| 1 ο λογος ο γενομενος παρα κυριου προς ιερεμιαν λεγων | 1 Palavra que foi dirigida pelo Senhor a Jeremias, assim: |
| 2 αναστηθι και καταβηθι εις οικον του κεραμεως και εκει ακουση τους λογους μου | 2 Levanta-te, vai a casa do oleiro, e lá ouvirás as minhas palavras. |
| 3 και κατεβην εις τον οικον του κεραμεως και ιδου αυτος εποιει εργον επι των λιθων | 3 Fui a casa do oleiro, que estava trabalhando sobre a roda. |
| 4 και διεπεσεν το αγγειον ο αυτος εποιει εν ταις χερσιν αυτου και παλιν αυτος εποιησεν αυτο αγγειον ετερον καθως ηρεσεν ενωπιον αυτου του ποιησαι | 4 Quando ficava estragada a vasilha que fazia, retomava o barro com as mãos, e, tornando de novo, fazia outra, como bem lhe parecia. Então foi-me dirigida a palavra do Senhor nos termos seguintes: |
| 5 και εγενετο λογος κυριου προς με λεγων | |
| 6 ει καθως ο κεραμευς ουτος ου δυνησομαι του ποιησαι υμας οικος ισραηλ ιδου ως ο πηλος του κεραμεως υμεις εστε εν ταις χερσιν μου | 6 Porventura não poderei eu fazer de vós, casa de Israel, como este oleiro? diz o Senhor. Vede que, como o barro está na mão do oleiro, assim vós estais na minha mão, casa de Israel. |
| 7 περας λαλησω επι εθνος η επι βασιλειαν του εξαραι αυτους και του απολλυειν | 7 Num momento, decido desarraigar, destruir, fazer perecer um povo ou um reino. |
| 8 και επιστραφη το εθνος εκεινο απο παντων των κακων αυτων και μετανοησω περι των κακων ων ελογισαμην του ποιησαι αυτοις | 8 (Porém) se tal povo se arrepende do seu mal, pelo qual eu o tenha condenado, também eu me arrependo do mal, que pensava fazer contra ele. |
| 9 και περας λαλησω επι εθνος και επι βασιλειαν του ανοικοδομεισθαι και του καταφυτευεσθαι | 9 Noutro momento, decido estabelecer e plantar um reino ou um povo. |
| 10 και ποιησωσιν τα πονηρα εναντιον μου του μη ακουειν της φωνης μου και μετανοησω περι των αγαθων ων ελαλησα του ποιησαι αυτοις | 10 Porém se esse povo fizer o mal ante os meus olhos, de maneira que não ouça a minha voz, arrependo-me também eu do bem, que disse lhe faria. |
| 11 και νυν ειπον προς ανδρας ιουδα και προς τους κατοικουντας ιερουσαλημ ιδου εγω πλασσω εφ' υμας κακα και λογιζομαι εφ' υμας λογισμον αποστραφητω δη εκαστος απο οδου αυτου της πονηρας και καλλιονα ποιησετε τα επιτηδευματα υμων | 11 Agora, pois, fala aos homens de Judá e aos moradores de Jerusalém, assim: Isto diz o Senhor: Estou preparando a desgraça contra vós, formando projetos contra vós, volte cada um de vós, portanto, do seu mau caminho, corrigi os vossos caminhos e as vossas obras. |
| 12 και ειπαν ανδριουμεθα οτι οπισω των αποστροφων ημων πορευσομεθα και εκαστος τα αρεστα της καρδιας αυτου της πονηρας ποιησομεν | 12 Mas eles dirão: Inútil! Seguiremos os nossos pensamentos, cada um de nós procederá segundo a dureza do seu mau coração. |
| 13 δια τουτο ταδε λεγει κυριος ερωτησατε δη εν εθνεσιν τις ηκουσεν τοιαυτα φρικτα α εποιησεν σφοδρα παρθενος ισραηλ | 13 Portanto isto diz o Senhor: Perguntai às (outras) nações: Quem ouviu coisa semelhante? Horrível é o crime que cometeu a virgem de Israel. |
| 14 μη εκλειψουσιν απο πετρας μαστοι η χιων απο του λιβανου μη εκκλινει υδωρ βιαιως ανεμω φερομενον | 14 Porventura pode faltar nos altos penhascos a neve do Líbano? Ou extinguem-se as frias águas correntes que vêm de longe? |
