| 1 Nicanor, ao saber que Judas e os seus estavam nas terras da Samaria, resolveu atacá-los com todas as suas forças no dia de sábado. | 1 ܢܝܩܢܘܪ ܕܝܢ ܫܡܥ ܘܝܠܦ ܥܠ ܕܒܝܬ ܝܗܘܕܐ ܕܐܝܬܝܗܘܢ ܥܠ ܓܢܒ ܫܡܪܝܢ ܘܐܬܪܥܝ ܕܒܝܘܡܐ ܕܢܝܚܐ ܕܫܒܬܐ ܢܪܡܐ ܥܠܝܗܘܢ ܡܢ ܫܠܝܐ ܒܥܡܐ ܣܓܝܐܐ |
| 2 Quando os Judeus, que se viam constrangidos a segui-lo, lhe disseram: Não procedas tão ferozmente nem com tanta barbaridade, mas honra o dia, que aquele (Senhor) que vê todas as coisas escolheu e santificou,— | 2 ܝܗܘ̈ܕܝܐ ܕܝܢ ܡܬܪܡܝܢ ܗܘܘ ܠܗ ܒܐܘܠܨܢܐ ܣܓܝܐܐ ܘܐܡܪܝܢ ܗܘܘ ܠܗ ܠܐ ܬܥܒܕ ܗܟܢܐ ܘܬܘܒܕ ܩܫܝܐܝܬ ܠܐܢܫܐ ܕܠܐ ܫܘܝܢ ܐܠܐ ܗܒ ܬܫܒܘܚܬܐ ܠܝܘܡܐ ܪܒܐ ܘܩܕܝܫܐ ܕܡܝܩܪ ܡܢ ܥܒܘܕܐ ܘܒܪܘܝܐ ܕܟܠ |
| 3 esse grande malvado perguntou-lhes se havia no céu algum Deus poderoso, que tivesse mandado celebrar o dia de sábado. | 3 ܪܫܝܥܐ ܕܝܢ ܘܛܡܐܐ ܫܐܠ ܕܐܢ ܐܝܬܘܗܝ ܚܝܠܬܢܐ ܒܫܡܝܐ ܗܘ ܕܦܩܕ ܥܠ ܝܘܡܐ ܕܫܒܬܐ |
| 4 Respondendo-lhe eles: Sim, há um Senhor vivo e poderoso no céu, o qual mandou guardar o dia sétimo, — | 4 ܗܢܘܢ ܕܝܢ ܥܢܘ ܘܐܡܪܘ ܠܗ ܐܝܬܘܗܝ ܡܪܝܐ ܚܝܐ ܘܗܘܝܘ ܚܝܠܬܢܐ ܒܫܡܝܐ ܕܗܘ ܦܩܕ ܕܢܬܢܛܪ ܝܘܡܐ ܕܫܒܬܐ |
| 5 ele replicou: Também eu sou poderoso na terra, e mando que se tomem as armas e que se cumpram as ordens do rei. Todavia não pode executar o seu mau desígnio. | 5 ܘܛܡܐܐ ܘܪܫܝܥܐ ܥܢܐ ܘܐܡܪ ܘܐܦ ܐܢܐ ܚܝܠܬܢܐ ܐܢܐ ܥܠ ܐܪܥܐ ܕܦܩܕ ܐܢܐ ܠܟܘܢ ܕܬܣܒܘܢ ܙܝܢܐ ܘܬܥܒܕܘܢ ܨܒܘ̈ܬܗ ܕܡܠܟܐ ܘܠܐ ܐܬܟܠܝ ܕܠܐ ܢܣܥܘܪ ܬܪܥܝܬܗ ܛܡܐܬܐ |
