| 1 και εγενετο λογος κυριου προς ιωναν εκ δευτερου λεγων | 1 Foi dirigida segunda vez a Jonas a palavra do Senhor, nestes termos: |
| 2 αναστηθι και πορευθητι εις νινευη την πολιν την μεγαλην και κηρυξον εν αυτη κατα το κηρυγμα το εμπροσθεν ο εγω ελαλησα προς σε | 2 Levanta-te e vai a Nínive, a grande cidade, e faze nela a pregação que eu te ordenar. |
| 3 και ανεστη ιωνας και επορευθη εις νινευη καθως ελαλησεν κυριος η δε νινευη ην πολις μεγαλη τω θεω ωσει πορειας οδου ημερων τριων | 3 Jonas levantou-se e foi a Nínive, segundo a ordem do Senhor. Ora Nínive era uma cidade grande, diante de Deus, que tinha três dias de caminho. |
| 4 και ηρξατο ιωνας του εισελθειν εις την πολιν ωσει πορειαν ημερας μιας και εκηρυξεν και ειπεν ετι τρεις ημεραι και νινευη καταστραφησεται | 4 Jonas começou a entrar na cidade, andando por ela um dia. Clamava assim: Daqui a quarenta dias será Nínive destruída. |
| 5 και ενεπιστευσαν οι ανδρες νινευη τω θεω και εκηρυξαν νηστειαν και ενεδυσαντο σακκους απο μεγαλου αυτων εως μικρου αυτων | 5 Os Nínivitas creram em Deus, ordenaram um jejum público e vestiram-se de saco, desde o maior ao menor. |
| 6 και ηγγισεν ο λογος προς τον βασιλεα της νινευη και εξανεστη απο του θρονου αυτου και περιειλατο την στολην αυτου αφ' εαυτου και περιεβαλετο σακκον και εκαθισεν επι σποδου | 6 Chegada esta nova ao rei de Nínive, ele levantou-se do seu trono, tirou o seu manto, cobriu-se de saco e sentou-se sobre a cinza. |
| 7 και εκηρυχθη και ερρεθη εν τη νινευη παρα του βασιλεως και παρα των μεγιστανων αυτου λεγων οι ανθρωποι και τα κτηνη και οι βοες και τα προβατα μη γευσασθωσαν μηδεν μηδε νεμεσθωσαν μηδε υδωρ πιετωσαν | 7 Depois fez-se clamar por seus príncipes: Os homens e os animais, os bois e as ovelhas não comam nada, não sejam levados a pastar, nem bebam água. |
| 8 και περιεβαλοντο σακκους οι ανθρωποι και τα κτηνη και ανεβοησαν προς τον θεον εκτενως και απεστρεψαν εκαστος απο της οδου αυτου της πονηρας και απο της αδικιας της εν χερσιν αυτων λεγοντες | 8 Os homens e os animais cubram-se de saco e clamem ao Senhor com força; cada um se converta do seu mau caminho e da violência que há nas suas mãos. |
| 9 τις οιδεν ει μετανοησει ο θεος και αποστρεψει εξ οργης θυμου αυτου και ου μη απολωμεθα | 9 Quem sabe se Deus se virá a arrepender, se aplacará o ardor da sua ira, de sorte que não pereçamos? |
| 10 και ειδεν ο θεος τα εργα αυτων οτι απεστρεψαν απο των οδων αυτων των πονηρων και μετενοησεν ο θεος επι τη κακια η ελαλησεν του ποιησαι αυτοις και ουκ εποιησεν | 10 Deus viu as suas obras (de penitência), como se convertiam do seu mau caminho, e, arrependendo-se do mal que tinha resolvido fazer-lhes, não lho fez. |