| 1 וַיַּעַן אֱלִיפַז הַתֵּימָנִי וַיֹּאמַר | 1 Elifaz z Temanu głos zabrał i rzekł: |
| 2 הֶחָכָם יַעֲנֶה דַעַת־רוּחַ וִימַלֵּא קָדִים בִּטְנֹו | 2 Czy mowa mędrca to wicher? Czy pierś mu wypełnia wiatr wschodni? |
| 3 הֹוכֵחַ בְּדָבָר לֹא יִסְכֹּון וּמִלִּים לֹא־יֹועִיל בָּם | 3 Czy gani zbędnymi słowami, słowami, co na nic się zdadzą? |
| 4 אַף־אַתָּה תָּפֵר יִרְאָה וְתִגְרַע יחָה לִפְנֵי־אֵל | 4 Ty nawet niszczysz pobożność, osłabiasz modlitwę do Boga. |
| 5 כִּי יְאַלֵּף עֲוֹנְךָ פִיךָ וְתִבְחַר לְשֹׁון עֲרוּמִים | 5 Twoja nieprawość uczy cię mówić, używasz języka bluźnierców. |
| 6 יַרְשִׁיעֲךָ פִיךָ וְלֹא־אָנִי וּשְׂפָתֶיךָ יַעֲנוּ־בָךְ | 6 Nie ja - twoje usta cię potępią, twoje wargi są świadkami przeciw tobie. |
| 7 הֲרִאישֹׁון אָדָם תִּוָּלֵד וְלִפְנֵי גְבָעֹות חֹולָלְתָּ | 7 Czyś pierwszym człowiekiem na ziemi, wcześniej niż góry stworzonym? |
| 8 הַבְסֹוד אֱלֹוהַ תִּשְׁמָע וְתִגְרַע אֵלֶיךָ חָכְמָה | 8 Czy z tobą to Bóg przyjaźnie rozmawiał i zagarnąłeś całą mądrość? |
| 9 מַה־יָּדַעְתָּ וְלֹא נֵדָע תָּבִין וְלֹא־עִמָּנוּ הוּא | 9 Czy może lepiej coś od nas pojąłeś? I jasne ci rzeczy nam nieznane? |
| 10 גַּם־שָׂב גַּם־יָשִׁישׁ בָּנוּ כַּבִּיר מֵאָבִיךָ יָמִים | 10 I u nas są mędrcy, sędziwi, starsi od ojca twojego. |
| 11 הַמְעַט מִמְּךָ תַּנְחֻמֹות אֵל וְדָבָר לָאַט עִמָּךְ | 11 Czy nieważne u ciebie Boże pociechy i łagodne z tobą rozmowy? |
| 12 מַה־יִּקָּחֲךָ לִבֶּךָ וּמַה־יִּרְזְמוּן עֵינֶיךָ | 12 Czemu masz serce wzburzone, oczami swymi tak mrugasz, |
| 13 כִּי־תָשִׁיב אֶל־אֵל רוּחֶךָ וְהֹצֵאתָ מִפִּיךָ מִלִּין | 13 gdy duch twój się na Boga porywa i słowa z ust swoich miotasz? |
| 14 מָה־אֱנֹושׁ כִּי־יִזְכֶּה וְכִי־יִצְדַּק יְלוּד אִשָּׁה | 14 Czyż mógłby człowiek żyć w święcie lub syn człowieczy bez zmazy, |
| 15 הֵן [בִּקְדֹשֹׁו כ] (בִּקְדֹשָׁיו ק) לֹא יַאֲמִין וְשָׁמַיִם לֹא־זַכּוּ בְעֵינָיו | 15 gdy On nie ufa swym świętym, niebiosa nie dość dlań czyste? |
| 16 אַף כִּי־נִתְעָב וְנֶאֱלָח אִישׁ־שֹׁתֶה כַמַּיִם עַוְלָה | 16 Tym bardziej wstrętny Mu grzesznik, co pije nieprawość jak wodę. |
| 17 אֲחַוְךָ שְׁמַע־לִי וְזֶה־חָזִיתִי וַאֲסַפֵּרָה | 17 Wyjaśnię, ty mnie posłuchaj, a to wypowiem, com widział. |
| 18 אֲשֶׁר־חֲכָמִים יַגִּידוּ וְלֹא כִחֲדוּ מֵאֲבֹותָם | 18 Naukę mędrców wyłożę, co ojców mądrości nie kryli. |