| 6 Enquanto Nicanor, na sua orgulhosa segurança, tinha assentado consigo erigir um trofeu (em memória da derrota) de Judas e de toda a sua gente, | 6 ܘܡܫܬܩܠ ܗܘܐ ܗܘ ܢܝܩܢܘܪ ܘܡܬܪܝܡ ܒܫܘܒܗܪܐ ܣܓܝܐܐ ܘܝܠܦ ܗܘܐ ܥܠ ܕܒܝܬ ܝܗܘܕܐ ܕܟܢܝܫܝܢ ܐܢܘܢ ܘܡܛܝܒܝܢ ܘܗܘ ܝܬܝܪܐܝܬ ܡܬܥܙܙ ܗܘܐ |
| 7 Macabeu esperava sempre, com toda a confiança, que Deus lhe havia de assistir com o seu auxílio. | 7 ܝܗܘܕܐ ܕܝܢ ܡܩܒܝ ܡܣܒܪ ܗܘܐ ܘܬܟܝܠ ܡܫܠܡܢܐܝܬ ܕܥܒܕ ܠܗ ܐܠܗܐ ܦܘܪܩܢܐ |
| 8 Exortava os seus a que não temessem o ataque das nações, mas que se lembrassem dos auxílios recebidos do céu no passado e esperassem também agora que o Todo-Poderoso lhes daria a vitória. | 8 ܘܡܒܝܐ ܗܘܐ ܘܐܡܪ ܠܐܝܠܝܢ ܕܥܡܗ ܕܠܐ ܢܕܚܠܘܢ ܡܢ ܟܢܫ̈ܐ ܕܥܡ̈ܡܐ ܕܐܬܝܢ ܥܠܝܗܘܢ ܡܥܗܕ ܗܘܐ ܠܗܘܢ ܕܝܢ ܘܡܕܟܪ ܬܘܒ ܥܘܕܪ̈ܢܐ ܕܡܢ ܩܕܝܡ ܕܗܘܘ ܠܗܘܢ ܡܢ ܫܡܝܐ ܘܗܟܢܐ ܐܡܪ ܗܘܐ ܕܚܘܪܘ ܘܣܟܘ ܠܙܟܘܬܐ ܕܗܘܝܐ ܠܟܘܢ ܡܢ ܐܠܗܐ ܐܚܝܕ ܟܠ |
| 9 Animou-os com a lei e os profetas, recordou-lhes os combates sustentados, e, assim, infundiu-lhes novo ardor. | 9 ܘܡܪܬܐ ܗܘܐ ܠܗܘܢ ܡܢ ܢܡܘܣܐ ܘܡܢ ܢܒܝ̈ܐ ܘܡܕܟܪ ܗܘܐ ܠܗܘܢ ܓܢܒܪ̈ܘܬܐ ܘܐܓܘ̈ܢܐ ܕܡܢ ܩܕܝܡ ܥܒܕܘ ܗܘܘ ܘܚܝܠ ܐܢܘܢ ܘܠܒܒ ܐܢܘܢ |
| 10 Depois de lhes ter levantado o espírito, representou-lhes ao mesmo tempo a perfídia das nações e a violação dos seus juramentos. | 10 ܘܐܥܝܪ ܒܗܘܢ ܚܡܬܐ ܘܛܢܢܐ ܟܕ ܡܚܘܐ ܗܘܐ ܠܗܘܢ ܬܘܒ ܐܦ ܪܘܫܥܗܘܢ ܕܥܡ̈ܡܐ ܘܛܠܘܡܝܐ ܕܛܠܡܘ ܒܡܘܡܬܐ |
| 11 Armou cada um deles, não tanto com a prevenção de escudos e lanças como com palavras e exortações excelentes. Contou-lhes também um sonho digno de fé, uma espécie de visão, que encheu a todos de alegria. | 11 ܘܙܝܢ ܘܚܙܩ ܠܚܕ ܚܕ ܡܢܗܘܢ ܝܗܘܕܐ ܠܐ ܒܪ̈ܘܡܚܐ ܘܒܣܟܪ̈ܐ ܐܠܐ ܒܡ̈ܠܐ ܛܒܬ̈ܐ ܕܒܘܝܐܐ ܘܕܠܘܒܒܐ ܘܕܚܝܠܬܢܘܬܐ ܘܐܫܬܥܝ ܗܘܐ ܠܗܘܢ ܚܙܘܐ ܕܚܙܐ ܕܫܘܐ ܠܡܬܩܒܠܘ ܘܠܡܬܗܝܡܢܘ ܘܟܕ ܫܡܥܘ ܐܬܒܣܡܘ ܟܠܗܘܢ |
