| 1 Ora, dali a dois dias seria a festa da Páscoa e dos (pães) ázimos; e os sumos sacerdotes e os escribas buscavam algum meio de prender Jesus à traição para matá-lo. | 1 Faltaban dos días para la fiesta de la Pascua y de los panes Acimos. Los sumos sacerdotes y los escribas buscaban la manera de arrestar a Jesús con astucia, para darle muerte. |
| 2 “Mas não durante a festa” – diziam eles – “para não haver talvez algum tumulto entre o povo.” (= Mt 26,6-13 = Jo 12,1-8 ) | 2 Porque decían: «No lo hagamos durante la fiesta, para que no se produzca un tumulto en el pueblo». |
| 3 Jesus se achava em Betânia, em casa de Simão, o leproso. Quando ele se pôs à mesa, entrou uma mulher trazendo um vaso de alabastro cheio de um perfume de nardo puro, de grande preço, e, quebrando o vaso, derramou-lho sobre a cabeça. | 3 Mientras Jesús estaba en Betania, comiendo en casa de Simón el leproso, llegó una mujer con un frasco lleno de un valioso perfume de nardo puro, y rompiendo el frasco, derramó el perfume sobre la cabeza de Jesús. |
| 4 Alguns, porém, ficaram indignados e disseram entre si: “Por que esse desperdício de bálsamo? | 4 Entonces algunos de los que estaban allí se indignaron y comentaban entre sí: «¿Para qué este derroche de perfume? |
| 5 Poderia ter sido vendido por mais de trezentos denários, e serem dados aos pobres”. E irritavam-se contra ela. | 5 Se hubiera podido vender por más de trescientos denarios para repartir el dinero entre los pobres». Y la criticaban. |
| 6 Mas Jesus disse-lhes: “Deixai-a. Por que a molestais? Ela me fez uma boa obra. | 6 Pero Jesús dijo: «Déjenla, ¿por qué la molestan? Ha hecho una buena obra conmigo. |
| 7 Vós sempre tendes convosco os pobres e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem; mas a mim não me tendes sempre. | 7 A los pobres los tendrán siempre con ustedes y podrán hacerles bien cuando quieran, pero a mí no me tendrán siempre. |
| 8 Ela fez o que pode: embalsamou-me antecipadamente o corpo para a sepultura. | 8 Ella hizo lo que podía; ungió mi cuerpo anticipadamente para la sepultura. |
| 9 Em verdade vos digo: onde quer que for pregado em todo o mundo o Evangelho, será contado para sua memória o que ela fez”. (= Mt 26,14 ss = Lc 22,3-6 ) | 9 Les aseguro que allí donde se proclame la Buena Noticia, en todo el mundo, se contará también en su memoria lo que ella hizo». |
| 10 Judas Iscariotes, um dos Doze, foi avistar-se com os sumos sacerdotes para lhes entregar Jesus. | 10 Judas Iscariote, uno de los Doce, fue a ver a los sumos sacerdotes para entregarles a Jesús. |
| 11 A essa notícia, eles alegraram-se e prometeram dar-lhe dinheiro. E ele buscava ocasião oportuna para o entregar. (= Mt 26,17-29 = Lc 22,7-23 ) | 11 Al oírlo, ellos se alegraron y prometieron darle dinero. Y Judas buscaba una ocasión propicia para entregarlo. |
| 12 No primeiro dia dos Ázimos, em que se imolava a Páscoa, perguntaram-lhe os discípulos: “Onde queres que preparemos a refeição da Páscoa?”. | 12 El primer día de la fiesta de los panes Acimos, cuando se inmolaba la víctima pascual, los discípulos dijeron a Jesús: «¿Dónde quieres que vayamos a prepararte la comida pascual?». |
| 13 Ele enviou dois de seus discípulos, dizendo: “Ide à cidade, e vos sairá ao encontro um homem, carregando um cântaro de água. | 13 El envió a dos de sus discípulos, diciéndoles: «Vayan a la ciudad; allí se encontrarán con un hombre que lleva un cántaro de agua. Síganlo, |
