SCRUTATIO

Mercoledi, 16 settembre 2026 - Santi Cornelio e Cipriano ( Letture di oggi)

ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ´ - 2 Re - Kings IV 7


font
LXXSacra Bibbia Garofalo
1 και ειπεν ελισαιε ακουσον λογον κυριου ταδε λεγει κυριος ως η ωρα αυτη αυριον μετρον σεμιδαλεως σικλου και διμετρον κριθων σικλου εν ταις πυλαις σαμαρειας1 Allora Eliseo disse: «Ascoltate la parola di Jahvè! Così dice Jahvè: “Domani a quest’ora alla porta di Samaria, un sea di fior di farina costerà un siclo e anche due sea di orzo costeranno un siclo”».
2 και απεκριθη ο τριστατης εφ' ον ο βασιλευς επανεπαυετο επι την χειρα αυτου τω ελισαιε και ειπεν ιδου ποιησει κυριος καταρρακτας εν ουρανω μη εσται το ρημα τουτο και ελισαιε ειπεν ιδου συ οψη τοις οφθαλμοις σου και εκειθεν ου φαγη2 Lo scudiero, al cui braccio il re stava appoggiato, rispose all’uomo di Dio: «Ecco, Jahvè sta facendo aperture nel cielo! È mai possibile questo?» Ma Eliseo replicò: «Tu stesso lo vedrai con i tuoi occhi; però non ne potrai gustare!»
3 και τεσσαρες ανδρες ησαν λεπροι παρα την θυραν της πολεως και ειπεν ανηρ προς τον πλησιον αυτου τι ημεις καθημεθα ωδε εως αποθανωμεν3 C’erano pertanto quattro lebbrosi alla soglia dell’ingresso in città; questi concertarono tra di loro: «Perché dobbiamo restarcene qui fino alla morte?
4 εαν ειπωμεν εισελθωμεν εις την πολιν και ο λιμος εν τη πολει και αποθανουμεθα εκει και εαν καθισωμεν ωδε και αποθανουμεθα και νυν δευτε και εμπεσωμεν εις την παρεμβολην συριας εαν ζωογονησωσιν ημας και ζησομεθα και εαν θανατωσωσιν ημας και αποθανουμεθα4 Se decidessimo di entrare in città, qui c'è la carestia e lì moriremmo; se però rimarremo qui, moriremo ugualmente. Orsù, passiamo nell’accampamento di Aram: se ci lasceranno in vita, continueremo a vivere; se ci uccideranno, moriremo».
5 και ανεστησαν εν τω σκοτει εισελθειν εις την παρεμβολην συριας και ηλθον εις μερος της παρεμβολης συριας και ιδου ουκ εστιν ανηρ εκει5 Sull’imbrunire, si avviarono all’accampamento di Aram; ma, quando giunsero all’estremità dell’accampamento di Aram, videro che là non c’era nessuno.
6 και κυριος ακουστην εποιησεν την παρεμβολην συριας φωνην αρματος και φωνην ιππου και φωνην δυναμεως μεγαλης και ειπεν ανηρ προς τον αδελφον αυτου νυν εμισθωσατο εφ' ημας βασιλευς ισραηλ τους βασιλεας των χετταιων και τους βασιλεας αιγυπτου του ελθειν εφ' ημας6 Il Signore infatti aveva causato nell’accampamento di Aram un frastuono di carri, uno scalpitio di cavalli e il rumore di un grande esercito. Essi perciò avevano detto fra di loro: «Ecco, il re di Israele ha assoldato contro di noi i re degli Hittiti e i re dei Muzriti, perché ci assalgano».
7 και ανεστησαν και απεδρασαν εν τω σκοτει και εγκατελιπαν τας σκηνας αυτων και τους ιππους αυτων και τους ονους αυτων εν τη παρεμβολη ως εστιν και εφυγον προς την ψυχην εαυτων7 Alzatisi pertanto sull’imbrunire, erano fuggiti, avevano abbandonato le loro tende, i loro cavalli, i loro asini, l’accampamento così come era, e si erano dati alla fuga per salvarsi.