| 12 Eis a visão que teve: Parecia-lhe que Onias, sumo sacerdote, que tinha sido homem de bem e afável, de feitio retraído mas de modos delicados, distinto no falar, desde menino exercitado nas virtudes, orava de mãos estendidas por todo o povo judaico; | 12 ܐܝܬܝܗ ܗܘܬ ܕܝܢ ܬܫܥܝܬܐ ܕܚܙܘܐ ܕܚܙܐ ܗܕܐ ܚܙܐ ܠܚܘܢܝܐ ܟܗܢܐ ܕܐܝܬܘܗܝ ܗܘܐ ܓܒܪܐ ܫܦܝܪܐ ܘܛܒܐ ܘܩܘܒܠܠܗ ܢܟܦ ܗܘܐ ܘܒܟܝܢܗ ܡܟܝܟ ܗܘܐ ܘܡܠܬܗ ܒܣܝܡܐ ܗܘܬ ܘܝܐܝܐ ܘܡܢ ܛܠܝܘܬܗ ܪܕܐ ܗܘܐ ܒܟܘܠ ܕܙܕܩ̈ܢ ܘܫܦܝܪ̈ܢ ܠܩܝܡܐ ܠܗ ܠܗܢܐ ܒܚܙܘܐ ܚܙܐ ܟܕ ܦܫܝ̈ܛܢ ܐܝܕܘ̈ܗܝ ܘܡܨܠܐ ܥܠ ܟܠܗ ܥܡܐ ܕܝܗܘ̈ܕܝܐ |
| 13 depois disto, apareceu-lhe outro varão respeitável pelos seus cabelos todos brancos e pela sua glória, de aspecto majestoso. | 13 ܘܬܘܒ ܡܢ ܒܬܪܟܢ ܐܬܚܙܝ ܠܗ ܓܒܪܐ ܚܕ ܒܣܝܒܘܬܐ ܫܦܝܪܬܐ ܘܒܬܫܒܘܚܬܐ ܪܒܬܐ ܘܡܝܬܪܐ ܗܘܬ ܚܙܬܗ ܘܪܒܘܬܐ ܕܝܐܝܘܬܐ ܕܐܝܬ ܗܘܐ ܥܠܘܗܝ |
| 14 Onias, apontando para ele, disse: Este é o amigo de seus irmãos e do povo de Israel, é Jeremias, profeta de Deus, que ora muito pelo povo e por toda a cidade santa. | 14 ܘܥܢܐ ܚܘܢܝܐ ܘܐܡܪ ܥܠܘܗܝ ܕܗܢܘ ܐܪܡܝܐ ܢܒܝܐ ܪܚܡ ܐܚ̈ܘܗܝ ܕܣܓܝ ܒܥܐ ܘܡܬܟܫܦ ܘܡܨܠܐ ܥܠ ܐ̈ܦܝ ܥܡܐ ܘܥܠ ܡܕܝܢܬܐ ܩܕܝܫܬܐ |
| 15 Depois Jeremias, estendendo a sua mão direita, deu a Judas uma espada de ouro, dizendo-lhe: | 15 ܘܦܫܛ ܝܡܝܢܗ ܐܪܡܝܐ ܘܝܗܒ ܠܝܗܘܕܐ ܪܘܡܚܐ ܕܕܗܒܐ ܘܐܡܪ ܠܗ |
