| 1 וַיְהִי אַחֲרֵי־כֵן וַיִּשְׁאַל דָּוִד בַּיהֹוָה ׀ לֵאמֹר הַאֶֽעֱלֶה בְּאַחַת עָרֵי יְהוּדָה וַיֹּאמֶר יְהֹוָה אֵלָיו עֲלֵה וַיֹּאמֶר דָּוִד אָנָה אֶעֱלֶה וַיֹּאמֶר חֶבְרֹֽנָה׃ | 1 Depois disto Davide consultou o Senhor, dizendo: Irei eu para alguma das cidades de Judá? O Senhor respondeu-lhe: Vai. Davide disse: Para onde irei? O Senhor respondeu-lhe: Para Hebron. |
| 2 וַיַּעַל שָׁם דָּוִד וְגַם שְׁתֵּי נָשָׁיו אֲחִינֹעַם הַיִּזְרְעֵלִית וַאֲבִיגַיִל אֵשֶׁת נָבָל הַֽכַּרְמְלִֽי׃ | 2 Foi, pois, Davide com as suas duas mulheres, Aquinoão de Jezrael, e Abigail, viúva de Nabal do Carmelo. |
| 3 וַאֲנָשָׁיו אֲשֶׁר־עִמּוֹ הֶעֱלָה דָוִד אִישׁ וּבֵיתוֹ וַיֵּשְׁבוּ בְּעָרֵי חֶבְרֽוֹן׃ | 3 Levou também a gente que estava com ele, cada um com a sua família, ficando todos a morar nas povoações de Hebron. |
| 4 וַיָּבֹאוּ אַנְשֵׁי יְהוּדָה וַיִּמְשְׁחוּ־שָׁם אֶת־דָּוִד לְמֶלֶךְ עַל־בֵּית יְהוּדָה וַיַּגִּדוּ לְדָוִד לֵאמֹר אַנְשֵׁי יָבֵישׁ גִּלְעָד אֲשֶׁר קָבְרוּ אֶת־שָׁאֽוּל׃ | 4 Vieram os homens de Judá, e ungiram ali Davide, para reinar sobre a casa de Judá. Soube Davide que os homens de Jabes de Galaad tinham sepultado Saul; |
| 5 וַיִּשְׁלַח דָּוִד מַלְאָכִים אֶל־אַנְשֵׁי יָבֵישׁ גִּלְעָד וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם בְּרֻכִים אַתֶּם לַֽיהֹוָה אֲשֶׁר עֲשִׂיתֶם הַחֶסֶד הַזֶּה עִם־אֲדֹֽנֵיכֶם עִם־שָׁאוּל וַֽתִּקְבְּרוּ אֹתֽוֹ׃ | 5 e enviou mensageiros aos homens de Jabes de Galaad, a dizer-lhes: Bem-ditos sejais do Senhor, vós que praticastes esta obra de misericórdia com Saul, vosso senhor, dando-lhe sepultura. |
| 6 וְעַתָּה יַעַשׂ־יְהֹוָה עִמָּכֶם חֶסֶד וֶאֱמֶת וְגַם אָנֹכִי אֶעֱשֶׂה אִתְּכֶם הַטּוֹבָה הַזֹּאת אֲשֶׁר עֲשִׂיתֶם הַדָּבָר הַזֶּֽה׃ | 6 Agora o Senhor vos recompensará certamente segundo a sua misericórdia e verdade. Eu também vos agradecerei esta acção que fizestes. |
| 7 וְעַתָּה ׀ תֶּחֱזַקְנָה יְדֵיכֶם וִֽהְיוּ לִבְנֵי־חַיִל כִּי־מֵת אֲדֹנֵיכֶם שָׁאוּל וְגַם־אֹתִי מָשְׁחוּ בֵית־יְהוּדָה לְמֶלֶךְ עֲלֵיהֶֽם׃ | 7 Cobrem alento as vossas mãos, sede fortes, porque, ainda que tenha morrido Saul, vosso senhor, a casa de Judá ungiu-me por seu rei. |
| 8 וְאַבְנֵר בֶּן־נֵר שַׂר־צָבָא אֲשֶׁר לְשָׁאוּל לָקַח אֶת־אִישׁ בֹּשֶׁת בֶּן־שָׁאוּל וַיַּעֲבִרֵהוּ מַחֲנָֽיִם׃ | 8 Abner, porém, filho de Ner, general do exército de Saul tomou Isboset, filho de Saul, levou-o por todo o acampamento |
