נָבִין כִּי־הָעוֹלָמוֹת נַעֲשֹוּ בִּדְבַר הָאֱלֹהִים לְמַעַן אֲשֶׁר יֵצֵא הַנִּרְאֶה מִן־הַנֶּעְלָם |
| 4 (Animado) pela fé, ofereceu Abel a Deus um sacrifício melhor que o de Caim; por ela foi declarado justo, tendo Deus aprovado os seus dons; e por ela fala ainda depois de morto (por meio dos seus exemplos). | 4 בָּאֱמוּנָה הִקְרִיב הֶבֶל לֵאלֹהִים זֶבַח טוֹב מִקָּיִן אֲשֶׁר הָיָה־לוֹ לְעֵדוּת כִּי צַדִּיק הוּא בְּהָעִיד אֱלֹהִים עַל־מִנְחֹתָיו וּבָהּ עוֹדֶנּוּ מְדַבֵּר אַחֲרֵי מוֹתוֹ |
| 5 Pela fé foi arrebatado Henoch (deste mundo) para que não visse a morte, e não foi encontrado, visto que Deus o tinha arrebatado (Gn. 5, 24). Antes desta trasladação, recebeu o testemunho de ter agradado a Deus. | 5 בָּאֱמוּנָה לֻקַּח חֲנוֹךְ לְבִלְתִּי רְאוֹתוֹ הַמָּוֶת וְאֵינֶנּוּ כִּי־לָקַח אֹתוֹ אֱלֹהִים וְהוּעַד עָלָיו לִפְנֵי הִלָּקְחוֹ כִּי אֶת־הָאֱלֹהִים הִתְהַלָּךְ |
| 6 Sem fé é impossível agradar-lhe: de fato, é necessário que o que se aproxima de Deus, creia que ele existe e que é remunerador dos que o buscam. | 6 וּבְלִי אֱמוּנָה לֹא־יוּכַל אִישׁ לִהְיוֹת רָצוּי אֶל־הָאֱלֹהִים כִּי כָל־הַקָּרֵב אֵלָיו צָרִיךְ לְהַאֲמִין כִּי־יֵשׁ אֱלֹהִים וּגְמוּל הוּא מֵשִׁיב לְדֹרְשָׁיו |
| 7 Foi pela fé que Noé, avisado por Deus de coisas que ainda se não viam, com piedoso temor foi aparelhando uma arca para salvar a sua família; pela fé condenou o mundo e tornou-se herdeiro da justiça, que se obtêm pela fé. | 7 בָּאֱמוּנָה בָּנָה נֹחַ בְּיִרְאַת יְהוָֹה אֶת־הַתֵּבָה לְהַצָּלַת בֵּיתוֹ אַחֲרֵי אֲשֶׁר־צֻוָּה עַל־דְּבָרִים לֹא־נִרְאִים עֲדַיִן וַיַּרְשַׁע בָּהּ אֶת־הָעוֹלָם וַיְהִי לְיֹרֵשׁ הַצְּדָקָה עֵקֶב הָאֱמוּנָה |
| 8 Pela fé, aquele que se chama Abraão obedeceu, partindo para o lugar que havia de receber por herança; e partiu, sem saber para onde ia. | 8 בָּאֱמוּנָה שָׁמַע אַבְרָהָם כַּאֲשֶׁר נִקְרָא לָלֶכֶת אֶל־הָאָרֶץ אֲשֶׁר יִירָשֶׁנָּה וַיֵּצֵא וְלֹא־יָדַע אָנָה יָבוֹא |
| 9 Pela fé estabeleceu-se na terra prometida, como em terra alheia, habitando em tendas com Isaac e Jacob, herdeiros com ele da mesma promessa, | 9 בָּאֱמוּנָה הָיָה גֵר בְּאֶרֶץ הַהַבְטָחָה כְּמוֹ בְנָכְרִיָּה וַיֵּשֶׁב בְּאֹהָלִים הוּא וְיִצְחָק וְיַעֲקֹב אֲשֶׁר־יָרְשׁוּ עִמּוֹ הַהַבְטָחָה הַהִיא |
| 10 porque esperava ( o céu, que é) aquela cidade de sólidos fundamentos, cujo arquiteto e construtor é Deus. | 10 כִּי־חִכָּה לָעִיר אֲשֶׁר יְסוֹדָהּ נֶאֱמָן וּבוֹנָהּ וּמְכוֹנְנָהּ הָאֱלֹהִים |