| 16 Toma esta santa espada como um presente de Deus, com a qual deitarás por terra os teus inimigos. | 16 ܩܒܠ ܗܕܐ ܪܘܡܚܐ ܡܘܗܒܬܐ ܡܢ ܐܠܗܐ ܕܒܗ ܬܡܚܐ ܘܬܬܒܪ ܠܟܠܗܘܢ ܒܥܠܕܒ̈ܒܝܟ |
| 17 Excitados, pois, com estas excelentes palavras de Judas, capazes de dar brios e fortalecer os ânimos dos jovens, resolveram não adoptar a defensiva, mas atacar vigorosamente os Inimigos, a fim de, num combate encarniçado, decidir a guerra, porque a cidade santa e o templo estavam em perigo. | 17 ܘܟܕ ܫܡܥܘ ܕܝܢ ܚܒܪ̈ܘܗܝ ܕܝܗܘܕܐ ܗܠܝܢ ܡ̈ܠܐ ܐܬܒܝܐܘ ܒܡܠܘ̈ܗܝ ܫܦܝܪ̈ܬܐ ܘܐܬܚܝܠܘ ܛܒ ܡܫ̈ܟܚܢ ܗ̈ܘܝ ܓܝܪ ܕܢܚܝ̈ܠܢ ܘܢܘܪ̈ܒܢ ܘܢܥ̈ܫܢܢ ܠܐܝܠܝܢ ܕܫܡܥܝܢ ܠܗܝܢ ܘܢܓܡܪ̈ܢ ܢܦܫ̈ܬܐ ܕܥܠܝܡ̈ܐ ܘܐܬܚܫܒܘ ܒܢܦܫ̈ܬܗܘܢ ܕܠܐ ܢܬܬܟܠܘܢ ܥܠ ܣܕܪ̈ܐ ܘܥܘ̈ܬܕܐ ܕܩܪܒܐ ܐܠܐ ܒܟܠ ܓܢܒܪܘܬܐ ܢܬܥܫܢܘܢ ܘܢܬܠܘܢ ܢܦܫܗܘܢ ܠܐܘܠܨܢܐ ܒܪܥܝܢܐ ܡܠܝܐ ܥܠ ܐ̈ܦܝ ܡܕܝܢܬܐ ܩܕܝܫܬܐ ܘܥܠ ܐ̈ܦܝ ܗܝܟܠܐ ܩܕܝܫܐ ܘܥܠ ܟܠܗ ܒܝܬ ܡܩܕܫܐ |
| 18 A sua maior preocupação não era por suas mulheres e filhos, por seus irmãos e parentes: o maior e o primeiro temor que tinham, era pelo santo templo. | 18 ܥܠ ܢܝܫܝ̈ܗܘܢ ܓܝܪ ܘܒܢܝ̈ܗܘܢ ܘܐܚܝ̈ܗܘܢ ܘܫܪ̈ܒܬܗܘܢ ܡܕܡ ܗܘ ܒܨܝܪ ܝܨܦܝܢ ܗܘܘ ܚܫܗܘܢ ܓܝܪ ܪܒܐ ܘܨܦܬܗܘܢ ܥܠ ܐ̈ܦܝ ܗܝܟܠܐ ܗܘܐ ܩܕܝܫܐ |
| 19 Os que ficaram na cidade não se encontravam em menor aflição, inquietos como estavam pelo desfecho do combate que se ia travar fora. | 19 ܐܦ ܠܐܝܠܝܢ ܕܝܢ ܕܦܫܘ ܗܘܘ ܒܡܕܝܢܬܐ ܠܐ ܗܘܐ ܙܥܘܪ ܐܓܘܢܐ ܘܚܫܐ ܕܐܝܬ ܗܘܐ ܨܐܕܝܗܘܢ ܕܠܡܐ ܢܕܚܠܘܢ ܘܢܬܒܨܪܘܢ ܡܢ ܫܓܘܫܝܐ ܕܩܪܒܐ |
