| 1 Jonás se disgustó mucho y quedó muy enojado. | 1 ܘܟܪܝܬ ܠܝܘܢܢ ܟܪܝܘܬܐ ܪܒܬܐ ܘܥܩܬ ܠܗ ܛܒ |
| 2 Entonces oró al Señor, diciendo: «¡Ah, Señor! ¿No ocurrió acaso lo que yo decía cuando aún estaba en mi país? Por eso traté de huir a Tarsis lo antes posible. Yo sabía que tú eres un Dios bondadoso y compasivo, lento para enojarte y de gran misericordia, y que te arrepientes del mal con que amenazas. | 2 ܘܨܠܝ ܩܕܡ ܡܪܝܐ ܘܐܡܪ ܐܘܢ ܡܪܝܐ ܠܐ ܗܘܬ ܗܕܐ ܡܠܬܝ ܟܕ ܐܢܐ ܒܐܪܥܝ ܘܡܛܠ ܗܢܐ ܩܕܡܬ ܗܘܝܬ ܥܪܩܬ ܠܝ ܠܬܪܫܝܫ ܝܕܥ ܗܘܝܬ ܓܝܪ ܕܐܠܗܐ ܐܢܬ ܡܪܚܡܢܐ ܘܡܪܚܦܢܐ ܘܢܓܝܪܐ ܪܘܚܟ ܘܣܓܝܐܐ ܛܝܒܘܬܟ ܘܡܗܦܟ ܐܢܬ ܒܝܫܬܐ |
| 3 Ahora, Señor, quítame la vida, porque prefiero morir antes que seguir viviendo». | 3 ܡܟܝܠ ܡܪܝ ܣܒ ܢܦܫܝ ܡܢܝ ܡܛܠ ܕܦܩܚ ܠܝ ܠܡܡܬ ܛܒ ܡܢ ܕܠܡܚܐ |
| 4 El Señor le respondió: «¿Te parece que tienes razón para enojarte?». | 4 ܘܐܡܪ ܠܗ ܡܪܝܐ ܛܒ ܟܪܝܬ ܠܟ |
| 5 Jonás salió de Nínive y se sentó al este de la ciudad: allí levantó una choza y se sentó a la sombre de ella, para ver qué iba a suceder en la ciudad. | 5 ܘܢܦܩ ܝܘܢܢ ܠܒܪ ܡܢ ܡܕܝܢܬܐ ܘܝܬܒ ܠܗ ܒܡܕܢܚܝܗ̇ ܕܡܕܝܢܬܐ ܘܥܒܕ ܠܗ ܡܛܠܬܐ ܬܡܢ ܘܝܬܒ ܬܚܘܬܝܗ̇ ܒܛܠܠܐ ܕܢܚܙܐ ܡܢܐ ܓܕܫ ܠܗ̇ ܠܡܕܝܢܬܐ |
| 6 Entonces el Señor hizo crecer allí una planta de ricino, que se levantó por encima de Jonás para darle sombre y librarlo de su disgusto. Jonás se puso muy contento al ver esa planta. | 6 ܘܦܩܕ ܡܪܝܐ ܐܠܗܐ ܠܫܪܘܪܐ ܕܩܪܐܐ ܘܝܥܐ ܘܣܠܩ ܠܥܠ ܡܢ ܝܘܢܢ ܘܗܘܐ ܛܠܠܐ ܥܠ ܪܝܫܗ ܘܐܪܘܚ ܠܗ ܡܢ ܒܝܫܬܗ ܘܚܕܝ ܝܘܢܢ ܒܗ ܒܫܪܘܪܐ ܕܩܪܐܐ ܚܕܘܬܐ ܪܒܬܐ |
| 7 Pero al amanecer del día siguiente, Dios hizo que un gusano picara el ricino y este se secó. | 7 ܘܠܝܘܡܐ ܐܚܪܢܐ ܦܩܕ ܡܪܝܐ ܐܠܗܐ ܠܬܘܠܥܐ ܒܡܣܩ̈ܝ ܫܦܪܐ ܘܡܚܬܗ ܠܫܪܘܪܐ ܕܩܪܐܐ ܘܩܛܡܬܗ |
| 8 Cuando salió el sol, Dios hizo soplar un sofocante viento del este. El sol golpeó la cabeza de Jonás, y este se sintió desvanecer. Entonces se deseó la muerte, diciendo: «Prefiero morir antes que seguir viviendo». | 8 ܘܟܕ ܕܢܚܬ ܫܡܫܐ ܦܩܕ ܡܪܝܐ ܐܠܗܐ ܠܪܘܚܐ ܕܫܘܒܐ ܘܐܘܒܫܬܗ ܠܩܪܐܐ ܘܨܚܬ ܫܡܫܐ ܒܪܝܫܗ ܕܝܘܢܢ ܘܐܬܛܪܦ ܘܫܐܠ ܡܘܬܐ ܠܢܦܫܗ ܘܐܡܪ ܡܛܐ ܒܐ̈ܝܕܝܟ ܡܪܝܐ ܠܡܣܒ ܢܦܫܝ ܡܢܝ. ܡܛܠ ܕܠܐ ܗܘܝܬ ܛܒ ܐܢܐ ܡܢ ܐܒ̈ܗܝ |
| 9 Dios le dijo a Jonás: «¿Te parece que tienes razón de enojarte por ese ricino?». Y él respondió: «Sí, tengo razón para estar enojado hasta la muerte». | 9 ܘܐܡܪ ܡܪܝܐ ܐܠܗܐ ܠܝܘܢܢ ܛܒ ܟܪܝܬ ܠܟ ܥܠ ܫܪܘܪܐ ܕܩܪܐܐ ܘܐܡܪ ܝܘܢܢ ܛܒ ܟܪܝܬ ܠܝ ܥܕܡܐ ܠܡܘܬܐ |
| 10 El Señor le replicó: «Tú te conmueves por ese ricino que no te ha costado ningún trabajo y que tú no has hecho crecer, que ha brotado en una noche y en una noche se secó, | 10 ܐܡܪ ܠܗ ܡܪܝܐ ܐܢܬ ܚܣܬ ܥܠ ܫܪܘܪܐ ܕܩܪܐܐ ܕܠܐ ܠܐܝܬ ܒܗ ܘܠܐ ܪܒܝܬܝܗܝ ܕܒܪ ܠܠܝܗ ܝܥܐ ܘܒܪ ܠܠܝܗ ܝܒܫ |
| 11 y yo, ¿no me voy a conmover por Nínive, la gran ciudad, donde habitan más de ciento veinte mil seres humanos que no saben distinguir el bien del mal, y donde hay además una gran cantidad de animales?». | 11 ܐܢܐ ܕܝܢ ܠܐ ܐܚܘܣ ܥܠ ܢܝܢܘܐ ܡܕܝܢܬܐ ܪܒܬܐ ܕܐܝܬ ܒܗ̇ ܝܬܝܪ ܡܢ ܬܪ̈ܬܥܣܪܐ ܪ̈ܒܘܢ ܒܢܝܢ̈ܫܐ ܕܠܐ ܝܕܥܝܢ ܒܝܬ ܝܡܝܢܗܘܢ ܠܣܡܠܗܘܢ ܘܣܘܓܐܐ ܕܒܥܝܪܐ |