| 1 Enviai o cordeiro ao soberano da terra de Selá, pelo deserto, ao monte de Sião. | 1 ܫܕܪ ܠܒܪ ܫܠܝܛܐ ܕܐܪܥܐ ܡܢ ܟܐܦܐ ܕܡܕܒܪܐ ܠܛܘܪܐ ܕܒܪܬ ܨܗܝܘܢ |
| 2 Como aves espantadas, como ninhada dispersa, tais serão as filhas de Moab na passagem do Arnon. | 2 ܘܢܗܘܐ ܐܝܟ ܦܪܚܬܐ ܕܡܫܢܝܐ ܩܢܗ̇ ܘܒܢ̈ܬ ܡܘܐܒ ܫܒܝ̈ܩܬܐ ܢܗ̈ܘܝܢ ܒܡܥܒܪܬܐ ܕܐܪܢܘܢ |
| 3 Dá teu aviso, intervém como árbitro, cobre-nos com tua sombra como a noite, em pleno meio-dia; esconde os exilados, não traias os fugitivos. | 3 ܐܝܬܝ ܬܪܥܝܬܐ ܘܥܒܕܝ ܬܘܓܢܐ ܣܝܡܝ ܐܝܟ ܠܠܝܐ ܛܠܠܟܝ ܡܨܥܬ ܛܗܪܐ ܛܫܝ ܠܕܛܥ̇ܝܢ ܘܠܕܡܒܕܪܝܢ ܠܐ ܬܓܠܝܢ |
| 4 Deixa morar em tua casa os exilados de Moab, sê o seu refúgio contra o devastador, até que o opressor desapareça, a devastação tenha fim, e o invasor deixe a terra. | 4 ܢܥܡܪܘܢ ܒܟܝ ܡܒܕܪ̈ܐ ܕܡܘܐܒ ܗܘܝ ܠܗܘܢ ܣܬܪܐ ܡܢ ܩܕܡ ܒܙܘܙܐ ܡܛܠ ܕܓܡܪ ܕܚܝܚܐ ܘܣܦ ܒܙܘܙܐ ܘܓܡܪ ܕܝܘܫܐ ܡܢ ܐܪܥܐ |
| 5 O trono se consolidará pela bondade; nele sentará constantemente, na casa de Davi, um juiz amante do direito e zeloso da justiça. | 5 ܘܢܬܩܢ ܟܘܪܣܝܐ ܒܛܝܒܘܬܐ ܘܢܬܒ ܥܠܘܗܝ ܒܩܘܫܬܐ ܒܡܫܟܢܗ ܕܕܘܝܕ ܕܝ̇ܢܐ ܘܡܥܩܒ ܕܝ̣ܢܐ ܘܡܣܪܗܒ ܙܕܝܩܘܬܐ |
| 6 Nós conhecemos o orgulho de Moab, o soberbo, sua arrogância, sua altivez, sua insolência e a perfídia de sua língua. | 6 ܫܡܥܢ ܓܐܝܘܬܗ ܕܡܘܐܒ ܕܛܒ ܐܬܓܐܝ ܓܐܝܘܬܗ ܘܪܡܘܬܗ ܘܐܠܡܗ ܠܐ ܗܘܐ ܗܟܢܐ ܒܕܩܘ ܥܠܘܗܝ ܩܨܘ̈ܡܘܗܝ |
| 7 Por isso Moab geme sobre Moab e todos se lamentam. Pelos bolos de uvas de Quir-Hasereth, eles suspiram consternados; | 7 ܡܛܠ ܗܢܐ ܢܝܠܠ ܡܘܐܒ ܘܥܠ ܡܘܐܒ ܟܠܗ ܢܝܠܠ ܥܠ ܐ̈ܫܝܬܐ ܕܫܘܪ̈ܐ ܕܡܬܗ̈ܓܡܢ ܬܢܗܡܘܢ ܐܝܟ ܟܪ̈ܝܗܐ |