| 20 Quando todos esperavam próxima a decisão do combate, quando já estavam à vista os inimigos alinhados em ordem de batalha, os elefantes dispostos em lugar conveniente, os cavaleiros nas alas, | 20 ܘܟܕ ܟܘܠܗܘܢ ܡܣܟܝܢ ܗܘܘ ܠܕܝܢܐ ܕܗܘܐ ܐܬܩܪܒܘ ܘܐܣܬܕܪܘ ܠܘܩܒܠܗܘܢ ܘܐܬܛܝܒܘ ܘܩܡܘ ܦܝ̈ܠܐ ܒܣܕܪ̈ܝܗܘܢ ܐܦ ܦܪ̈ܫܐ ܐܙܕܝܢܘ ܘܩܡܘ ܒܕܘܟܝ̈ܬܗܘܢ |
| 21 considerando Macabeu aquela multidão de gente que vinha sobre eles, aquele aparato de armas tão diversas, o aspecto temível dos elefantes bem colocados, estendeu as mãos para o céu e invocou o Senhor, que faz prodígios, pois sabia que a vitória não depende das armas, mas de Deus que a decide e concede aos que são dignos dela. | 21 ܘܟܕ ܚܙܐ ܝܗܘܕܐ ܡܩܒܝ ܣܕܪ̈ܝܗܘܢ ܘܥܘܫܢܐ ܕܚܝܠܐ ܕܒܥܠܕܒ̈ܒܐ ܘܥܘܬܕܐ ܕܙܝܢܗܘܢ ܘܛܘܝܒܐ ܘܫܝܚܢܘܬܐ ܕܦܝ̈ܠܐ ܐܪܝܡ ܐܝ̈ܕܘܗܝ ܠܫܡܝܐ ܘܨܠܝ ܘܓܥܐ ܠܘܬ ܐܠܗܐ ܗܘ ܕܥܒܕ ܬܕܡܪ̈ܬܐ ܘܓܒܪ̈ܘܬܐ ܝܕܥ ܗܘܐ ܓܝܪ ܕܠܐ ܗܘܬ ܙܟܘܬܐ ܒܬܟܬܘܫܐ ܒܙܝܢܐ ܐܠܐ ܐܢ ܠܡܢ ܕܗܘ ܨܒܐ ܕܢܬܠ ܙܟܘܬܐ |
| 22 Na sua invocação falou assim: Tu, ó Senhor, que mandaste o teu anjo no tempo de Ezequias, rei de Judá, e mataste cento e oitenta e cinco mil homens do exército de Senaquerib, | 22 ܐܡܪ ܗܘܐ ܕܝܢ ܟܕ ܡܨܠܐ ܘܒܥܐ ܗܟܢܐ ܐܢܬ ܡܪܝܐ ܫܕܪܬ ܡܠܐܟܟ ܒܝܘܡ̈ܬܗ ܕܚܙܩܝܐ ܡܠܟܐ ܕܝܗܘܕܐ ܘܩܛܠ ܒܡܫܪܝܬܗ ܕܣܢܚܪܝܒ ܡܐܐ ܘܬܡܢܐܝܢ ܘܚܡܫܐ ܐܠܦܝܢ |
| 23 manda também agora diante de nós, ó Senhor dos céus, o teu bom anjo, a difundir o temor e o pavor. | 23 ܘܗܫܐ ܚܝܠܬܢܐ ܘܥܡܘܪܐ ܕܫܡܝܐ ܫܕܪ ܡܠܐܟܐ ܛܒܐ ܩܕܡ ܐ̈ܦܝܢ ܘܢܪܡܐ ܘܢܫܪܐ ܒܗܘܢ ܪܬܝܬܐ ܘܙܘܥܬܐ ܘܪܗܝܒܘܬܐ |
| 24 Que sejam feridos pela grandeza do teu braço aqueles que, blasfemando, avançam contra o teu santo povo. Tais foram as suas palavras. | 24 ܘܒܥܘܫܢܗ ܘܒܪܒܘܬܗ ܕܕܪܥܟ ܢܦܠܘܢ ܗܢܘܢ ܕܒܓܘܕܦܐ ܐܬܘ ܥܠ ܥܡܟ ܩܕܝܫܐ ܘܝܗܘܕܐ ܕܝܢ ܒܗܠܝܢ ܡ̈ܠܐ ܫܠܡ |
