Psalms 42

Revised Standard Version Catholic Edition	Biblia Tysiąclecia
1 To the choirmaster. A Maskil of the Sons of Korah. As a hart longs for flowing streams, so longs my soul for thee, O God.	1 Kierownikowi chóru. Pieśń pouczająca. Synów Koracha.
2 My soul thirsts for God, for the living God. When shall I come and behold the face of God?	2 Jak łania pragnie wody ze strumieni, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże!
3 My tears have been my food day and night, while men say to me continually, "Where is your God?"	3 Dusza moja pragnie Boga, Boga żywego: kiedyż więc przyjdę i ujrzę oblicze Boże?
4 These things I remember, as I pour out my soul: how I went with the throng, and led them in procession to the house of God, with glad shouts and songs of thanksgiving, a multitude keeping festival.	4 Łzy stały się dla mnie chlebem we dnie i w nocy, gdy mówią mi co dzień: Gdzie jest twój Bóg?
5 Why are you cast down, O my soul, and why are you disquieted within me? Hope in God; for I shall again praise him, my help	5 Gdy wspominam o tym, rozrzewnia się dusza moja we mnie, ponieważ wstępowałem do przedziwnego namiotu, do domu Bożego, wśród głosów radości i dziękczynienia w świątecznym orszaku.
6 and my God. My soul is cast down within me, therefore I remember thee from the land of Jordan and of Hermon, from Mount Mizar.	6 Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu, bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza
7 Deep calls to deep at the thunder of thy cataracts; all thy waves and thy billows have gone over me.	7 i mojego Boga. A we mnie samym dusza jest zgnębiona, przeto wspominam Cię z ziemi Jordanu i z ziemi Hermonu, i z góry Misar.
8 By day the LORD commands his steadfast love; and at night his song is with me, a prayer to the God of my life.	8 Głębia przyzywa głębię hukiem Twych potoków. Wszystkie twe nurty i fale nade mną się przewalają.
9 I say to God, my rock: "Why hast thou forgotten me? Why go I mourning because of the oppression of the enemy?"	9 Za dnia udziela mi Pan swojej łaski, a w nocy Mu śpiewam, sławię Boga mego życia.
10 As with a deadly wound in my body, my adversaries taunt me, while they say to me continually, "Where is your God?"	10 Mówię do Boga: Moja Skało, czemu zapominasz o mnie? Czemu chodzę smutny, gnębiony przez wroga?
11 Why are you cast down, O my soul, and why are you disquieted within me? Hope in God; for I shall again praise him, my help and my God.	11 Kości we mnie się kruszą, gdy lżą mnie przeciwnicy, gdy cały dzień mówią do mnie: Gdzie jest twój Bóg?
	12 Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu, bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza i mojego Boga.