| 14 Segui-o e, onde ele entrar, dizei ao dono da casa: O Mestre pergunta: Onde está a sala em que devo comer a Páscoa com os meus discípulos? | 14 y díganle al dueño de la casa donde entre: El Maestro dice: «¿Dónde está mi sala, en la que voy a comer el cordero pascual con mis discípulos?». |
| 15 E ele vos mostrará uma grande sala no andar superior, mobiliada e pronta. Fazei ali os preparativos”. | 15 El les mostrará en el piso alto una pieza grande, arreglada con almohadones y ya dispuesta; prepárennos allí lo necesario». |
| 16 Partiram os discípulos para a cidade e acharam tudo como Jesus lhes havia dito, e prepararam a Páscoa. | 16 Los discípulos partieron y, al llegar a la ciudad, encontraron todo como Jesús les había dicho y prepararon la Pascua. |
| 17 Chegando a tarde, dirigiu-se ele para lá com os Doze. | 17 Al atardecer, Jesús llegó con los Doce. |
| 18 E enquanto estavam sentados à mesa e comiam, Jesus disse: “Em verdade vos digo: um de vós que come comigo me há de entregar”. | 18 Y mientras estaban comiendo, dijo: «Les aseguro que uno de ustedes me entregará, uno que come conmigo». |
| 19 Começaram a entristecer-se e a perguntar-lhe, um após outro: “Porventura sou eu?”. | 19 Ellos se entristecieron y comenzaron a preguntarle, uno tras otro: «¿Seré yo?» |
| 20 Respondeu-lhes ele: “É um dos Doze, que se serve comigo do mesmo prato. | 20 El les respondió: «Es uno de los Doce, uno que se sirve de la misma fuente que yo. |
| 21 O Filho do Homem vai, segundo o que dele está escrito, mas ai daquele homem por quem o Filho do Homem for traído! Melhor lhe seria que nunca tivesse nascido...”. | 21 El Hijo del hombre se va, como está escrito de él, pero ¡ay de aquel por quien el Hijo del hombre será entregado: más le valdría no haber nacido!». |
| 22 Durante a refeição, Jesus tomou o pão e, depois de o benzer, partiu-o e deu-lho, dizendo: “Tomai, isto é o meu corpo”. | 22 Mientras comían, Jesús tomo el pan, pronunció la bendición, lo partió y lo dio a sus discípulos, diciendo: «Tomen, esto es mi Cuerpo». |
| 23 Em seguida, tomou o cálice, deu graças e apresentou-lho, e todos dele beberam. | 23 Después tomó una copa, dio gracias y se la entregó, y todos bebieron de ella. |
| 24 E disse-lhes: “Isto é o meu sangue, o sangue da aliança, que é derramado por muitos. | 24 Y les dijo: «Esta es mi Sangre, la Sangre de la Alianza, que se derrama por muchos. |
| 25 Em verdade vos digo: já não beberei do fruto da videira até aquele dia em que o beberei de novo no Reino de Deus”. (= Mt 26,30-35 = Lc 22,31-34 .39 = Jo 13,36 ss) | 25 Les aseguro que no beberá más del fruto de la vid hasta el día en que beba el vino nuevo en el Reino de Dios». |
| 26 Terminado o canto dos Salmos, saíram para o monte das Oliveiras. | 26 Después del canto de los Salmos, salieron hacia el monte de los Olivos. |
| 27 E Jesus disse-lhes: “Vós todos vos escandalizareis, pois está escrito: Ferirei o pastor, e as ovelhas serão dispersas ( Zc 13,7 ). | 27 Y Jesús les dijo: «Todos ustedes se van a escandalizar, porque dice la Escritura: Heriré al pastor y se dispersarán las ovejas. |
| 28 Mas depois que eu ressurgir, eu vos precederei na Galileia”. | 28 Pero después que yo resucite, iré antes que ustedes a Galilea». |