| 11 Pela fé, até a mesma Sara estéril recebeu a virtude de conceber, apesar da sua idade avançada, porque creu que era fiel aquele que lho tinha prometido. | 11 בָּאֱמוּנָה שָׂרָה גַם־הִיא קִבְּלָה הַכֹּחַ לְהַזְרִיעַ וַתֵּלֶד אַחֲרֵי בְלֹתָהּ כִּי־חָשְׁבָה לְנֶאֱמָן אֶת־הַמַּבְטִיחַ |
| 12 Por isso de um só homem, e esse já amortecido(pela velhice), saiu uma posteridade tão numerosa como as estrelas do céu e inumerável como as areias das praias. | 12 עַל־כֵּן מֵאֶחָד אֲשֶׁר כִּמְעַט מֵת גּוּפוֹ יָצְאוּ כְּכוֹכְבֵי הַשָּׁמַיִם לָרֹב וְכַחוֹל אֲשֶׁר עַל־שְׂפַת הַיָּם אֲשֶׁר לֹא יִסָּפֵר |
| 13 Na fé morreram todos (estes patriarcas), sem terem ainda recebido as coisas prometidas, mas vendo-as e saudando-as de longe, e confessando serem estrangeiros e peregrinos sobre a terra (Gn. 23, 4). | 13 כְּפִי אֱמוּנָה מֵתוּ כָל־אֵלֶּה וְלֹא הִשִּׂיגוּ אֶת־הַהַבְטָחוֹת רַק מֵרָחוֹק רָאוּ אוֹתָן וַיִּבְטְחוּ וַיִּשְׂמְחוּ לִקְרָאתָן וַיּוֹדוּ כִּי־גֵרִים הֵם וְתוֹשָׁבִים בָּאָרֶץ |
| 14 Em verdade, os que falam assim, mostram bem que buscam a sua pátria. | 14 הֲלֹא הַמְדַבְּרִים כָּזֹאת יוֹדִיעוּ כִּי־הֵם מְבַקְשֵׁי אֶרֶץ מוֹשָׁב |
| 15 Por certo, se eles tivessem na mente aquela donde saíram, tinham na verdade tempo de voltar para lá; | 15 וְאִם־הָיְתָה דַעְתָּם עַל־הָאָרֶץ הַהִיא אֲשֶׁר יָצְאוּ מִמֶּנָּה הֲלֹא־הָיָה בְיָדָם לָשׁוּב אֵלֶיהָ |
| 16 mas é uma pátria melhor, isto é, a (pátria) celeste que eles desejam. Por isso Deus não se dedigna de se chamar seu Deus, porque lhes preparou uma cidade. | 16 אָכֵן נִכְסְפוּ לְמוֹשָׁב טוֹב מִמֶּנּוּ וְהוּא בַּשָּׁמָיִם וְעַל־כֵּן לֹא בוֹשׁ הָאֱלֹהִים לְהִקָּרֵא אֱלֹהֵיהֶם כִּי־הֵכִין לָהֶם עִיר |
| 17 Pela fé, Abraão, posto à prova, ofereceu em sacrifício Isaac, seu filho unigênito, aquele que tinha recebido as promessas, | 17 בָּאֱמוּנָה הֶעֱלָה אַבְרָהָם אֶת־יִצְחָק כַּאֲשֶׁר נֻסָּה וְאֶת־יְחִידוֹ הִקְרִיב הַמְקַבֵּל אֶת־הַהַבְטָחוֹת |
| 18 aquele a quem havia sido dito: É de Isaac que sairá a tua descendência (Gn. 21, 12). | 18 אֲשֶׁר נֶאֱמַר־לוֹ כִּי בְיִצְחָק יִקָּרֵא לְךָ זָרַע |
| 19 Todavia (Abraão) considerava que Deus é poderoso até para ressuscitar os mortos; por isso o recuperou. E isto é para nós um símbolo. | 19 וַיַּחֲשֹׁב בְּלִבּוֹ כִּי יָכוֹל יוּכַל אֱלֹהִים לְהַחֲיוֹת גַּם אֶת־הַמֵּתִים עַל־כֵּן גַּם־הוּשַׁב אֵלָיו לִהְיוֹת לְמָשָׁל |
| 20 Pela fé, Isaac abençoou Jacob e Esaú em vista das coisas futuras. | 20 בָּאֱמוּנָה בֵּרַךְ יִצְחָק אֶת־יַעֲקֹב וְאֶת־עֵשָׂו וַיְדַבֵּר עַל־הָעֲתִידוֹת |
