Księga Izajasza 47

Tysiąclecia	Peshitta ܦܫܝܼܛܬܵܐ
¹ Zstąp i usiądź w prochu, Dziewico, Córo Babilońska! Usiądź na ziemi, zrzucona z tronu, Córo Chaldejska! Bo przestaną cię nazywać rozpieszczoną i rozkoszną.	¹ ܚܘܬܝ ܘܬܒܝ ܥܠ ܥܦܪܐ ܒܬܘܠܬܐ ܒܪܬ ܒܒܠ ܬܒܝ ܥܠ ܐܪܥܐ ܒܪܬ ܟ̈ܠܕܝܐ ܠܝܬ ܟܘܪܣܝܐ ܡܛܠ ܕܠܐ ܢܘܣܦܘܢ ܠܡܩܪܝܟܝ ܡܥܕܢܬܐ ܘܡܦܢܩܬܐ
² Uchwyć żarna i miel zboże na mąkę, zdejm twoją zasłonę, podkasz suknię, odkryj nogi, brnij przez strumienie!	² ܣܒܝ ܪܚܝܐ ܛܚܢܝ ܩܡܚܐ ܓܠܝ ܬܚܦܝܬܟܝ ܓܘܙܝ ܚܘܪ̈ܬܟܝ ܓܠܝ ܫܩ̈ܝܟܝ ܥܒܪܝ ܢܗܪ̈ܘܬܐ
³ Nagość twoją odsłoń, niech widzą twą hańbę! Wezmę pomstę, nie oszczędzę nikogo. -	³ ܢܬܓܠܐ ܦܘܪܣܝܟܝ ܘܢܬܚܙܐ ܚܣܕܟܝ ܐܣܒ ܡܢܟܝ ܬܒܥܬܐ ܘܠܐ ܐܦܓܥ ܒܟܝ ܐܢܫ
⁴ Mówi nasz Odkupiciel, na imię Mu Pan Zastępów, Święty Izraela. -	⁴ ܦܪܘܩܢ ܡܪܝܐ ܚܝܠܬܢܐ ܫܡܗ ܩܕܝܫܐ ܕܐܝܣܪܝܠ
⁵ Usiądź w milczeniu i wejdź w ciemności, Córo Chaldejska! Bo nie nazwą ciebie ponownie władczynią królestw.	⁵ ܬܒܝ ܒܬܘܪܐ ܥܘܠܝ ܒܚܫܘܟܐ ܒܪܬ ܟ̈ܠܕܝܐ ܡܛܠ ܕܠܐ ܢܘܣܦܘܢ ܠܡܩܪܝܟܝ ܓܢܒܪܬ ܡ̈ܠܟܘܬܐ
⁶ Rozgniewałem się na mój naród, sponiewierałem moje dziedzictwo. Wydałem je w twoje ręce, ty nie miałaś dla niego litości. Sprawiłaś, że starcom twe jarzmo zaciążyło ogromnie.	⁶ ܪܓܙ̇ܬ ܥܠ ܥܡܝ ܕܛܘܫܘ ܝܪܬܘܬܝ ܘܐܫܠܡ̇ܬ ܐܢܘܢ ܒܐܝ̈ܕܝܟܝ ܘܠܐ ܥܒܕܬܝ ܥܠܝܗܘܢ ܪ̈ܚܡܐ ܘܥܠ ܣܒ̈ܐ ܐܥܫܢܬܝ ܢܝܪܟܝ ܛܒ
⁷ Mówiłaś: To już na wieki będę zawsze władczynią. Nie wzięłaś sobie do serca tych zdarzeń, nie rozpamiętywałaś ich końca.	⁷ ܘܐܡܪܬܝ ܕܠܥܠܡ ܐܗܘܐ ܓܢܒܪܬܐ ܘܠܐ ܣܡܬܝ ܒܠܒܟܝ ܗܠܝܢ ܘܠܐ ܐܬܕܟܪܬܝ ܚܪܬܐ
⁸ A teraz posłuchaj tego, Wykwintna, siedząca sobie bezpiecznie, która mówisz w sercu swoim: Tylko ja i nikt inny! Nie zostanę wdową i nie zaznam sieroctwa.	⁸ ܗܫܐ ܫܡܥܝ ܗܠܝܢ ܡܥܕܢܬܐ̈ ܕܝܬ̇ܒܐ ܒܫܠܝܐ ܘܐܡ̇ܪܐ ܒܠܒܗ̇ ܐܢܐ ܐܢܐ ܘܠܝܬ ܬܘܒ ܠܐ ܐܬܒ ܐܪܡܠܬܐ ܘܠܐ ܐܕܥ ܬܟܠܐ