| 25 Entretanto Nicanor e o seu exército aproximavam-se ao som de trombetas e de canções guerreiras. | 25 ܕܒܝܬ ܢܝܩܢܘܪ ܕܝܢ ܒܩܝܬܪ̈ܐ ܘܒܟܢܪ̈ܐ ܘܒܙܡܪ̈ܐ ܕܩܪ̈ܢܬܐ ܡܩܪܒܝܢ ܗܘܘ |
| 26 Judas, porém, e os que vinham com ele, invocando a Deus com as suas orações, deram sobre os inimigos. | 26 ܘܕܒܝܬ ܝܗܘܕܐ ܒܨܠܘܬܐ ܘܒܒܥܘܬܐ ܢܦܠܘ ܒܗܘܢ |
| 27 Assim, pelejando com a mão e orando ao Senhor no fundo de seus corações, mataram não menos que trinta e cinco mil homens, sentindo-se cheios de alegria pelo manifesto auxílio de Deus. | 27 ܘܒܐܝ̈ܕܝܗܘܢ ܡܩܪܒܝܢ ܗܘܘ ܘܒܠܒܘ̈ܬܗܘܢ ܡܨܠܝܢ ܗܘܘ ܘܓܥܝܢ ܠܘܬ ܐܠܗܐ ܘܐܪܡܝܘ ܘܩܛܠܘ ܡܢܗܘܢ ܐܝܟ ܬܠܬܝܢ ܘܚܡܫܐ ܐܠܦܝܢ ܘܐܬܒܣܡܘ ܘܕܨܘ ܥܠ ܥܘܕܪܢܐ ܕܐܠܗܐ ܕܗܘܐ ܥܡܗܘܢ |
| 28 Concluído o combate, no tempo que voltavam júbilo, souberam que Nicanor tinha caído morto, coberto com a sua armadura. | 28 ܘܟܕ ܫܠܝܘ ܘܗܦܟܘ ܡܢ ܩܪܒܐ ܟܕ ܚܕܝܢ ܘܡܘܕܝܢ ܘܡܫܒܚܝܢ ܠܐܠܗܐ ܝܠܦܘ ܥܠ ܢܝܩܢܪ ܕܢܦܠ ܒܩܪܒܐ ܥܡ ܟܠܗܘܢ ܦܠܚ̈ܐ ܕܢܩܝܦܝܢ ܗܘܘ ܠܗ |
| 29 Por isso, levantando uma grande gritaria e ruído, deram graças ao Senhor Todo-Poderoso na língua de seus pais. | 29 ܘܗܘܐ ܙܘܥܐ ܘܪܗܒܐ ܒܡܫܪܝܬܗ ܕܒܝܬ ܝܗܘܕܐ ܕܝܢ ܐܘܕܝܘ ܘܒܪܟܘ ܠܡܪܝܐ ܒܠܫܢܐ ܕܐܒܗ̈ܬܐ |
| 30 Judas, que estava sempre pronto, de corpo e alma, a dar a vida pelos seus compatriotas, mandou que cortassem a cabeça a Nicanor, e a sua mão com o braço, e os levassem a Jerusalém. | 30 ܘܦܩܕ ܕܝܢ ܗܘ ܕܒܟܠܡܕܡ ܡܫܠܡܐ ܗܘܬ ܢܦܫܗ ܘܦܓܪܗ ܠܟܠ ܐܘ̈ܠܨܢܐ ܥܠ ܐ̈ܦܝ ܒܢ̈ܝ ܥܡܗ ܘܡܕܝܢܬܗ ܘܚܕܝܐܝܬ ܟܠܗܘܢ ܝܘܡ̈ܬܗ ܗܘܐ ܪܫܐ ܘܡܕܒܪܢܐ ܕܩܪ̈ܒܐ ܕܒܢ̈ܝ ܥܡܗ ܕܢܦܣܩܘܢ ܪܫܗ ܕܢܝܩܢܘܪ ܘܐܝܕܗ ܥܡ ܟܬܦܗ ܘܢܝܬܘܢ ܐܢܘܢ ܠܐܘܪܫܠܡ |