| 15 οτι επελαθοντο μου ο λαος μου εις κενον εθυμιασαν και ασθενησουσιν εν ταις οδοις αυτων σχοινους αιωνιους του επιβηναι τριβους ουκ εχοντας οδον εις πορειαν | 15 Ora o meu povo esqueceu-se de mim, oferecendo incenso a ídolos vãos, tropeçando nos seus caminhos, nas veredas de outrora, para andarem por elas em caminho não trilhado (pelos meus servos fiéis), |
| 16 του ταξαι την γην αυτων εις αφανισμον και συριγμα αιωνιον παντες οι διαπορευομενοι δι' αυτης εκστησονται και κινησουσιν την κεφαλην αυτων | 16 reduzindo assim a sua terra à desolação e a ser sempre um objecto de escárnio; todo o que passar por ela ficará espantado e abanará a sua cabeça (escarnecendo). |
| 17 ως ανεμον καυσωνα διασπερω αυτους κατα προσωπον εχθρων αυτων δειξω αυτοις ημεραν απωλειας αυτων | 17 Eu os espalharei diante do seu inimigo, como o vento do oriente; voltar-lhes-ei as costas, e não a face, no dia da sua ruína. |
| 18 και ειπαν δευτε λογισωμεθα επι ιερεμιαν λογισμον οτι ουκ απολειται νομος απο ιερεως και βουλη απο συνετου και λογος απο προφητου δευτε και παταξωμεν αυτον εν γλωσση και ακουσομεθα παντας τους λογους αυτου | 18 Disseram: Vinde e formemos projetos contra Jeremias, porque (apesar do que Jeremias prediz) não perecerá a doutrina por falta de sacerdote, nem o conselho por falta de sábio, nem a palavra (do Senhor) por falta de profeta; vinde, firamo-lo com a língua (caluniando-o), e não atendamos a nenhuma das suas palavras. |
| 19 εισακουσον μου κυριε και εισακουσον της φωνης του δικαιωματος μου | 19 Põe, Senhor, em mim a tua atenção, ouve a voz dos meus adversários. |
| 20 ει ανταποδιδοται αντι αγαθων κακα οτι συνελαλησαν ρηματα κατα της ψυχης μου και την κολασιν αυτων εκρυψαν μοι μνησθητι εστηκοτος μου κατα προσωπον σου του λαλησαι υπερ αυτων αγαθα του αποστρεψαι τον θυμον σου απ' αυτων | 20 Acaso assim se torna mal por bem? Pois eles (que tanto me devem) abrem uma cova para me tirarem a vida. Lembra-te de que me apresentei na tua presença para falar insistentemente em favor deles, para apartar deles a tua indignação. |
| 21 δια τουτο δος τους υιους αυτων εις λιμον και αθροισον αυτους εις χειρας μαχαιρας γενεσθωσαν αι γυναικες αυτων ατεκνοι και χηραι και οι ανδρες αυτων γενεσθωσαν ανηρημενοι θανατω και οι νεανισκοι αυτων πεπτωκοτες μαχαιρα εν πολεμω | 21 Por isso entrega os seus filhos à fome e fá-los passar pelo fio da espada; as suas mulheres fiquem sem filhos e viúvas; os maridos delas sejam mortos pela peste; os seus jovens sejam atravessados com a espada no combate. |
| 22 γενηθητω κραυγη εν ταις οικιαις αυτων επαξεις επ' αυτους ληστας αφνω οτι ενεχειρησαν λογον εις συλλημψιν μου και παγιδας εκρυψαν επ' εμε | 22 Seja ouvido o clamor vindo das suas casas, quando lançares de repente sobre eles bandos de salteadores, porque abriram uma cova para me prenderem, armaram laços ocultos aos meus pés. |
| 23 και συ κυριε εγνως απασαν την βουλην αυτων επ' εμε εις θανατον μη αθωωσης τας αδικιας αυτων και τας αμαρτιας αυτων απο προσωπου σου μη εξαλειψης γενεσθω η ασθενεια αυτων εναντιον σου εν καιρω θυμου σου ποιησον εν αυτοις | 23 Mas tu, Senhor, conheces todos os seus desígnios de morte contra mim; não lhes perdoes a sua maldade, e o seu pecado não se apague de diante da tua face; caiam de repente na tua presença; procede contra eles no tempo da tua ira. |