| 1 Słowo, które Pan oznajmił Jeremiaszowi w związku z suszą: | 1 The word of the LORD which came to Jeremiah concerning the drought: |
| 2 Smutek ogarnął ziemię Judy, a bramy jej pełne są żałoby, skłaniają się smutno ku ziemi, a podnosi się krzyk Jerozolimy. | 2 "Judah mourns and her gates languish; her people lament on the ground, and the cry of Jerusalem goes up. |
| 3 Jej najznakomitsi mężowie posyłają swe sługi po wodę, przychodzą do cystern, nie znajdują wody. Wracają z pustymi naczyniami "są zawstydzeni i zmieszani i zakrywają sobie głowy". | 3 Her nobles send their servants for water; they come to the cisterns, they find no water, they return with their vessels empty; they are ashamed and confounded and cover their heads. |
| 4 Uprawa roli ustała, albowiem deszcz nie pada na ziemię; przepełnieni zgryzotą rolnicy zakrywają swoją głowę. | 4 Because of the ground which is dismayed, since there is no rain on the land, the farmers are ashamed, they cover their heads. |
| 5 Nawet łania rodzi na polu i opuszcza swoje małe, bo nie ma trawy. | 5 Even the hind in the field forsakes her newborn calf because there is no grass. |
| 6 Dzikie zaś osły stoją na pagórkach, chwytają powietrze jak szakale; ich oczy mętnieją, bo braknie paszy. | 6 The wild asses stand on the bare heights, they pant for air like jackals; their eyes fail because there is no herbage. |
| 7 Jeśli nasze grzechy świata przeciw nam, Panie, działaj przez wzgląd na Twoje imię, bo pomnożyły się nasze występki, zgrzeszyliśmy przeciw Tobie. | 7 "Though our iniquities testify against us, act, O LORD, for thy name's sake; for our backslidings are many, we have sinned against thee. |
| 8 Nadziejo Izraela, Panie, jego Zbawco w chwilach niepowodzeń, dlaczego jesteś jak obcy w kraju, jak podróżny, który się zatrzymuje, by tylko przenocować? | 8 O thou hope of Israel, its savior in time of trouble, why shouldst thou be like a stranger in the land, like a wayfarer who turns aside to tarry for a night? |
| 9 Dlaczego upodabniasz się do człowieka, który popadł w osłupienie, do wojownika, co nie jest w stanie pomóc? Ty jednak jesteś wśród nas, Panie, a imię Twoje zostało wezwane nad nami. Nie opuszczaj nas! | 9 Why shouldst thou be like a man confused, like a mighty man who cannot save? Yet thou, O LORD, art in the midst of us, and we are called by thy name; leave us not." |
| 10 To mówi Pan do tego narodu: Lubią tak biegać na wszystkie strony, nóg swoich nie oszczędzają. Ale Pan nie ma w nich upodobania. Teraz przypomina sobie ich nieprawości i karze ich grzechy. | 10 Thus says the LORD concerning this people: "They have loved to wander thus, they have not restrained their feet; therefore the LORD does not accept them, now he will remember their iniquity and punish their sins." |
| 11 I rzekł Pan do mnie: Nie wstawiaj się za pomyślnością tego narodu. | 11 The LORD said to me: "Do not pray for the welfare of this people. |
| 12 Nawet jeśli będą prosić, nie będę słuchał ich wołania, a jeśli będą składać całopalenia i ofiary z pokarmów, nie przyjmę ich, ale raczej wyniszczę ich mieczem, głodem i zarazą. | 12 Though they fast, I will not hear their cry, and though they offer burnt offering and cereal offering, I will not accept them; but I will consume them by the sword, by famine, and by pestilence." |
| 13 I powiedziałem: Ach, Panie Boże, oto prorocy mówią im: Nie ujrzycie miecza, nie zaznacie głodu, albowiem prawdziwy pokój zapewnię wam na tym miejscu. | 13 Then I said: "Ah, Lord GOD, behold, the prophets say to them, 'You shall not see the sword, nor shall you have famine, but I will give you assured peace in this place.'" |