| 9 וַיַּמְלִכֵהוּ אֶל־הַגִּלְעָד וְאֶל־הָאֲשׁוּרִי וְאֶֽל־יִזְרְעֶאל וְעַל־אֶפְרַיִם וְעַל־בִּנְיָמִן וְעַל־יִשְׂרָאֵל כֻּלֹּֽה׃ | 9 e constituiu-o rei sobre Galaad, sobre Gessuri, sobre Jezrael, sobre Efraim, sobre Benjamim e sobre todo o Israel. |
| 10 בֶּן־אַרְבָּעִים שָׁנָה אִֽישׁ־בֹּשֶׁת בֶּן־שָׁאוּל בְּמׇלְכוֹ עַל־יִשְׂרָאֵל וּשְׁתַּיִם שָׁנִים מָלָךְ אַךְ בֵּית יְהוּדָה הָיוּ אַחֲרֵי דָוִֽד׃ | 10 Isboset, filho de Saul, tinha quarenta anos, quando começou a reinar em Israel, e reinou dois anos. Só a casa de Judá seguiu Davide. |
| 11 וַֽיְהִי מִסְפַּר הַיָּמִים אֲשֶׁר הָיָה דָוִד מֶלֶךְ בְּחֶבְרוֹן עַל־בֵּית יְהוּדָה שֶׁבַע שָׁנִים וְשִׁשָּׁה חֳדָשִֽׁים׃ | 11 O tempo que Davide reinou, em Hebron, sobre a casa de Judá, foi de sete anos e seis meses. |
| 12 וַיֵּצֵא אַבְנֵר בֶּן־נֵר וְעַבְדֵי אִֽישׁ־בֹּשֶׁת בֶּן־שָׁאוּל מִֽמַּחֲנַיִם גִּבְעֽוֹנָה׃ | 12 Abner, filho de Ner, com a gente de Isboset, filho de Saul, saiu do acampamento e foi para Gabaon. |
| 13 וְיוֹאָב בֶּן־צְרוּיָה וְעַבְדֵי דָוִד יָֽצְאוּ וַֽיִּפְגְּשׁוּם עַל־בְּרֵכַת גִּבְעוֹן יַחְדָּו וַיֵּשְׁבוּ אֵלֶּה עַל־הַבְּרֵכָה מִזֶּה וְאֵלֶּה עַל־הַבְּרֵכָה מִזֶּֽה׃ | 13 Joab, filho de Sarvia, e os homens de Davide, saíram e encontraram-se com eles perto da piscina de Gabaon. Tendo-se aproximado, acamparam uns dum lado da piscina, e outros do outro lado. |
| 14 וַיֹּאמֶר אַבְנֵר אֶל־יוֹאָב יָקוּמוּ נָא הַנְּעָרִים וִישַׂחֲקוּ לְפָנֵינוּ וַיֹּאמֶר יוֹאָב יָקֻֽמוּ׃ | 14 Abner disse a Joab: Saiam alguns jovens, e escaramucem diante de nós. Joab respondeu: Saiam. |
| 15 וַיָּקֻמוּ וַיַּעַבְרוּ בְמִסְפָּר שְׁנֵים עָשָׂר לְבִנְיָמִן וּלְאִישׁ בֹּשֶׁת בֶּן־שָׁאוּל וּשְׁנֵים עָשָׂר מֵעַבְדֵי דָוִֽד׃ | 15 Levamtaram-se e avançaram, em número igual, doze de Benjamim, por parte de Isboset, filho de Saul, e doze da gente de Davide. |
| 16 וַֽיַּחֲזִקוּ אִישׁ ׀ בְּרֹאשׁ רֵעֵהוּ וְחַרְבּוֹ בְּצַד רֵעֵהוּ וַֽיִּפְּלוּ יַחְדָּו וַיִּקְרָא לַמָּקוֹם הַהוּא חֶלְקַת הַצֻּרִים אֲשֶׁר בְּגִבְעֽוֹן׃ | 16 Cada um (destes) tomando pela cabeça o seu opositor, enterrou a espada no costado do seu contrário, e morreram (todos) ao mesmo tempo. Por isso foi dado àquele lugar o nome de Campo dos valentes de Gabaon. |