| 29 Entretanto, Pedro lhe respondeu: “Ainda que todos se escandalizem de ti, eu, porém, nunca!”. | 29 Pedro le dijo: «Aunque todos se escandalicen, o no me escandalizaré». |
| 30 Jesus disse-lhe: “Em verdade te digo: hoje, nesta mesma noite, antes que o galo cante duas vezes, três vezes me terás negado”. | 30 Jesús le respondió: «Te aseguro que hoy, esta misma noche, antes que cante el gallo por segunda vez, me habrás negado tres veces». |
| 31 Mas Pedro repetia com maior ardor: “Ainda que seja preciso morrer contigo, não te renegarei”. E todos disseram o mesmo. (= Mt 26,36-46 = Lc 22,39-46 ) | 31 Pero él insistía: «Aunque tenga que morir contigo, jamás te negaré». Y todos decían lo mismo. |
| 32 Foram em seguida para o lugar chamado Getsêmani, e Jesus disse a seus discípulos: “Sentai-vos aqui, enquanto vou orar”. | 32 Llegaron a una propiedad llamada Getsemaní, y Jesús dijo a sus discípulos: «Quédense aquí, mientras yo voy a orar». |
| 33 Levou consigo Pedro, Tiago e João; e começou a ter pavor e a angustiar-se. | 33 Después llevó con él a Pedro, Santiago y Juan, y comenzó a sentir temor y a angustiarse. |
| 34 Disse-lhes: “A minha alma está numa tristeza mortal; ficai aqui e vigiai”. | 34 Entonces les dijo: «Mi alma siente una tristeza de muerte. Quédense aquí velando». |
| 35 Adiantando-se alguns passos, prostrou-se com a face por terra e orava que, se fosse possível, passasse dele aquela hora. | 35 Y adelantándose un poco, se postró en tierra y rogaba que, de ser posible, no tuviera que pasar por esa hora. |
| 36 “Aba! (Pai!), suplicava ele. Tudo te é possível; afasta de mim este cálice! Contudo, não se faça o que eu quero, senão o que tu queres.” | 36 Y decía: «Abba –Padre– todo te es posible: aleja de mí este cáliz, pero que no se haga mi voluntad, sino la tuya». |
| 37 Em seguida, foi ter com seus discípulos e achou-os dormindo. Disse a Pedro: “Simão, dormes? Não pudeste vigiar uma hora! | 37 Después volvió y encontró a sus discípulos dormidos. Y Jesús dijo a Pedro: «Simón, ¿duermes? ¿No has podido quedarte despierto ni siquiera una hora? |
| 38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação. Pois o espírito está pronto, mas a carne é fraca”. | 38 Permanezcan despiertos y oren para no caer en la tentación, porque es espíritu está dispuesto, pero la carne es débil». |
| 39 Afastou-se outra vez e orou, dizendo as mesmas palavras. | 39 Luego se alejó nuevamente y oró, repitiendo las mismas palabras. |
| 40 Voltando, achou-os de novo dormindo, porque seus olhos estavam pesados; e não sabiam o que lhe responder. | 40 Al regresar, los encontró otra vez dormidos, porque sus ojos se cerraban de sueño, y no sabían qué responderle. |
| 41 Voltando pela terceira vez, disse-lhes: “Dormi e descansai. Basta! Veio a hora! O Filho do Homem vai ser entregue nas mãos dos pecadores. | 41 Volvió por tercera vez y les dijo: «Ahora pueden dormir y descansar. Esto se acabó. Ha llegado la hora en que el Hijo del hombre va a ser entregado en manos de los pecadores. |
| 42 Levantai-vos e vamos! Aproxima-se o que me há de entregar”. (= Mt 26,47-56 = Lc 22,47-54 = Jo 18,2-12 ) | 42 ¡Levántense! ¡Vamos! Ya se acerca el que me va a entregar». |