| 19 לָהֶם לְבַדָּם נִתְּנָה הָאָרֶץ וְלֹא־עָבַר זָר בְּתֹוכָם | 19 Im samym ziemię oddano, bo obcych wśród nich nie było. |
| 20 כָּל־יְמֵי רָשָׁע הוּא מִתְחֹולֵל וּמִסְפַּר נִים נִצְפְּנוּ לֶעָרִיץ | 20 Nieprawy jest zawsze w strachu, zliczone są lata tyrana, |
| 21 קֹול־פְּחָדִים בְּאָזְנָיו בַּשָּׁלֹום שֹׁודֵד יְבֹואֶנּוּ | 21 głos wrogów brzmi w jego uszach, że w szczęściu napadnie niszczyciel. |
| 22 לֹא־יַאֲמִין וּב מִנִּי־חֹשֶׁךְ [וְצָפוּ כ] (וְצָפוּי ק) הוּא אֱלֵי־חָרֶב | 22 Nie wierzy, iż ujdzie mroku, los mu pod miecz wyznaczono, |
| 23 נֹדֵד הוּא לַלֶּחֶם אַיֵּה יָדַע ׀ כִּי־נָכֹון בְּיָדֹו יֹום־חֹשֶׁךְ | 23 rzucą go sępom na pokarm, rozumie, że zguba dlań pewna. |
| 24 יְבַעֲתֻהוּ צַר וּמְצוּקָה תִּתְקְפֵהוּ כְּמֶלֶךְ ׀ עָתִיד לַכִּידֹור | 24 Czarny dzień go przeraża, strach go przygniata jak mara, niby król gotowy do boju. |
| 25 כִּי־נָטָה אֶל־אֵל יָדֹו וְאֶלשַׁ־דַּי יִתְגַּבָּר | 25 Prawicę swą podniósł na Boga, do walki wyzwał Wszechmocnego, |
| 26 יָרוּץ אֵלָיו בְּצַוָּאר בַּעֲבִי גַּבֵּי מָגִנָּיו | 26 biegł z wyciągniętą szyją pod grubych tarcz ochroną. |
| 27 כִּי־כִסָּה פָנָיו בְּחֶלְבֹּו וַיַּעַשׂ פִּימָה עֲלֵי־כָסֶל | 27 Twarz swoją ukrył w tłuszczu, a lędźwie mu utyły; |
| 28 וַיִּשְׁכֹּון ׀ עָרִים נִכְחָדֹות בָּתִּים לֹא־יֵשְׁבוּ לָמֹו אֲשֶׁר הִתְעַתְּדוּ לְגַלִּים | 28 mieszkać chce w miastach zburzonych, w domach, gdzie ludzi już nie ma, którym pisana ruina. |
| 29 לֹא־יֶעְשַׁר וְלֹא־יָקוּם חֵילֹו וְלֹא־יִטֶּה לָאָרֶץ מִנְלָם | 29 Nie dojdzie do trwałej fortuny, ani do mroku zejdą bogactwa. |
| 30 לֹא־יָסוּר ׀ מִנִּי־חֹשֶׁךְ יֹנַקְתֹּו תְּיַבֵּשׁ שַׁלְהָבֶת וְיָסוּר בְּרוּחַ פִּיו | 30 Nie zdoła uniknąć ciemności: słońce spali mu zieleń, z oddechem i mowę utraci. |
| 31 אַל־יַאֲמֵן [בַּשֹּׁו כ] (בַּשָּׁיו ק) נִתְעָה כִּישָׁ־וְא תִּהְיֶה תְמוּרָתֹו | 31 Niech złudą wiedziony nie ufa, bo złuda będzie jego zapłatą. |
| 32 בְּלֹא־יֹומֹו תִּמָּלֵא וְכִפָּתֹו לֹא רַעֲנָנָה | 32 Latorośl uwiędnie przed czasem, gałązki się nie zazielenią. |
| 33 יַחְמֹס כַּגֶּפֶן בִּסְרֹו וְיַשְׁלֵךְ כַּזַּיִת נִצָּתֹו | 33 Wyrzucą go jak kwaśne grona, oderwą jak liście oliwki; |
| 34 כִּי־עֲדַת חָנֵף גַּלְמוּד וְאֵשׁ אָכְלָה אָהֳלֵי־שֹׁחַד | 34 potomstwo niewiernym się nie rodzi, ogień strawi namiot przekupcy. |
| 35 הָרֹה עָמָל וְיָלֹד אָוֶן וּבִטְנָם תָּכִין מִרְמָה׃ ס | 35 Kto krzywdę pocznie, ten rodzi nieszczęście, gdyż wnętrze gotuje mu zawód. |
