SCRUTATIO

Sabato, 5 settembre 2026 - Santa Rosalia ( Letture di oggi)

I Livro das Crônicas 19


font
Biblia Matos SoaresBiblia Sagrada
1 Depois disto, faleceu Naas, rei dos Amonitas, e seu filho reinou em seu lugar.1 Después de esto, murió Najás, rey de los amonitas, y su hijo le sucedió en el trono.
2 Davide disse: Quero mostrar o meu afeto a Hanon, filho de Naas, pois que recebi favores de seu pai. E Davide mandou mensageiros para o consolarem na morte de seu pai. Quando eles chegaram ao pais dos Amonitas, para consolarem Hanon,2 David dijo: «Trataré con benevolencia a Janún, hijo de Najás, como su padre me trató con benevolencia». Envió unos mensajeros para darle el pésame por su padre. Pero cuando los servidores de David entraron en territorio amonita para darle el pésame,
3 os grandes dos Amonitas disseram a Hanon: Julgas talvez que Davide, por honrar a memória de teu pai, te mandou homens que te consolassem? Não vês que os servos vieram para explorar e examinar, e esquadrinhar o teu país?3 los jefes amonitas dijeron a Janún: «¿Crees que David ha enviado a los que te dan el pésame para mostrarte su estima por tu padre? ¿No habrán venido sus servidores a examinar, explorar y destruir el país?».
4 Hanon, então, mandou rapar a cabeça e a barba aos servos de Davide, fez-Ihes retalhar as suas túnicas da cintura até aos pés, e despediu-os.4 Entonces Janún prendió a los servidores de David, mandó que los raparan, que les cortaran la ropa por la mitad, hasta las nalgas, y los despidió.
5 Tendo sido avisado disto, Davide mandou (alguns dos seus homens) ao encontro deles (porque era grande o ultraje que tinham padecido), para lhes dizerem que ficassem em Jericó, até lhes crescer a barba, e que então voltassem.5 Cuando se lo comunicaron a David, envió gente al encuentro de aquellos hombres, que venían totalmente avergonzados. El rey les dijo: «Quedaos en Jericó hasta que crezca vuestra barba y podáis volver».
6 Vendo, os Amonitas, assim Hanon com o todo o povo, que tinham feito injúria a Davide, mandaram mil talentos de prata, para tomarem a seu soldo carros de guerra e cavalaria da Mesopotâmia, dos Sírios de Maaca e de Soba.6 Cuando los amonitas se dieron cuenta de que se habían hecho odiosos a David, Janún y los amonitas enviaron treinta mil kilos de plata a Arán Naharáin, a Maacá y a Sobá para contratar carros y jinetes.
7 Assoldaram trinta e dois mil carros e o rei Maaca com o seu povo, os quais acamparam defronte de Medaba. Os Amonitas, tendo-se juntado das suas cidades, saíram para a guerra.7 Contrataron treinta y dos mil carros y al rey de Maacá con su ejército, que vinieron a acampar frente a Mádaba. Los amonitas se reunieron en sus ciudades y salieron a la guerra.
8 Davide, informado disto, mandou Joab e todo o exército de homens valentes.8 Al enterarse David, mandó a Joab con todo el ejército y sus guerreros.
9 Tendo saído os Amonitas, formaram-se em batalha junto da porta da cidade; e os Sírios os reis, que tinham ido em seu socorro, fizeram alto separadamente na campina.9 Los amonitas salieron y formaron en orden de batalla a la entrada de la ciudad, mientras los reyes que habían venido se quedaron aparte en el campo.
10 Joab, vendo que lhe queriam dar batalha pela frente e pela retaguarda, escolheu os homens mais esforçados de todo o Israel e marchou contra os Sírios.10 Cuando Joab advirtió que tenía un frente de batalla por delante y otro por detrás, escogió a los mejores de Israel y los formó frente a los sirios.
11 Do resto do exército deu o comando a Abisai, seu irmão, para que enfrentasse os Amonitas.11 A la tropa restante la formó frente a los amonitas, al mando de su hermano Abisay,
12 Disse: Se os Sírios prevalecerem contra mim, tu virás socorrer-me; se os Amonitas prevalecerem contra ti, eu te socorrerei.12 con esta consigna: «Si los sirios me pueden, ven en mi ayuda, y si los amonitas te pueden, iré en tu ayuda.
13 Esforça-te e pelejemos valorosamente pelo nosso povo e pelas cidades do nosso Deus; e o Senhor fará o que bem lhe parecer.13 ¡Ánimo! Esforcémonos por nuestro pueblo y por las ciudades de nuestro Dios, el Señor; y que el Señor haga lo que bien le parezca».
14 Marchou, pois, Joab e o povo que estava com ele à batalha contra os Sírios, e pô-los em fuga.14 Entonces Joab y su tropa se lanzaron al combate contra los sirios, que huyeron ante él.
15 Os Amonitas, vendo que os Sírios tinham fugido, fugiram eles também de Abisai, irmão de Joab, e entraram na cidade. Joab voltou para Jerusalém.15 Los amonitas, al ver que los sirios huían, huyeron también ante Abisay, el hermano de Joab, y se metieron en la ciudad. Joab volvió a Jerusalén.
16 Os Sírios, vendo-se vencidos por Israel, mandaram mensageiros e fizeram vir os Sírios que viviam da banda de além do rio (Eufrates). Sofac, general do exército de Adarezer, era o seu comandante.16 Al verse derrotados por Israel, los sirios enviaron mensajeros para movilizar a los sirios de allende el Río. Sofac, jefe del ejército de Adadézer, iba al frente de ellos.
17 Davide, avisado disto, juntou todo o Israel, passou o Jordão, deu de repente sobre eles e acometeu-os pela frente com o seu exército formado em batalha, resistindo eles por seu lado (com valor).17 Cuando informaron a David, reunió a todo Israel, atravesó el Jordán, llegó adonde estaban, tomó posiciones, se puso en orden de combate y entabló batalla contra los sirios.
18 Porém os Sírios fugiram diante de Israel, e Davide matou deles sete mil homens dos carros e quarenta mil de pé, assim como Sofac, general do exército.18 Estos huyeron ante los israelitas. David mató siete mil aurigas y cuarenta mil soldados de infantería. Mató también a Sofac, jefe del ejército.
19 Vendo os servos de Adarezer que eram vencidos pelos Israelitas, passaram para Davide e ficaram-lhe sujeitos. E a Síria não quis mais dar socorro aos Amonitas.19 Los vasallos de Adadézer, viéndose derrotados por Israel, hicieron las paces con David y se le sometieron. Los sirios no quisieron ayudar nunca más a los amonitas.