| 17 וַתְּהִי הַמִּלְחָמָה קָשָׁה עַד־מְאֹד בַּיּוֹם הַהוּא וַיִּנָּגֶף אַבְנֵר וְאַנְשֵׁי יִשְׂרָאֵל לִפְנֵי עַבְדֵי דָוִֽד׃ | 17 Seguiu-se uma crua batalha naquele dia, e Abner e os homens de Israel foram postos em fuga pelas tropas de Davide. |
| 18 וַיִּֽהְיוּ־שָׁם שְׁלֹשָׁה בְּנֵי צְרוּיָה יוֹאָב וַאֲבִישַׁי וַעֲשָׂהאֵל וַֽעֲשָׂהאֵל קַל בְּרַגְלָיו כְּאַחַד הַצְּבָיִם אֲשֶׁר בַּשָּׂדֶֽה׃ | 18 Estavam ali os três filhos de Sarvia, Joab, Abisai e Asael. Asael era muito ligeiro na carreira, como uma gazela selvagem. |
| 19 וַיִּרְדֹּף עֲשָׂהאֵל אַחֲרֵי אַבְנֵר וְלֹא־נָטָה לָלֶכֶת עַל־הַיָּמִין וְעַֽל־הַשְּׂמֹאול מֵאַחֲרֵי אַבְנֵֽר׃ | 19 (Ora) Asael perseguia Abner, e não declinava nem para a direita nem para a esquerda, correndo incessantemente atrás dele. |
| 20 וַיִּפֶן אַבְנֵר אַֽחֲרָיו וַיֹּאמֶר הַאַתָּה זֶה עֲשָׂהאֵל וַיֹּאמֶר אָנֹֽכִי׃ | 20 Abner voltou-se para trás e disse: Tu não és Asael? Ele respondeu: Sou eu. |
| 21 וַיֹּאמֶר לוֹ אַבְנֵר נְטֵה לְךָ עַל־יְמִֽינְךָ אוֹ עַל־שְׂמֹאלֶךָ וֶאֱחֹז לְךָ אֶחָד מֵֽהַנְּעָרִים וְקַח־לְךָ אֶת־חֲלִצָתוֹ וְלֹא־אָבָה עֲשָׂהאֵל לָסוּר מֵאַחֲרָֽיו׃ | 21 Abner disse-lhe: Vai para a direita ou para a esquerda, apanha algum desses jovens, e toma os seus despojos. Mas Asael não quis deixar de o perseguir. |
| 22 וַיֹּסֶף עוֹד אַבְנֵר לֵאמֹר אֶל־עֲשָׂהאֵל סוּר לְךָ מֵאַֽחֲרָי לָמָּה אַכֶּכָּה אַרְצָה וְאֵיךְ אֶשָּׂא פָנַי אֶל־יוֹאָב אָחִֽיךָ׃ | 22 Abner disse outra vez a Asael: Retira-te, não me sigas, para que eu não me veja obrigado a atravessar-te, e não possa eu mais aparecer diante de teu irmão Joab. |
| 23 וַיְמָאֵן לָסוּר וַיַּכֵּהוּ אַבְנֵר בְּאַחֲרֵי הַחֲנִית אֶל־הַחֹמֶשׁ וַתֵּצֵא הַֽחֲנִית מֵֽאַחֲרָיו וַיִּפׇּל־שָׁם וַיָּמׇת תַּחְתָּו וַיְהִי כׇּל־הַבָּא אֶל־הַמָּקוֹם אֲשֶׁר־נָפַל שָׁם עֲשָׂהאֵל וַיָּמֹת וַֽיַּעֲמֹֽדוּ׃ | 23 Asael desprezou ouvi-lo e não quis desviar-se. Então Abner feriu-o no ventre com a parte inferior da lança, saindo a lança por trás. Morreu ali mesmo, onde caiu. Todos os que passavam por aquele lugar, em que Asael caíra morto, paravam. |
| 24 וַֽיִּרְדְּפוּ יוֹאָב וַאֲבִישַׁי אַחֲרֵי אַבְנֵר וְהַשֶּׁמֶשׁ בָּאָה וְהֵמָּה בָּאוּ עַד־גִּבְעַת אַמָּה אֲשֶׁר עַל־פְּנֵי־גִיחַ דֶּרֶךְ מִדְבַּר גִּבְעֽוֹן׃ | 24 Enquanto Joab e Abisai seguiam Abner, que ia fugindo, pôs-se o sol, ao chegarem ao outeiro do aqueduto, que está defronte do vale, sobre o caminho do deserto de Gabaon. |