| 43 Ainda falava, quando chegou Judas Iscariotes, um dos Doze, e com ele um bando armado de espadas e cacetes, enviado pelos sumos sacerdotes, escribas e anciãos. | 43 Jesús estaba hablando todavía, cuando se presentó Judas, uno de los Doce, acompañado de un grupo con espadas y palos, enviado por los sumos sacerdotes, los escribas y los ancianos. |
| 44 Ora, o traidor tinha-lhes dado o seguinte sinal: “Aquele a quem eu beijar é ele. Prendei-o e levai-o com cuidado”. | 44 El traidor les había dado esta señal: «Es aquel a quien voy a besar. Deténganlo y llévenlo bien custodiado». |
| 45 Assim que ele se aproximou de Jesus, disse: “Rabi!” –, e o beijou. | 45 Apenas llegó, se le acercó y le dijo: «Maestro», y lo besó. |
| 46 Lançaram-lhe as mãos e o prenderam. | 46 Los otros se abalanzaron sobre él y lo arrestaron. |
| 47 Um dos circunstantes tirou da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e decepou-lhe a orelha. | 47 Uno de los que estaban allí sacó la espada e hirió al servidor del Sumo Sacerdote, cortándole la oreja. |
| 48 Mas Jesus tomou a palavra e disse-lhes: “Como a um bandido, saístes com espadas e cacetes para prender-me! | 48 Jesús les dijo: «Como si fuera un bandido, han salido a arrestarme con espadas y palos. |
| 49 Entretanto, todos os dias estava convosco, ensinando no templo, e não me prendestes. Mas isso acontece para que se cumpram as Escrituras”. | 49 Todos los días estaba entre ustedes enseñando en el Templo y no me arrestaron. Pero esto sucede para que se cumplan las Escrituras». |
| 50 Então, todos o abandonaram e fugiram. | 50 Entonces todos lo abandonaron y huyeron. |
| 51 Seguia-o um jovem coberto somente de um pano de linho; e prenderam-no. | 51 Lo seguía un joven, envuelto solamente con una sábana, y lo sujetaron; |
| 52 Mas, lançando ele de si o pano de linho, escapou-lhes despido. (= Mt 26,57-68 = Lc 22,63-71 ) | 52 pero él, dejando la sábana, se escapó desnudo. |
| 53 Conduziram Jesus à casa do sumo sacerdote, onde se reuniram todos os sacerdotes, escribas e anciãos. | 53 Llevaron a Jesús ante el Sumo Sacerdote, y allí se reunieron todos los sumos sacerdotes, los ancianos y los escribas. |
| 54 Pedro o foi seguindo de longe até dentro do pátio. Sentou-se junto do fogo com os servos e aquecia-se. | 54 Pedro lo había seguido de lejos hasta el interior del palacio del Sumo Sacerdote y estaba sentado con los servidores, calentándose junto al fuego. |
| 55 Os sumos sacerdotes e todo o conselho buscavam algum testemunho contra Jesus, para o condenar à morte, mas não o achavam. | 55 Los sumos sacerdotes y todo el Sanedrín buscaban un testimonio contra Jesús, para poder condenarlo a muerte, pero no lo encontraban. |
| 56 Muitos diziam falsos testemunhos contra ele, mas seus depoimentos não concordavam. | 56 Porque se presentaron muchos con falsas acusaciones contra él, pero sus testimonios no concordaban. |
| 57 Levantaram-se, então, alguns e deram este falso testemunho contra ele: | 57 Algunos declaraban falsamente contra Jesús: |
| 58 “Ouvimo-lo dizer: Eu destruirei este templo, feito por mãos de homens, e em três dias edificarei outro, que não será feito por mãos de homens”. | 58 «Nosotros lo hemos oído decir: "Yo destruiré este Templo hecho por la mano del hombre, y en tres días volveré a construir otro que no será hecho por la mano del hombre"». |
| 59 Mas nem neste ponto eram coerentes os seus testemunhos. | 59 Pero tampoco en esto concordaban sus declaraciones. |
