Salmi 38

BIBBIA MARTINI	Biblia Tysiąclecia
1 A Idithun, cantico di David. Io dissi: Starò attento sopra di me per non peccare colla mia lingua. Posi un freno alla mia bocca, allorché veniva in campo contro di me il peccatore.	1 Psalm Dawidowy. Dla wspomnienia.
2 Ammutolii, e mi umiliai, e di cose anche buone io non parlai; e il dolor mio rincrudì.	2 Nie karć mnie, Panie, w Twoim gniewie i nie karz mnie w Twej zapalczywości!
3 Si acceso dentro di me il cuor mio, e un fuoco divampò nelle mie considerazioni.	3 Utkwiły bowiem we mnie Twoje strzały i ręka Twoja zaciążyła nade mną.
4 Dissi colla mia lingua: Signore, fammi conoscere il mio fine. E qual sia il numero de' giorni miei, affinchè io sappia quel, che mi avanza.	4 Nie ma w mym ciele nic zdrowego na skutek Twego zagniewania, nic nietkniętego w mych kościach na skutek mego grzechu.
5 Certo, che a corta misura tu hai ridotto i miei giorni, e la mia sussistenza è come un nulla dinanzi a te. Certamente mera vanità egli è ogni uomo vivente.	5 Bo winy moje przerosły moją głowę, gniotą mnie jak ciężkie brzemię.
6 Certamente l'uomo passa come ombra: e di più si conturba senza fondamento. Tesoreggia, e non sa per chi egli metta da parte.	6 Cuchną, ropieją me rany na skutek mego szaleństwa.
7 E adesso la mia espettazione qual è, se non tu, o Signore, in cui è la mia sussistenza.	7 Jestem zgnębiony, nad miarę pochylony, przez cały dzień chodzę smutny.
8 Liberami da tutte le mie iniquità: tu mi hai renduto oggetto di scherno allo stolto.	8 Bo ogień trawi moje lędźwie i w moim ciele nie ma nic zdrowego.
9 Ammutolii, e non apersi la mia bocca, perche opera tua ell'è questa:	9 Jestem nad miarę wyczerpany i złamany; skowyczę, bo jęczy moje serce.
10 Rimuovi da me i tuoi flagelli.	10 Przed Tobą, Panie, wszelkie me pragnienie i moje wzdychanie nie jest przed Tobą ukryte.
11 Sotto la tua mano forte io venni meno quando mi correggesti: tu per ragion dell'iniquità gastigasti l'uomo. E l'anima di lui tacesti, che a guisa di ragno si consumasse: certamente indarno l'uom si conturba.	11 Serce się me we mnie trzepoce: moc mnie opuściła, zawodzi nawet światło moich oczu.
12 Esaudisci la mia orazione, o Signore, e le mie suppliche: da udienza alle mie lagrime. Non istarti in silenzio, perocché forestiero, e pellegrino son io davanti te, come tutti i padri miei.	12 Przyjaciele moi i sąsiedzi stronią od mojej choroby i moi bliscy stoją z daleka.
13 Fa pausa con me, affinchè io abbia, refrigerio avanti ch'io me ne vada da un luogo, dove più non sarò.	13 Ci, którzy czyhają na moje życie, zastawiają sidła, ci, którzy źle mi życzą, mówią przewrotnie i przez cały dzień obmyślają podstępy.
	14 A ja nie słyszę - jak głuchy; i jestem jak niemy, co ust nie otwiera.
	15 I stałem się jak człowiek, co nie słyszy; i nie ma w ustach odpowiedzi.
	16 Bo Tobie ufam, o Panie! Ty odpowiesz, Panie, Boże mój!
	17 Mówię bowiem: Niech się ze mnie nie cieszą; gdy moja noga się chwieje, niech się nie wynoszą nade mnie!
	18 Bo jestem bardzo bliski upadku i ból mój jest zawsze przede mną.
	19 Ja przecież wyznaję moją winę i trwożę się moim grzechem.
	20 Lecz silni są ci, co bez powodu mi się sprzeciwiają, i liczni, którzy oszczerczo mnie nienawidzą.
	21 Ci, którzy złem odpłacają za dobro, za to mi grożą, że idę za dobrem.
	22 Nie opuszczaj mnie, Panie, mój Boże, nie bądź daleko ode mnie!
	23 Spiesz mi na pomoc, Zbawienie moje - o Panie!