Ezra 9

Revised Standard Version Catholic Edition	Tysiąclecia
¹ After these things had been done, the officials approached me and said, "The people of Israel and the priests and the Levites have not separated themselves from the peoples of the lands with their abominations, from the Canaanites, the Hittites, the Perizzites, the Jebusites, the Ammonites, the Moabites, the Egyptians, and the Amorites.	¹ Po dokonaniu tego zbliżyli się do mnie książęta z tymi słowami: Lud izraelski, kapłani i lewici nie trzymali się z dala od narodów tych krain, jak i od ich okropności, mianowicie z dala od Kananejczyków, Chetytów, Peryzzytów, Jebusytów, Ammonitów, Moabitów, Egipcjan i Amorytów,
² For they have taken some of their daughters to be wives for themselves and for their sons; so that the holy race has mixed itself with the peoples of the lands. And in this faithlessness the hand of the officials and chief men has been foremost."	² lecz spośród córek ich wzięli dla siebie i dla synów swoich żony, tak że ród święty zmieszał się z narodami tych krain; a książęta i zwierzchnicy przodowali w tym wiarołomstwie.
³ When I heard this, I rent my garments and my mantle, and pulled hair from my head and beard, and sat appalled.	³ Gdy tę wieść usłyszałem, rozdarłem swoją szatę i płaszcz, wyrywałem sobie włosy z głowy i brody i wstrząśnięty usiadłem.
⁴ Then all who trembled at the words of the God of Israel, because of the faithlessness of the returned exiles, gathered round me while I sat appalled until the evening sacrifice.	⁴ Wtedy zebrali się dokoła mnie wszyscy, którzy z powodu tego wiarołomstwa wygnańców lękali się gróźb Boga izraelskiego. A ja wstrząśnięty siedziałem aż do ofiary wieczornej.
⁵ And at the evening sacrifice I rose from my fasting, with my garments and my mantle rent, and fell upon my knees and spread out my hands to the LORD my God,	⁵ W czasie ofiary wieczornej wstałem z upokorzenia swego, w rozdartej szacie i płaszczu padłem na kolana, wyciągnąłem dłonie do Pana, Boga mojego,
⁶ saying: "O my God, I am ashamed and blush to lift my face to thee, my God, for our iniquities have risen higher than our heads, and our guilt has mounted up to the heavens.	⁶ i rzekłem: Boże mój! Bardzo się wstydzę, Boże mój, podnieść twarz do Ciebie, albowiem przestępstwa nasze wzrosły powyżej głowy, a wina nasza wzbiła się do nieba.
⁷ From the days of our fathers to this day we have been in great guilt; and for our iniquities we, our kings, and our priests have been given into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, to plundering, and to utter shame, as at this day.	⁷ Od dni ojców naszych aż po dziś dzień ciąży na nas wielka wina. My, królowie nasi, kapłani nasi zostaliśmy wydani za nasze przestępstwa pod władzę królów krain tych, pod miecz, w niewolę, na złupienie i na publiczne pośmiewisko, jak to jest dziś.
⁸ But now for a brief moment favor has been shown by the LORD our God, to leave us a remnant, and to give us a secure hold within his holy place, that our God may brighten our eyes and grant us a little reviving in our bondage.	⁸ A teraz zaledwie na chwilę przyszło zmiłowanie od Pana, Boga naszego, przez to, że pozostawił nam garstkę ocalonych, że w swoim miejscu świętym dał nam dach nad głową, że Bóg nasz rozjaśnił oczy nasze i że pozwolił nam w niewoli naszej trochę odetchnąć -
⁹ For we are bondmen; yet our God has not forsaken us in our bondage, but has extended to us his steadfast love before the kings of Persia, to grant us some reviving to set up the house of our God, to repair its ruins, and to give us protection in Judea and Jerusalem.	⁹ bo przecież jesteśmy niewolnikami. Ale w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg nasz, lecz dał nam znaleźć względy u królów perskich, pozwalając nam odżyć, byśmy mogli wznieść dom Boga naszego i odbudować jego ruiny - dając nam ostoję w Judzie i Jerozolimie.
¹⁰ "And now, O our God, what shall we say after this? For we have forsaken thy commandments,	¹⁰ A teraz, Boże nasz, co powiemy, żeśmy po tym znowu przekroczyli Twoje przykazania,
¹¹ which thou didst command by thy servants the prophets, saying, 'The land which you are entering, to take possession of it, is a land unclean with the pollutions of the peoples of the lands, with their abominations which have filled it from end to end with their uncleanness.	¹¹ któreś nadał przez swoje sługi, proroków, tymi słowami: Ziemia, w której posiadanie wchodzicie, jest ziemią splamioną przez rozpustę tych obcych narodów, przez ich obrzydliwości, którymi ją w nieczystości swej napełnili od końca do końca.
¹² Therefore give not your daughters to their sons, neither take their daughters for your sons, and never seek their peace or prosperity, that you may be strong, and eat the good of the land, and leave it for an inheritance to your children for ever.'	¹² Zatem nie wydawajcie córek swoich za ich synów ani nie bierzcie ich córek dla synów swoich. Dalej: nie troszczcie się nigdy o pomyślność ich i szczęście, abyście się wzmocnili i spożywali plon tej ziemi oraz pozostawili ją na zawsze w spadku synom swoim.
¹³ And after all that has come upon us for our evil deeds and for our great guilt, seeing that thou, our God, hast punished us less than our iniquities deserved and hast given us such a remnant as this,	¹³ I po tym wszystkim, co przyszło na nas za nasze złe uczynki i za naszą wielką winę - a przecież Ty, Boże nasz, wymierzyłeś karę poniżej naszej winy i pozostawiłeś nam tylu ocalonych -
¹⁴ shall we break thy commandments again and intermarry with the peoples who practice these abominations? Wouldst thou not be angry with us till thou wouldst consume us, so that there should be no remnant, nor any to escape?	¹⁴ czy znowu mamy przekraczać twoje polecenia i spowinowacać się z tymi obrzydliwymi narodami? Czy nie rozgniewasz się na nas aż do wytępienia, tak że nie pozostanie Reszta ocalonych?
¹⁵ O LORD the God of Israel, thou art just, for we are left a remnant that has escaped, as at this day. Behold, we are before thee in our guilt, for none can stand before thee because of this."	¹⁵ Panie, Boże Izraela, to łaska Twoja, żeśmy tym razem pozostali ocaleni. Otośmy przed Tobą obarczeni winą. Zaprawdę, niepodobna wobec tego ostać się przed Tobą.