| 31 Tendo lá chegado, convocou os seus concidadãos e os sacerdotes, pôs-se junto do altar e chamou também os que estavam na cidadela. | 31 ܘܟܕ ܐܬܐ ܡܩܒܝ ܠܐܘܪܫܠܡ ܩܪܐ ܠܒܢ̈ܝ ܥܡܗ ܘܠܟܗܢ̈ܐ ܩܕܡ ܡܕܒܚܐ ܘܫܕܪ ܘܩܪܐ ܠܒܢ̈ܝ ܡܪܕܐ |
| 32 Mostrou-lhes a cabeça do infame Nicanor e a mão, que este blasfemo com insolência estendera contra a santa casa do Todo-Poderoso. | 32 ܘܚܘܝ ܐܢܘܢ ܪܫܗ ܕܢܝܩܢܘܪ ܛܡܐܐ ܘܐܝܕܗ ܕܡܓܕܦܢܐ ܗܝ ܕܐܪܝܡ ܗܘܐ ܠܘܩܒܠ ܗܝܟܠܗ ܕܐܠܗܐ ܐܚܝܕ ܟܘܠ ܒܫܘܒܗܪܐ ܘܒܪܡܘܬܐ |
| 33 Depois mandou também que a língua daquele ímpio Nicanor fosse cortada em pedacinhos e dada a comer às aves, e que fosse pendurada defronte do templo a mão como salário da sua loucura. | 33 ܘܦܣܩ ܠܫܢܗ ܕܪܫܝܥܐ ܡܢ ܪܫܗ ܘܩܛܥܗ ܩܠܝܠ ܩܠܝܠ ܘܐܡܪ ܕܢܬܝܗܒ ܠܦܪܚܬܐ ܘܐܝܕܗ ܕܝܢ ܩܒܥܗ ܠܘܩܒܠ ܗܝܟܠܐ |
| 34 Todos, louvaram o Senhor do céu, dizendo: Bem-dito seja aquele (Senhor) que conservou puro o seu santo templo. | 34 ܗܝܕܝܢ ܟܠܗܘܢ ܒܪܟܘ ܠܡܪܝܐ ܥܡܘܪܐ ܕܫܡܝܐ ܘܓܥܝܢ ܗܘܘ ܘܐܡܪܝܢ ܡܫܒܚܬ ܗܘ ܡܪܝܐ ܕܢܛܪܬ ܐܬܪܟ ܟܕ ܕܟܐ |
| 35 Pendurou Judas também a cabeça de Nicanor na cidadela, para que fosse um sinal manifesto do auxilio de Deus. | 35 ܘܪܫܗ ܕܝܢ ܕܛܡܐܐ ܩܒܥܗ ܒܐܬܪܐ ܪܡܐ ܘܝܕܝܥܐ ܠܘܩܒܠ ܒܝܬ ܡܪܕܐ ܕܗܘܐ ܡܬܚܙܐ ܠܟܠܢܫ ܘܝܕܝܥ ܦܘܪܩܢܗ ܕܐܠܗܢ |
