| 1 και μνησθητι του κτισαντος σε εν ημεραις νεοτητος σου εως οτου μη ελθωσιν ημεραι της κακιας και φθασωσιν ετη εν οις ερεις ουκ εστιν μοι εν αυτοις θελημα | 1 Ricordati di colui che ti ha creato nei giorni della tua gioventù, prima che vengano i giorni tristi e giungano gli anni di cui dirai: «non mi piacciono». |
| 2 εως ου μη σκοτισθη ο ηλιος και το φως και η σεληνη και οι αστερες και επιστρεψωσιν τα νεφη οπισω του υετου | 2 Prima che si oscuri il sole e la luce, «la luna e le stelle, e persistano le nubi anche dopo la pioggia; |
| 3 εν ημερα η εαν σαλευθωσιν φυλακες της οικιας και διαστραφωσιν ανδρες της δυναμεως και ηργησαν αι αληθουσαι οτι ωλιγωθησαν και σκοτασουσιν αι βλεπουσαι εν ταις οπαις | 3 quando tremano i guardiani della casa, quando i robusti si fanno curvi e coloro che macinano stanno in ozio, perché ormai sono pochi, I e si offuscano calato che guardano dalla finestra; |
| 4 και κλεισουσιν θυρας εν αγορα εν ασθενεια φωνης της αληθουσης και αναστησεται εις φωνην του στρουθιου και ταπεινωθησονται πασαι αι θυγατερες του ασματος | 4 e i battenti all’esterno si chiudono, quando il rumore della macina si affievolisce e il canto degli uccelli dilegua e tutti i canti cessano; |
| 5 και γε απο υψους οψονται και θαμβοι εν τη οδω και ανθηση το αμυγδαλον και παχυνθη η ακρις και διασκεδασθη η καππαρις οτι επορευθη ο ανθρωπος εις οικον αιωνος αυτου και εκυκλωσαν εν αγορα οι κοπτομενοι | 5 quando ogni salita è un incubo e le vie sono spavento; quando fiorisce il mandorlo e la cavalletta non salta più e il cappero è senza vigore perché l’uomo va nella sua dimora eterna e i piagnoni già si aggirano per la via; |
| 6 εως οτου μη ανατραπη σχοινιον του αργυριου και συνθλιβη ανθεμιον του χρυσιου και συντριβη υδρια επι την πηγην και συντροχαση ο τροχος επι τον λακκον | 6 prima che la fune d’argento si rompa e la lucerna d’oro si frantumi; l’anfora si frantumi sulla fonte e la carrucola si spezzi nel pozzo |
| 7 και επιστρεψη ο χους επι την γην ως ην και το πνευμα επιστρεψη προς τον θεον ος εδωκεν αυτο | 7 e la polvere ritorni alla terra donde è venuta, e il soffio vitale ritorni a Dio che l’ha dato. |
| 8 ματαιοτης ματαιοτητων ειπεν ο εκκλησιαστης τα παντα ματαιοτης | 8 O vanità delle vanità dice Kohelet, tutto è vanità. |
| 9 και περισσον οτι εγενετο εκκλησιαστης σοφος ετι εδιδαξεν γνωσιν συν τον λαον και ους εξιχνιασεται κοσμιον παραβολων | 9 Kohelet, oltre essere sapiente, insegnò la scienza al popolo, molte cose udì e meditò e compose molti proverbi. |
| 10 πολλα εζητησεν εκκλησιαστης του ευρειν λογους θεληματος και γεγραμμενον ευθυτητος λογους αληθειας | 10 Kobhelet si sforzò di trovare, detti pregevoli e di scrivere elegantemente cose vere. |
| 11 λογοι σοφων ως τα βουκεντρα και ως ηλοι πεφυτευμενοι οι παρα των συναγματων εδοθησαν εκ ποιμενος ενος και περισσον εξ αυτων | 11 Le parole dei saggi sono come pungoli e le sentenze raccolte come chiodi ribaditi: sono date da un solo pastore. aditi; |
| 12 υιε μου φυλαξαι ποιησαι βιβλια πολλα ουκ εστιν περασμος και μελετη πολλη κοπωσις σαρκος | 12 Non cercare oltre questo, figlio mio; a compor libri non si finirebbe e il troppo studiare stanca il corpo. |
| 13 τελος λογου το παν ακουεται τον θεον φοβου και τας εντολας αυτου φυλασσε οτι τουτο πας ο ανθρωπος | 13 Tirate le somme, ecco la conclusione: temi Dio e osserva i suoi comandi, poiché qui sta tutto l’uomo. |
| 14 οτι συν παν το ποιημα ο θεος αξει εν κρισει εν παντι παρεωραμενω εαν αγαθον και εαν πονηρον . | 14 Infatti Dio farà un giudizio sopra ogni cosa, su tutto ciò che è nascosto, buono e cattivo. |