| 21 Pela fé, Jacob, estando para morrer, abençoou cada um dos filhos de José e prostrou-se ante a extremidade do ceptro dele. | 21 בָּאֱמוּנָה בֵּרַךְ יַעֲקֹב אֶת־שְׁנֵי בְנֵי־יוֹסֵף לִפְנֵי מוֹתוֹ וַיִּשְׁתַּחוּ עַל־רֹאשׁ הַמַּטֶּה |
| 22 Pela fé, José, quando estava para morrer, anunciou a saída dos filhos de Israel (do Egito) e fez disposições sobre os seus ossos. | 22 בָּאֱמוּנָה הִזְכִּיר יוֹסֵף בִּקְרָב־קִצּוֹ אֶת־יְצִיאַת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וַיְצַו עַל־אֹדוֹת עַצְמוֹתָיו |
| 23 Pela fé, Moisés, depois de nascido, foi escondido por seus pais durante três meses, porque viram que era um menino formoso e não temeram o decreto do rei. | 23 בָּאֱמוּנָה הִצְפִּינוּ אֶת־משֶׁה אֲבוֹתָיו שְׁלשָׁה יְרָחִים אַחֲרֵי הִוָּלְדוֹ כִּרְאֹתָם אֶת־הַיֶּלֶד כִּי־טוֹב הוּא וְלֹא יָרְאוּ אֶת־מִצְוַת הַמֶּלֶךְ |
| 24 Pela fé, Moisés, depois de grande, negou ser filho da filha de Faraó, | 24 בָּאֱמוּנָה מֵאֵן משֶׁה כַּאֲשֶׁר גָּדֵל לְהִקָּרֵא בֵן לְבַת־פַּרְעֹה |
| 25 escolhendo antes ser afligido com o povo de Deus, que gozar a delícia transitória do pecado, | 25 וַיִּבְחַר לִסְבֹּל אֶת־עֳנִי עַם־אֱלֹהִים מִלְּהִתְעַנֵּג לְשָׁעָה בְּתַעֲנוּגֵי הַחֵטְא |
| 26 considerando maior riqueza o opróbrio do Cristo, que os tesouros dos Egípcios, porque olhava para a recompensa. | 26 בְּחָשְׁבוֹ אֶת־חֶרְפַּת הַמָּשִׁיחַ לְעשֶׁר גָּדוֹל מֵאֹצְרוֹת מִצְרָיִם כִּי הִבִּיט אֶל־הַגְּמוּל |
| 27 Pela fé deixou o Egito, não temendo a cólera do rei: permaneceu firme, como se visse (a auxiliá-lo) aquele que é invisível. | 27 בָּאֱמוּנָה עָזַב אֶת־אֶרֶץ מִצְרַיִם וְלֹא יָרֵא מֵחֲמַת הַמֶּלֶךְ כִּי הָיָה כְּרֹאֶה אֲשֶׁר־אֵינֶנּוּ נִרְאֶה וַיִּתְחַזָּק |
| 28 Pela fé celebrou a Páscoa e fez a aspersão do sangue, a fim de que o (anjo) exterminador (dos primogênitos egípcios) não tocasse os primogênitos dos Israelitas. | 28 בָּאֱמוּנָה עָשָׂה אֶת־הַפֶּסַח וּנְתִינַת הַדָּם לְמַעַן אֲשֶׁר לֹא־יִגַּע הַמַּשְׁחִית בִּבְכוֹרֵיהֶם |
| 29 Pela fé passaram o mar Vermelho, como por terra firme, enquanto que os Egípcios, tentando a mesma passagem, foram engolidos (pelas águas). | 29 בָּאֱמוּנָה עָבְרוּ אֶת־יַם־סוּף בַּיַּבָּשָׁה אֲשֶׁר נִסּוּ מִצְרַיִם גַּם־הֵמָּה לַעֲבָר־בּוֹ וַיְטֻבָּעוּ |
| 30 Pela fé, caíram os muros de Jericó, (só) com dar voltas ao redor deles durante sete dias. | 30 בָּאֱמוּנָה נָפְלוּ חוֹמוֹת יְרִיחוֹ אַחֲרֵי הִקִּיפוּ אוֹתָן שִׁבְעַת יָמִים |
| 31 Pela fé, Raab, a meretriz, não pereceu com os incrédulos, por haver acolhido com bondade os exploradores. | 31 בָּאֱמוּנָה לֹא אָבְדָה רָחָב הַזּוֹנָה עִם־הַסּוֹרְרִים כִּי־אָסְפָה אֶת־הַמְרַגְּלִים אֶל־בֵּיתָהּ בְּשָׁלוֹם |