| 36 Finalmente todos resolveram de comum acordo que de nenhum modo se deixasse passar aquele dia, sem se fazer nele uma festa particular, | 36 ܘܣܡܘ ܒܝܢܬܗܘܢ ܕܠܐ ܢܫܒܩܝܘܗܝ ܠܗܢܐ ܝܘܡܐ ܫܚܝܡܐܝܬ ܐܠܐ ܕܢܗܘܐ ܝܕܝܥ ܠܗܘܢ ܝܘܡܐ ܗܢܐ ܒܬܠܬܥܣܪܐ ܒܐܕܪ ܝܪܚܐ ܕܬܪܥܣܪ ܡܬܐܡܪ ܕܝܢ ܒܠܫܢܐ ܐܪܡܝܐ ܚܕ ܝܘܡܐ ܡܢ ܩܕܡ ܝܘܡܗ ܕܡܘܪܕܟܝ |
| 37 e que esta solenidade se celebrasse no décimo terceiro dia do décimo segundo mês, chamado em língua siríaca Adar, na véspera do dia (festivo) de Mardoqueu. | 37 ܥܠ ܢܝܩܢܘܪ ܕܝܢ ܘܥܠ ܟܠ ܕܓܕܫ ܒܝܘܡ̈ܬܐ ܗܠܝܢ ܗܟܢܐ ܗ̈ܘܝ ܘܡܢܗ ܡܢ ܗܘ ܙܒܢܐ ܐܚܕܘ ܘܐܫܬܠܛܘ ܥܒܪ̈ܝܐ ܒܡܕܝ̈ܢܬܗܘܢ ܘܐܢܐ ܕܝܢ ܡܟܝܠ ܐܫܠܡ ܡ̈ܠܝ |
| 38 Passadas estas coisas acerca de Nicanor, e ficando os Hebreus desde aquele tempo de posse da cidade, eu também porei aqui fim à minha narração. | 38 ܘܐܢܗܘ ܕܝܢ ܕܛܒܐܝܬ ܘܡܝܬܪܐܝܬ ܡܬ̈ܩܢܢ ܒܗܕܐ ܐܦ ܐܢܐ ܨܒܐ ܐܢܐ ܘܐܢ ܕܝܢ ܒܨܝܪܐܝܬ ܘܡܣܟܢܐܝܬ ܗܕܐ ܬܫܬܒܩ ܠܝ |
| 39 Se está bem e como convém à história, isso é o que eu desejo; mas se, pelo contrário, é vulgar e medíocre, não pude fazer melhor. | 39 ܐܝܟܢܐ ܓܝܪ ܕܐܢ ܐܢܫ ܢܫܬܐ ܚܡܪܐ ܒܠܚܘܕܘܗܝ ܐܘ ܡ̈ܝܐ ܒܠܚܘܕܝܗܘܢ ܠܐ ܡܒܣܡܝܢ ܢܦܫܐ ܘܐܢܕܝܢ ܢܬܡܙܓ ܚܡܪܐ ܒܡ̈ܝܐ ܒܣܝܡ ܘܡܫܠܡ ܛܝܒܘܬܗ ܠܐܝܠܝܢ ܕܫܬܝܢ ܠܗ ܗܟܢܐ ܗܘ ܐܦ ܬܘܩܢܐ ܘܪܘܟܒܐ ܕܡܠܬܐ ܡܚܕܐ ܘܡܒܣܡ ܫܡܥܐ ܕܐܝܠܝܢ ܕܩܪܝܢ ܘܡܬܗܓܝܢ ܒܒܛܝܠܘܬܐ ܘܒܨܝܢ ܘܒܥܝܢ ܘܥܕܡܐ ܠܗܪܟܐ ܡܟܝܠ ܢܗܘܐ ܫܘܠܡܐ ܕܡ̈ܠܐ ܕܬܫܥܝ̈ܬܐ |
| 40 Porque, assim como beber somente vinho ou somente água é coisa prejudicial, ao passo que é agradável e proveitoso fazer uso destas bebidas misturadas, do mesmo modo se deve dispor a narração, para encantar os ouvidos do leitor. E com isto termino. | |