⁹ Lecz spadnie na ciebie jedno i drugie w jednym dniu, niespodzianie. Sieroctwo i wdowieństwo w pełni spadną na ciebie, pomimo wielu twoich czarów i mnóstwa twoich zaklęć.	⁹ ܢܐ̈ܬܝܢ ܥܠܝܟܝ ܗܠܝܢ ܬܪ̈ܬܝܗܝܢ ܡܚ̈ܘܬܐ ܒܝܘܡܐ ܚܕ ܬܟܠܐ ܘܐܪܡܠܘܬܐ ܡܢ ܫܠܝܐ ܢܐ̈ܬܝܢ ܥܠܝܟܝ ܒܣܘܓܐܐ ܕܚܪ̈ܫܝܟܝ ܘܒܣܘܓܐܐ ܕܡܓܘܫ̈ܝܟܝ
¹⁰ Polegałaś na twojej złości, mówiłaś: Nikt mnie nie widzi. Twoja mądrość i twoja wiedza sprowadziły cię na manowce. Mówiłaś w sercu swoim: Tylko ja, i nikt inny!	¹⁰ ܕܐܬܬܟܠܬܝ ܥܠ ܒܝܫܘܬܟܝ ܘܐܡܪܬܝ ܕܠܝܬ ܕܚ̇ܙܐ ܠܝ ܚܟܡܬܟܝ ܘܐܝܕܥܬܟܝ ܗܝ ܐܛܥܝܬܟܝ ܘܐܡܪܬܝ ܒܠܒܟܝ ܕܐܢܐ ܐܢܐ ܘܠܝܬ ܬܘܒ
¹¹ Lecz przyjdzie na ciebie nieszczęście, którego nie potrafisz zażegnać, i spadnie na ciebie klęska, której nie zdołasz odwrócić, i przyjdzie na cię zguba znienacka, ani się spostrzeżesz.	¹¹ ܬܐܬܐ ܥܠܝܟܝ ܒܝܫܬܐ ܒܫܦܪܐ ܘܠܐ ܬܕܥܝܢ ܘܬܦܠ ܥܠܝܟܝ ܬܘܗܬܐ ܘܠܐ ܬܫܟܚܝܢ ܠܡܥܒܪܘܬܗ̇ ܘܢܐܬܐ ܥܠܝܟܝ ܡܢ ܫܠܝܐ ܕܠܘܚܝܐ ܘܠܐ ܬܕܥܝܢ
¹² Trwajże przy twoich zaklęciach i przy mnogich twych czarach, którymi się próżno trudzisz od swej młodości. Może zdołasz odnieść korzyść? Może zdołasz wzbudzić postrach?	¹² ܩܘܡܝ ܢܐ ܒܡ̈ܓܘܫܝܟܝ ܘܒܚܪ̈ܫܝܟܝ ܣ̈ܓܝܐܐ ܕܠܐܝܬܝ ܒܗܘܢ ܡܢ ܛܠܝܘܬܟܝ ܛܟ ܬܫܟܚܝܢ ܬܘܬܪܝܢ ܛܟ ܬܬܥܫܢܝܢ
¹³ Masz już dosyć mnóstwa twoich doradców. Niechaj się stawią, by cię ocalić, owi opisywacze nieba, którzy badają gwiazdy, przepowiadają na każdy miesiąc, co ma się z tobą wydarzyć.	¹³ ܠܐܝܬܝ ܒܣܘܓܐܐ ܕܡܚܫ̈ܒܬܟܝ ܢܩܘܡܘܢ ܢܦܪܩܘܢܟܝ ܟ̈ܠܕܝܐ ܕܚܝ̇ܪܝܢ ܒܫܡܝܐ ܘܒܟܘ̈ܟܒܐ ܘܡܘܕܥܝܢ ܠܟܝ ܒܝܪܚܐ ܡܕܡ ܕܐܬ̇ܐ ܥܠܝܟܝ
¹⁴ Oto będą jak źdźbła słomiane, ogień ich spali. Nie uratują własnego życia z mocy płomieni. Nie będą to węgle do ogrzewania, to nie ognisko, by przy nim posiedzieć.	¹⁴ ܗܐ ܗܘܘ ܐܝܟ ܓ̈ܠܐ ܕܐܘܩܕܬ ܐܢܘܢ ܢܘܪܐ ܘܠܐ ܢܦܨܘܢ ܢܦܫܗܘܢ ܡܢ ܐܝܕܐ ܕܫܠܗܒܝܬܐ ܠܝܬ ܓܘܡܪ̈ܐ ܠܢܘܪܗܘܢ ܐܦ ܠܐ ܙܗܪܐ ܠܡܬܒ ܠܩܘܒܠܗ
¹⁵ Takimi będą dla ciebie twoi czarownicy, z którymi się próżno trudzisz od młodości. Każdy sobie pójdzie w swoją stronę, nikt cię nie ocali.	¹⁵ ܗܟܢܐ ܗܘܘ ܠܟܝ ܬܓܪ̈ܝܟܝ ܕܠܐܝܬܝ ܒܗܘܢ ܡܢ ܛܠܝܘܬܟܝ ܘܐܢܫ ܠܣܛܪܗ ܛܥܘ ܘܠܝܬ ܕܦ̇ܪܩ ܠܟܝ