| 25 וַיִּֽתְקַבְּצוּ בְנֵֽי־בִנְיָמִן אַחֲרֵי אַבְנֵר וַיִּהְיוּ לַאֲגֻדָּה אֶחָת וַיַּעַמְדוּ עַל רֹאשׁ־גִּבְעָה אֶחָֽת׃ | 25 Os filhos de Benjamim uniram-se com Abner, e, cerrados num batalhão, fizeram alto no cimo de um cabeço. |
| 26 וַיִּקְרָא אַבְנֵר אֶל־יוֹאָב וַיֹּאמֶר הֲלָנֶצַח תֹּאכַל חֶרֶב הֲלוֹא יָדַעְתָּה כִּי־מָרָה תִֽהְיֶה בָּאַֽחֲרוֹנָה וְעַד־מָתַי לֹא־תֹאמַר לָעָם לָשׁוּב מֵאַחֲרֵי אֲחֵיהֶֽם׃ | 26 Abner, gritando a Joab, disse: Não se saciará de sangue a tua espada? Ignoras porventura que, no fim, vem a desesperação? Para quando guardas dizer ao povo que deixe de perseguir seus irmãos? |
| 27 וַיֹּאמֶר יוֹאָב חַי הָאֱלֹהִים כִּי לוּלֵא דִּבַּרְתָּ כִּי אָז מֵֽהַבֹּקֶר נַעֲלָה הָעָם אִישׁ מֵאַחֲרֵי אָחִֽיו׃ | 27 Joab respondeu: Viva o Senhor, que se não tivesses falado, o povo não deixaria de perseguir seus irmãos, antes de amanhã, de manhã. |
| 28 וַיִּתְקַע יוֹאָב בַּשּׁוֹפָר וַיַּֽעַמְדוּ כׇּל־הָעָם וְלֹא־יִרְדְּפוּ עוֹד אַחֲרֵי יִשְׂרָאֵל וְלֹא־יָסְפוּ עוֹד לְהִלָּחֵֽם׃ | 28 Joab tocou a trombeta, e todo o exército fez alto; não perseguiram mais Israel, nem travaram mais combate. |
| 29 וְאַבְנֵר וַֽאֲנָשָׁיו הָֽלְכוּ בָּעֲרָבָה כֹּל הַלַּיְלָה הַהוּא וַיַּעַבְרוּ אֶת־הַיַּרְדֵּן וַיֵּֽלְכוּ כׇּל־הַבִּתְרוֹן וַיָּבֹאוּ מַחֲנָֽיִם׃ | 29 Abner e os seus caminharam pela planície toda aquela noite, passaram o Jordão e, percorrido todo o país de Bet-horon, chegaram ao seu acampamento. |
| 30 וְיוֹאָב שָׁב מֵאַחֲרֵי אַבְנֵר וַיִּקְבֹּץ אֶת־כׇּל־הָעָם וַיִּפָּקְדוּ מֵעַבְדֵי דָוִד תִּשְׁעָה־עָשָׂר אִישׁ וַעֲשָׂהאֵֽל׃ | 30 Joab, tendo desistido de perseguir Abner, voltando para trás, juntou todo o povo. Da gente de Davide faltaram dezanove homens, sem contar Asael. |
| 31 וְעַבְדֵי דָוִד הִכּוּ מִבִּנְיָמִן וּבְאַנְשֵׁי אַבְנֵר שְׁלֹשׁ־מֵאוֹת וְשִׁשִּׁים אִישׁ מֵֽתוּ׃ | 31 Os soldados de Davide tinham ferido, dos de Benjamim e dos que estavam com Abner, trezentos e setenta homens, que morreram. |
| 32 וַיִּשְׂאוּ אֶת־עֲשָׂהאֵל וַֽיִּקְבְּרֻהוּ בְּקֶבֶר אָבִיו אֲשֶׁר בֵּית לָחֶם וַיֵּלְכוּ כׇל־הַלַּיְלָה יוֹאָב וַאֲנָשָׁיו וַיֵּאֹר לָהֶם בְּחֶבְרֽוֹן׃ | 32 Tomaram (o corpo de) Asael e enterraram-no na sepultura de seu pai em Belém. Marcharam, toda a noite, Joab e os homens que estavam com ele, e ao raiar do dia chegaram a Hebron. |