| 60 O sumo sacerdote levantou-se no meio da assembleia e perguntou a Jesus: “Não respondes nada? O que é isto que dizem contra ti?”. | 60 El Sumo Sacerdote, poniéndose de pie ante la asamblea, interrogó a Jesús: «¿No respondes nada a lo que estos atestiguan contra ti?». |
| 61 Mas Jesus se calava e nada respondia. O sumo sacerdote tornou a perguntar-lhe: “És tu o Cristo, o Filho de Deus bendito?”. | 61 El permanecía en silencio y no respondía nada. El Sumo Sacerdote lo interrogó nuevamente: «¿Eres el Mesías, el Hijo de Dios bendito?». |
| 62 Jesus respondeu: “Eu o sou. E vereis o Filho do Homem sentado à direita do poder de Deus, vindo sobre as nuvens do céu”. | 62 Jesús respondió: «Así, yo lo soy: y ustedes verán al Hijo del hombre sentarse a la derecha del Todopoderoso y venir entre las nubes del cielo». |
| 63 O sumo sacerdote rasgou então as suas vestes. “Para que desejamos ainda testemunhas?!” – exclamou ele –. | 63 Entonces el Sumo Sacerdote rasgó sus vestiduras y exclamó: «¿Qué necesidad tenemos ya de testigos? |
| 64 “Ouvistes a blasfêmia! Que vos parece?” E unanimemente o julgaram merecedor da morte. | 64 Ustedes acaban de oír la blasfemia. ¿Qué les parece?». Y todos sentenciaron que merecía la muerte. |
| 65 Alguns começaram a cuspir nele, a tapar-lhe o rosto, a dar-lhe socos e a dizer-lhe: “Adivinha!”. Os servos igualmente davam-lhe bofetadas. (= Mt 26,69-75 = Lc 22,55-62 = Jo 18,15-27 ) | 65 Después algunos comenzaron a escupirlo y, tapándole el rostro, lo golpeaban, mientras le decían: «¡Profetiza!». Y también los servidores le daban bofetadas. |
| 66 Estando Pedro embaixo, no pátio, veio uma das criadas do sumo sacerdote. | 66 Mientras Pedro estaba abajo, en el patio, llegó una de las sirvientas del Sumo Sacerdote |
| 67 Ela fixou os olhos em Pedro, que se aquecia, e disse: “Também tu estavas com Jesus de Nazaré”. | 67 y, al ver a Pedro junto al fuego, lo miró fijamente y le dijo: «Tú también estabas con Jesús, el Nazareno». |
| 68 Ele negou: “Não sei, nem compreendo o que dizes”. E saiu para a entrada do pátio; e o galo cantou. | 68 El lo negó, diciendo: «No sé nada; no entiendo de qué estás hablando». Luego salió al vestíbulo. |
| 69 A criada, que o vira, começou a dizer aos circunstantes: “Este faz parte do grupo deles”. | 69 La sirvienta, al verlo, volvió a decir a los presentes: «Este es uno de ellos». |
| 70 Mas Pedro negou outra vez. Pouco depois, os que ali estavam diziam de novo a Pedro: “Certamente tu és daqueles, pois és galileu.” | 70 Pero él lo negó nuevamente. Un poco más tarde, los que estaban allí dijeron a Pedro: «Seguro que eres uno de ellos, porque tú también eres galileo». |
| 71 Então, ele começou a praguejar e a jurar: “Não conheço esse homem de quem falais.” | 71 Entonces él se puso a maldecir y a jurar que no conocía a ese hombre del que estaban hablando. |
| 72 E imediatamente cantou o galo pela segunda vez. Pedro lembrou-se da palavra que Jesus lhe havia dito: “Antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás”. E, lembrando-se disso, rompeu em soluços. (= Mt 27,1 s.11-26 = Lc 23,1-5 .13-25 = Jo 18,28 –19,16) | 72 En seguida cantó el gallo por segunda vez. Pedro recordó las palabras que Jesús le había dicho: «Antes que cante el gallo por segunda vez, tú me habrás negado tres veces». Y se puso a llorar. |