Psalmi 18

VULGATA	Biblia Tysiąclecia
1 In finem. Psalmus David.	1 Kierownikowi chóru. Sługi Bożego, Dawida, który wypowiedział do Pana słowa tej pieśni, gdy go Pan wybawił z mocy wszystkich jego nieprzyjaciół i z ręki Saula.
2 Cæli enarrant gloriam Dei, et opera manuum ejus annuntiat firmamentum.	2 Rzekł wtedy: Miłuję Cię, Panie, Mocy moja,
3 Dies diei eructat verbum, et nox nocti indicat scientiam.	3 Panie, ostojo moja i twierdzo, mój wybawicielu, Boże mój, skało moja, na którą się chronię, tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono!
4 Non sunt loquelæ, neque sermones, quorum non audiantur voces eorum.	4 Wzywam Pana, godnego chwały, i jestem wolny od moich nieprzyjaciół.
5 In omnem terram exivit sonus eorum, et in fines orbis terræ verba eorum.	5 Ogarnęły mnie fale śmierci i zatrwożyły mnie odmęty niosące zagładę;
6 In sole posuit tabernaculum suum ; et ipse tamquam sponsus procedens de thalamo suo. Exsultavit ut gigas ad currendam viam ;	6 oplątały mnie pęta Szeolu, zaskoczyły mnie sidła śmierci.
7 a summo cælo egressio ejus. Et occursus ejus usque ad summum ejus ; nec est qui se abscondat a calore ejus.	7 W moim utrapieniu wzywam Pana i wołam do mojego Boga; usłyszał On mój głos ze swojej świątyni, a krzyk mój dotarł do Jego uszu.
8 Lex Domini immaculata, convertens animas ; testimonium Domini fidele, sapientiam præstans parvulis.	8 Zatrzęsła się i zadrżała ziemia, posady gór się poruszyły, zatrzęsły się, bo On zapłonął gniewem.
9 Justitiæ Domini rectæ, lætificantes corda ; præceptum Domini lucidum, illuminans oculos.	9 Uniósł się dym z Jego nozdrzy, a z Jego ust - pochłaniający ogień: od niego zapaliły się węgle.
10 Timor Domini sanctus, permanens in sæculum sæculi ; judicia Domini vera, justificata in semetipsa,	10 Nagiął On niebiosa i zstąpił, a czarna chmura była pod Jego stopami.
11 desiderabilia super aurum et lapidem pretiosum multum, et dulciora super mel et favum.	11 Lecąc cwałował na cherubie, a skrzydła wiatru Go niosły.
12 Etenim servus tuus custodit ea ; in custodiendis illis retributio multa.	12 Przywdział mrok niby zasłonę wokół siebie, jako okrycie ciemną wodę, gęste chmury.
13 Delicta quis intelligit ? ab occultis meis munda me ;	13 Od blasku Jego obecności rozżarzyły się węgle ogniste.
14 et ab alienis parce servo tuo. Si mei non fuerint dominati, tunc immaculatus ero, et emundabor a delicto maximo.	14 Pan odezwał się z nieba grzmotem, to głos swój dał słyszeć Najwyższy,
15 Et erunt ut complaceant eloquia oris mei, et meditatio cordis mei in conspectu tuo semper. Domine, adjutor meus, et redemptor meus.	15 wypuścił swe strzały i rozproszył wrogów, cisnął błyskawice i zamęt wśród nich wprowadził.
	16 Aż ukazało się łożysko morza i obnażyły się posady lądu od groźnej nagany Twej, Panie, i tchnienia wichru Twoich nozdrzy.
	17 On wyciąga [rękę] z wysoka i chwyta mnie, wydobywa mnie z toni ogromnej;
	18 Wyrywa mnie od przemożnego nieprzyjaciela, od mocniejszych ode mnie, co mnie nienawidzą.
	19 Napadają na mnie w dzień dla mnie złowrogi, lecz Pan jest moją obroną,
	20 wyprowadza mnie na miejsce przestronne; ocala, bo mnie miłuje.
	21 Pan nagradza moją sprawiedliwość, odpłaca mi według czystości rąk moich.
	22 Strzegłem bowiem dróg Pańskich i nie odszedłem od mojego Boga,
	23 bo mam przed sobą wszystkie Jego przykazania i nie odrzucam od siebie Jego poleceń,
	24 lecz jestem wobec Niego bez skazy i wystrzegam się grzechu.
	25 Pan mię nagradza za moją sprawiedliwość, za czystość rąk przed Jego oczyma.
	26 Ty jesteś miłościwy dla miłościwego i względem nienagannego działasz nienagannie,
	27 względem czystego okazujesz się czystym, wobec przewrotnego jesteś przebiegły.
	28 Albowiem Ty wybawiasz naród uniżony a pognębiasz oczy wyniosłe.
	29 Bo Ty, Panie, każesz świecić mojej pochodni: Boże mój, oświecasz moje ciemności.
	30 Bo z Tobą zdobywam wały, mur przeskakuje dzięki mojemu Bogu.
	31 Bóg - Jego droga jest nieskalana, słowo Pana w ogniu wypróbowane; On tarczą dla wszystkich, którzy doń się chronią.
	32 Bo któż jest Bogiem prócz Pana? Lub któż jest Skałą prócz Boga naszego?
	33 Bóg, co mocą mnie przepasuje i nienaganną czyni moją drogę,
	34 On daje moim nogom rączość nóg łani i stawia mnie na wyżynach,
	35 On ćwiczy moje ręce do bitwy, a ramiona - do napinania spiżowego łuku.
	36 Dajesz mi tarczę Twą dla ocalenia, i wspiera mnie Twoja prawica, a Twoja troskliwość czyni mnie wielkim.
	37 Wydłużasz mi kroki na drodze i stopy moje się nie chwieją.
	38 Ścigam mych wrogów i dopadam, a nie wracam, póki nie zginą.
	39 Starłem ich, nie mogli się podnieść, upadli pod moje stopy.
	40 Mocą mnie przepasujesz do bitwy, sprawiasz, że przeciwnicy gną się pode mną,
	41 zmuszasz wrogów moich do ucieczki, a wytracasz tych, co mnie nienawidzą.
	42 Wołają - lecz nie ma wybawcy; do Pana - lecz im nie odpowiada.
	43 Jak proch na wietrze ich rozrzucę, zdepczę jak błoto uliczne.
	44 Ty mnie ocalasz od buntów ludu, ustanawiasz mnie głową narodów. Służy mi lud, którego nie znałem.
	45 Są mi posłuszni na pierwsze wezwanie; cudzoziemcy mi schlebiają.
	46 Cudzoziemcy bledną, z drżeniem wychodzą ze swoich warowni.
	47 Niech żyje Pan! Moja Skała niech będzie błogosławiona! Niech będzie wywyższony Bóg, mój Zbawca,
	48 Bóg, który zapewnia mi pomstę i poddaje mi narody,
	49 wybawia mnie od nieprzyjaciół, wynosi nad moich wrogów i uwalnia od gwałtownika.
	50 Przeto będę Cię, o Panie, chwalił wśród narodów i będę wysławiał Twoje imię.
	51 Tyś zwycięstwa wielkie dał królowi i Twemu pomazańcowi okazałeś łaskę, Dawidowi i jego potomstwu na wieki.