| 32 E que mais direi ainda? Faltar-me-ia o tempo, se eu quisesse falar de Gedeão, de Barac, de Sansão, de Jeflé, de David, de Samuel e dos profetas, | 32 וּמָה אֹמַר עוֹד הֵן תִּקְצַר־לִי הָעֵת אִם־אֲסַפֵּר מַעֲשֵׂי גִדְעוֹן וּבָרָק וְשִׁמְשׁוֹן וְיִפְתָּח וְדָוִד וּשְׁמוּאֵל וְהַנְּבִיאִים |
| 33 os quais pela fé conquistaram reinos, exerceram a justiça, alcançaram as promessas, fecharam a boca dos leões, | 33 אֲשֶׁר בָּאֱמוּנָה כִּבְּשׁוּ מַמְלָכוֹת וּפָעֲלוּ צֶדֶק וְהִשִּׂיגוּ הַבְטָחוֹת וְסָכְרוּ פִּי אֲרָיוֹת |
| 34 extinguíram a violência do fogo, evitaram o fio da espada, convalesceram de enfermidades, tornaram-se fortes na guerra, puseram em fuga exércitos estrangeiros. | 34 וְכִבּוּ גְּבוּרַת הָאֵשׁ וְנִמְלְטוּ מִפִּי הַחֶרֶב וְהִתְחַזְּקוּ מֵחָלְיָם וְעָשֹוּ חַיִל בַּמִּלְחָמָה וְהִפִּילוּ מַחֲנוֹת זָרִים |
| 35 Mulheres houve, até, que recobraram ressuscitados os seus mortos. (Pela fé) uns foram torturados, não querendo o seu resgate, para alcançarem melhor ressurreição; | 35 נָשִׁים לָקְחוּ אֶת־מֵתֵיהֶן כִּי קָמוּ מִן הַמֵּתִים וַאֲחֵרִים רֻטְּשׁוּ בְעִנּוּיִם וְלֹא אָבוּ לְהִנָּצֵל לְמַעַן יִזְכּוּ לִתְחִיָּה טוֹבָה מִמֶּנָּה |
| 36 outros sofreram ludíbrios e açoutes, e, até, cadeias e prisões; | 36 מֵהֶם נֻסּוּ בְּלַעַג וָקֶלֶס וּבְמַכּוֹת וְגַם־נִמְסְרוּ לְכֶבֶל וּמַסְגֵּר |
| 37 foram apedrejados, foram torturados, foram serrados, foram passados ao fio da espada, andaram errantes, cobertos de peles de ovelhas e de cabras, desnudados de tudo, oprimidos, maltratados: | 37 נִסְקְלוּ בָאֲבָנִים נֻסְּרוּ בַמְּגֵרָה נִבְחֲנוּ בְיִסּוּרִים מֵתוּ לְפִי־חָרֶב וַיָּנֻעוּ עֲטוּפֵי עוֹרֹת כְּבָשִׂים וְעִזִּים בְּחֹסֶר וּבְעֹצֶר רָעָה וְיָגוֹן |
| 38 eles, de quem o mundo não era digno, tiveram de andar errando pelos desertos, pelos montes, pelas cavernas e antros da terra. | 38 אֲשֶׁר הָעוֹלָם לֹא־הָיָה כְדַאי לָהֶם הֵם תָּעוּ בַּמִּדְבָּר וּבֶהָרִים וּבַמְּעָרוֹת וּבִנְקִיקֵי הָאָרֶץ |
| 39 E todos eles, conquanto houvessem recebido um bom testemunho, por causa da sua fé, não beneficiaram da promessa, | 39 וְכָל־אֵלֶּה אַף כִּי־הָיְתָה לָהֶם הָעֵדוּת בִּגְלַל אֱמוּנָתָם לֹא קִבְּלוּ אֶת־הַהַבְטָחָה |
| 40 tendo Deus disposto alguma coisa melhor para nós, de forma que eles, sem nós, não obtivessem a perfeição (do felicidade). | 40 לְמַעַן אֲשֶׁר לֹא־יֻשְׁלְמוּ בִּלְעָדֵינוּ כִּי צָפָה לָנוּ אֱלֹהִים מִקֶּדֶם טוֹבָה יְתֵרָה |