| 8 porque o campo de Hesebon está seco e os soberanos das nações saquearam a vinha de Sabama, cujos sarmentos atingiram Jáser e se perdiam no deserto, cujos rebentos se prolongavam e atravessavam o mar. | 8 ܡܛܠ ܕܚ̈ܩܠܬܐ ܕܚܫܒܘܢ ܚܪܒ ܓܦܬܐ ܕܣܒܡܐ ܓܢܒܪ̈ܐ ܕܥܡ̈ܡܐ ܓܡܘ ܫܒ̈ܘܩܝܗ̇ ܘܥܕܡܐ ܠܝܥܙܝܪ ܡܛܘ ܘܛܥܘ ܒܡܕܒܪܐ ܥܢܩ̈ܝܗ̇ ܢܓܕܘ ܘܥܒܪܘ ܝܡܐ |
| 9 Por isso eu choro com Jáser sobre a vinha de Sabama; banho-vos com minhas lágrimas, Hesebon e Eleale; porque sobre vossa colheita e vossa messe retumbou o grito do pisoeiro. | 9 ܡܛܠ ܗܢܐ ܐܒܟܝܟܝ ܒܒܟܬܐ ܕܝܥܙܝܪ ܓܦܬܐ̈ ܕܣܒܡܐ ܐܪܘܝܟܝ ܡܢ ܕܡܥܬܟܝ ܚܫܒܘܢ ܘܐܠܥܠܐ ܡܛܠ ܕܥܠ ܚܨܕܟܝ ܘܥܠ ܩܛܦܟܝ ܕܝܘܫܐ ܢܦܠ |
| 10 A alegria e a animação desapareceram dos pomares, nas vinhas não há mais cantos nem vozes alegres; já não se pisa a vindima nas cubas, e o grito do pisoeiro cessou. | 10 ܘܬܥܒܪ ܚܕܘܬܐ ܘܕܝܨܐ ܡܢ ܟܪܡܠܐ ܘܒܟܪܡܠܐ ܠܐ ܢܚܕܘܢ ܘܠܐ ܢܥܨܪܘܢ ܚܡܪܐ ܒܡܥܨܪܬܐ ܘܠܐ ܢܕܘܫ ܕܝܘܫܐ ܡܛܠ ܕܠܕܝܘܫܐ ܐܒܛܠ |
| 11 Por isso estremeço sobre Moab como uma harpa, e meu coração geme sobre Quir-Hares; | 11 ܡܛܠ ܗܢܐ ܟܪܣܝ ܥܠ ܡܘܐܒ ܐܝܟ ܟܢܪܐ ܬܡܠܠ ܘܓܘܝ ܥܠ ܫܘܪܐ ܕܡܬܗܓܡ |
| 12 por mais que Moab se agite nos lugares altos, por mais que visite seus santuários para orar, nada obterá. | 12 ܘܡܐ ܕܚܙܐ ܕܠܐܝ ܡܘܐܒ ܥܠ ܥ̈ܠܘܬܐ ܢܐܬܐ ܠܡܩܕܫܐ ܠܡܨܠܝܘ ܘܠܐ ܢܫܟܚ |
| 13 Esse é o oráculo que o Senhor pronunciou outrora contra Moab. | 13 ܗܢܐ ܦܬܓܡܐ ܡܠܠ ܡܪܝܐ ܥܠ ܡܘܐܒ ܡܢ ܗܝܕܝܢ |
| 14 E agora, ele declara: Dentro de três anos, contados como os anos de um assalariado, a soberania de Moab, tão considerável, será insignificante, e dela não restará senão um débil vestígio. | 14 ܘܗܫܐ ܡܠܠ ܡܪܝܐ ܘܐܡܪ ܒܬܠܬ ܫ̈ܢܝܢ ܐܝܟ ܫ̈ܢܝܐ ܕܐܓܝܪܐ ܢܨܛܥܪ ܐܝܩܪܗ ܕܡܘܐܒ ܥܠ ܣܘܓܐܐ ܕܥܡܗ ܘܢܫܬܚܪ ܩܠܝܠ ܙܥܘܪ ܘܠܐ ܣܓܝ |