| 1 το λημμα ο ειδεν αμβακουμ ο προφητης | 1 Oracolo che ebbe in visione Abacuc il profeta. |
| 2 εως τινος κυριε κεκραξομαι και ου μη εισακουσης βοησομαι προς σε αδικουμενος και ου σωσεις | 2 Fino a quando, Jahvè, devo invocare aiuto senza che tu ascolti; a te levo il grido: Violenza! senza che tu salvi? |
| 3 ινα τι μοι εδειξας κοπους και πονους επιβλεπειν ταλαιπωριαν και ασεβειαν εξ εναντιας μου γεγονεν κρισις και ο κριτης λαμβανει | 3 Perché mi mostri l’iniquità e sei tu spettatore della malvagità; oppressione e violenza mi stanno davanti è sì forma contesa e si leva la calunnia? |
| 4 δια τουτο διεσκεδασται νομος και ου διεξαγεται εις τελος κριμα οτι ο ασεβης καταδυναστευει τον δικαιον ενεκεν τουτου εξελευσεται το κριμα διεστραμμενον | 4 Dovrà perciò venire trascurata la legge, né potrà mai affermarsi il diritto? Poiché l’empio raggira il giusto, perciò il diritto esce stravolto. |
| 5 ιδετε οι καταφρονηται και επιβλεψατε και θαυμασατε θαυμασια και αφανισθητε διοτι εργον εγω εργαζομαι εν ταις ημεραις υμων ο ου μη πιστευσητε εαν τις εκδιηγηται | 5 Guardate le genti e osservate, inorridite e ammutolite: poiché c’è chi ai vostri giorni farà cosa che non credereste, se fosse narrata. |
| 6 διοτι ιδου εγω εξεγειρω εφ' υμας τους χαλδαιους τους μαχητας το εθνος το πικρον και το ταχινον το πορευομενον επι τα πλατη της γης του κατακληρονομησαι σκηνωματα ουκ αυτου | 6 Poiché ecco io faccio sorgere i Caldei, popolo feroce e impetuoso, che percorre la terra quanto è ampia, a occupare sedi non sue. |
| 7 φοβερος και επιφανης εστιν εξ αυτου το κριμα αυτου εσται και το λημμα αυτου εξ αυτου εξελευσεται | 7 È fiero e terribile, da lui viene giudizio e sterminio. |
| 8 και εξαλουνται υπερ παρδαλεις οι ιπποι αυτου και οξυτεροι υπερ τους λυκους της αραβιας και εξιππασονται οι ιππεις αυτου και ορμησουσιν μακροθεν και πετασθησονται ως αετος προθυμος εις το φαγειν | 8 I suoi cavalli sono più agili dei leopardi, più scaltri dei lupi alla sera, e balzano i suoi cavalieri, i suoi cavalieri, da lontano vengono al volo. Come l’aquila si precipita a mangiare, |
| 9 συντελεια εις ασεβεις ηξει ανθεστηκοτας προσωποις αυτων εξ εναντιας και συναξει ως αμμον αιχμαλωσιαν | 9 così ognuno viene alla violenza. Da... la loro avanguardia avanza: egli si raccoglie prigionieri come sabbia. |
| 10 και αυτος εν βασιλευσιν εντρυφησει και τυραννοι παιγνια αυτου και αυτος εις παν οχυρωμα εμπαιξεται και βαλει χωμα και κρατησει αυτου | 10 Dei re egli si fa beffe e dei duci una risata. Egli se la ride di qualsiasi baluardo: ci fa un mucchio di terra e se lo piglia. |
| 11 τοτε μεταβαλει το πνευμα και διελευσεται και εξιλασεται αυτη η ισχυς τω θεω μου | 11 Allora muta corso come un soffio di vento e passa e paga il fio: questa la potenza del mio Dio! |
| 12 ουχι συ απ' αρχης κυριε ο θεος ο αγιος μου και ου μη αποθανωμεν κυριε εις κριμα τεταχας αυτον και επλασεν με του ελεγχειν παιδειαν αυτου | 12 Non sei tu forse, o Jahvè, dall’eternità. il mio santo Dio, che non morirai? Hai forse fatto di lui, o Jahvè, lo strumento di pena, e lo hai tu predisposto, o rupe, a punire? |
| 13 καθαρος οφθαλμος του μη οραν πονηρα και επιβλεπειν επι πονους ου δυνηση ινα τι επιβλεπεις επι καταφρονουντας παρασιωπηση εν τω καταπινειν ασεβη τον δικαιον | 13 O tu, dagli occhi troppo puri perché tu possa sopportare la vista del male, incapace di riguardare la malvagità: perché pur riguardi i perfidi, taci mentre l’empio ingoia chi è giusto in confronto a lui? |
| 14 και ποιησεις τους ανθρωπους ως τους ιχθυας της θαλασσης και ως τα ερπετα τα ουκ εχοντα ηγουμενον | 14 Hai fatto l’uomo come i pesci del mare, come il verme che non ha padrone. |
| 15 συντελειαν εν αγκιστρω ανεσπασεν και ειλκυσεν αυτον εν αμφιβληστρω και συνηγαγεν αυτον εν ταις σαγηναις αυτου ενεκεν τουτου ευφρανθησεται και χαρησεται η καρδια αυτου | 15 Egli li tira fuori tutti con la lenza e li estrae con la sua rete; li raduna con il suo giacchio; perciò è tutto lieto e giubila. |
| 16 ενεκεν τουτου θυσει τη σαγηνη αυτου και θυμιασει τω αμφιβληστρω αυτου οτι εν αυτοις ελιπανεν μεριδα αυτου και τα βρωματα αυτου εκλεκτα | 16 Poiché egli fa sacrifici alla sua rete e offre incensi al suo giacchio: perché per essi la sua porzione è pingue e la sua pietanza ben condita. |
| 17 δια τουτο αμφιβαλει το αμφιβληστρον αυτου και δια παντος αποκτεννειν εθνη ου φεισεται | 17 Forse per questo potrà gettare la sua rete sempre per uccidere spietatamente i popoli? |
