| 1 η σοφια ωκοδομησεν εαυτη οικον και υπηρεισεν στυλους επτα | 1 La sagesse s'est bâtie une maison ; elle a taillé sept colonnes. |
| 2 εσφαξεν τα εαυτης θυματα εκερασεν εις κρατηρα τον εαυτης οινον και ητοιμασατο την εαυτης τραπεζαν | 2 Elle a immolé ses victimes, mêlé son (le) vin, et disposé sa table. |
| 3 απεστειλεν τους εαυτης δουλους συγκαλουσα μετα υψηλου κηρυγματος επι κρατηρα λεγουσα | 3 Elle a envoyé ses servantes pour appeler (ses conviés) à la citadelle et aux remparts de la ville : |
| 4 ος εστιν αφρων εκκλινατω προς με και τοις ενδεεσι φρενων ειπεν | 4 Que quiconque est (tout) petit vienne à moi. Et elle a dit aux insensés : |
| 5 ελθατε φαγετε των εμων αρτων και πιετε οινον ον εκερασα υμιν | 5 Venez, mangez mon pain, et buvez le vin que je vous ai préparé (mêlé). |
| 6 απολειπετε αφροσυνην και ζησεσθε και ζητησατε φρονησιν ινα βιωσητε και κατορθωσατε εν γνωσει συνεσιν | 6 Quittez l'enfance, et vivez, et marchez par les voies de la prudence. |
| 7 ο παιδευων κακους λημψεται εαυτω ατιμιαν ελεγχων δε τον ασεβη μωμησεται εαυτον | 7 Celui qui instruit le moqueur (railleur, note) se fait injure à lui-même, et celui qui reprend l'impie s'attire l'outrage (se créé une tache). |
| 8 μη ελεγχε κακους ινα μη μισωσιν σε ελεγχε σοφον και αγαπησει σε | 8 Ne reprends pas le moqueur (railleur), de peur qu'il ne te haïsse ; reprends le sage, et il t'aimera. |
| 9 διδου σοφω αφορμην και σοφωτερος εσται γνωριζε δικαιω και προσθησει του δεχεσθαι | 9 Donne une occasion au sage, et il deviendra encore plus sage ; enseigne le juste, et il recevra l'instruction avec empressement. |
| 10 αρχη σοφιας φοβος κυριου και βουλη αγιων συνεσις [10α] το γαρ γνωναι νομον διανοιας εστιν αγαθης | 10 La crainte du Seigneur est le commencement (principe) de la sagesse, et la science des saints est la prudence. |
| 11 τουτω γαρ τω τροπω πολυν ζησεις χρονον και προστεθησεται σοι ετη ζωης σου | 11 Car par moi se multiplieront tes jours, et les années de ta vie seront augmentées. |
| 12 υιε εαν σοφος γενη σεαυτω σοφος εση και τοις πλησιον εαν δε κακος αποβης μονος αναντλησεις κακα [12α] ος ερειδεται επι ψευδεσιν ουτος ποιμανει ανεμους ο δ' αυτος διωξεται ορνεα πετομενα [12β] απελιπεν γαρ οδους του εαυτου αμπελωνος τους δε αξονας του ιδιου γεωργιου πεπλανηται [12χ] διαπορευεται δε δι' ανυδρου ερημου και γην διατεταγμενην εν διψωδεσιν συναγει δε χερσιν ακαρπιαν | 12 Si tu es sage, c'est pour toi-même que tu le seras, et si tu es un moqueur (railleur), seul tu en porteras la peine (le mal). |
| 13 γυνη αφρων και θρασεια ενδεης ψωμου γινεται η ουκ επισταται αισχυνην | 13 La (Une) femme insensée et bruyante, pleine d'attraits, et ne sachant absolument rien, |
| 14 εκαθισεν επι θυραις του εαυτης οικου επι διφρου εμφανως εν πλατειαις | 14 s'est assise à la porte de sa maison, sur un siège, dans un lieu élevé de la ville, |
| 15 προσκαλουμενη τους παριοντας και κατευθυνοντας εν ταις οδοις αυτων | 15 pour appeler ceux qui pass(ai)ent par le chemin et qui poursuiv(ai)ent leur route : |
| 16 ος εστιν υμων αφρονεστατος εκκλινατω προς με ενδεεσι δε φρονησεως παρακελευομαι λεγουσα | 16 Que celui qui est petit se détourne (et vienne) vers moi. Et elle a dit à l'insensé (un jeune homme sans cœur) : |
| 17 αρτων κρυφιων ηδεως αψασθε και υδατος κλοπης γλυκερου | 17 Les (Des) eaux dérobées sont plus douces, et le pain pris en cachette (caché) est plus agréable (sauve). |
| 18 ο δε ουκ οιδεν οτι γηγενεις παρ' αυτη ολλυνται και επι πετευρον αδου συναντα [18α] αλλα αποπηδησον μη εγχρονισης εν τω τοπω μηδε επιστησης το σον ομμα προς αυτην [18β] ουτως γαρ διαβηση υδωρ αλλοτριον και υπερβηση ποταμον αλλοτριον [18χ] απο δε υδατος αλλοτριου αποσχου και απο πηγης αλλοτριας μη πιης [18δ] ινα πολυν ζησης χρονον προστεθη δε σοι ετη ζωης | 18 Mais (Et) il ignore que les (des) géants sont avec elle, et que ses convives sont au fond de l'enfer. |