| 14 I rzekł Pan do mnie: Prorocy ci głoszą kłamstwo w moje imię. Nie posłałem ich, nie dawałem poleceń ani nie przemówiłem do nich. Kłamliwe widzenia, zmyślone przepowiednie, urojenia swych serc - oto co wam przepowiadają. | 14 And the LORD said to me: "The prophets are prophesying lies in my name; I did not send them, nor did I command them or speak to them. They are prophesying to you a lying vision, worthless divination, and the deceit of their own minds. |
| 15 Dlatego to mówi Pan o prorokach, którzy - mimo że ich nie posłałem - przepowiadają w imię moje tymi słowami: Miecza i głodu nie będzie w tym kraju. Od miecza i od głodu poginą ci prorocy.; | 15 Therefore thus says the LORD concerning the prophets who prophesy in my name although I did not send them, and who say, 'Sword and famine shall not come on this land: By sword and famine those prophets shall be consumed. |
| 16 Ludzie zaś, którym oni przepowiadają, będą wyrzuceni na ulice Jerozolimy jako ofiary głodu i miecza. Nikt ich nie pochowa, ani ich żon, ani ich synów, ani ich córek, i wyleję na nich ich własną nieprawość. | 16 And the people to whom they prophesy shall be cast out in the streets of Jerusalem, victims of famine and sword, with none to bury them--them, their wives, their sons, and their daughters. For I will pour out their wickedness upon them. |
| 17 Oznajmisz im to słowo: Oczy moje wylewają łzy dzień i noc bez przerwy, bo wielki upadek dotknie Dziewicę, Córę mojego ludu, klęska bardzo wielka. | 17 "You shall say to them this word: 'Let my eyes run down with tears night and day, and let them not cease, for the virgin daughter of my people is smitten with a great wound, with a very grievous blow. |
| 18 Gdy wyjdę na pole - oto pobici mieczem! - Jeśli pójdę do miasta - oto męki głodu! Nawet prorok i kapłan błądzą po kraju nic nie rozumiejąc. | 18 If I go out into the field, behold, those slain by the sword! And if I enter the city, behold, the diseases of famine! For both prophet and priest ply their trade through the land, and have no knowledge.'" |
| 19 Czy nieodwołalnie odrzuciłeś Judę albo czy odczuwasz wstręt do Syjonu? Dlaczego nas dotknąłeś klęską bez możliwości uleczenia nas? Spodziewaliśmy się pokoju, ale nie ma nic dobrego; czasu uleczenia - a tu przerażenie! | 19 Hast thou utterly rejected Judah? Does thy soul loathe Zion? Why hast thou smitten us so that there is no healing for us? We looked for peace, but no good came; for a time of healing, but behold, terror. |
| 20 Uznajemy, Panie, naszą niegodziwość, przewrotność naszych przodków, bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie. | 20 We acknowledge our wickedness, O LORD, and the iniquity of our fathers, for we have sinned against thee. |
| 21 Nie odrzucaj nas przez wzgląd na Twoje imię, od czci nie odsądzaj tronu Twojej chwały! Pamiętaj, nie zrywaj swego przymierza z nami! | 21 Do not spurn us, for thy name's sake; do not dishonor thy glorious throne; remember and do not break thy covenant with us. |
| 22 Czy są wśród bożków pogańskich tacy, którzy by zesłali deszcz? Czy może niebo zsyła krople deszczu? Czy raczej nie Ty, Panie, nasz Boże? W Tobie pokładamy nadzieję, bo Ty uczyniłeś to wszystko. | 22 Are there any among the false gods of the nations that can bring rain? Or can the heavens give showers? Art thou not he, O LORD our God? We set our hope on thee, for thou doest all these things. |