8 και εισηλθον οι λεπροι ουτοι εως μερους της παρεμβολης και εισηλθον εις σκηνην μιαν και εφαγον και επιον και ηραν εκειθεν αργυριον και χρυσιον και ιματισμον και επορευθησαν και επεστρεψαν και εισηλθον εις σκηνην αλλην και ελαβον εκειθεν και επορευθησαν και κατεκρυψαν8 Quei lebbrosi dunque, giunti all’estremità dell’accampamento, entrarono in una tenda, mangiarono e bevvero; poi asportarono di là argento, oro e vestiario, che andarono a nascondere. Tornati, entrarono in un’altra tenda e anche di là presero roba, che andarono a nascondere.
9 και ειπεν ανηρ προς τον πλησιον αυτου ουχ ουτως ημεις ποιουμεν η ημερα αυτη ημερα ευαγγελιας εστιν και ημεις σιωπωμεν και μενομεν εως φωτος του πρωι και ευρησομεν ανομιαν και νυν δευρο και εισελθωμεν και αναγγειλωμεν εις τον οικον του βασιλεως9 Poi si dissero: «Non agiamo così! Oggi è giorno di lieta notizia e noi ce ne stiamo zitti. Se attenderemo fino all’alba del mattino, potrebbe coglierci un castigo. Orsù, andiamo a informare la casa del re!»
10 και εισηλθον και εβοησαν προς την πυλην της πολεως και ανηγγειλαν αυτοις λεγοντες εισηλθομεν εις την παρεμβολην συριας και ιδου ουκ εστιν εκει ανηρ και φωνη ανθρωπου οτι ει μη ιππος δεδεμενος και ονος και αι σκηναι αυτων ως εισιν10 Arrivati, si misero a gridare ai guardiani della città e riferirono le cose: «Siamo andati nell’accampamento di Aram, ma non c’era là nessuno e neppure si udiva una voce d’uomo; c’erano solo cavalli legati, asini pure legati e le tende, così come erano prima».
11 και εβοησαν οι θυρωροι και ανηγγειλαν εις τον οικον του βασιλεως εσω11 Allora i guardiani gridarono, fecero sapere la cosa all’interno della reggia.
12 και ανεστη ο βασιλευς νυκτος και ειπεν προς τους παιδας αυτου αναγγελω δη υμιν α εποιησεν ημιν συρια εγνωσαν οτι πεινωμεν ημεις και εξηλθαν εκ της παρεμβολης και εκρυβησαν εν τω αγρω λεγοντες οτι εξελευσονται εκ της πολεως και συλλημψομεθα αυτους ζωντας και εις την πολιν εισελευσομεθα12 Il re si alzò di notte e parlò ai suoi servitori: «Lasciate che vi esponga ciò che gli Aramei ci hanno fatto. Essi sapevano che noi siamo affamati, perciò sono usciti dall’accampamento per nascondersi nella campagna, con queste intenzioni: “Quando essi usciranno dalla città, li prenderemo vivi e poi entreremo in città”».
13 και απεκριθη εις των παιδων αυτου και ειπεν λαβετωσαν δη πεντε των ιππων των υπολελειμμενων οι κατελειφθησαν ωδε ιδου εισιν προς παν το πληθος ισραηλ το εκλειπον και αποστελουμεν εκει και οψομεθα13 Ma uno dei servitori rispose: «Permetti che si prendano cinque dei cavalli che sono rimasti, nel caso avverrà di loro come di tutta la massa di gente perita, e mandiamo a vedere!»
14 και ελαβον δυο επιβατας ιππων και απεστειλεν ο βασιλευς ισραηλ οπισω του βασιλεως συριας λεγων δευτε και ιδετε14 Presi dunque due carri con i loro cavalli, il re li inviò a seguire l’esercito di Aram con questo ordine: «Andate e osservate!»
15 και επορευθησαν οπισω αυτων εως του ιορδανου και ιδου πασα η οδος πληρης ιματιων και σκευων ων ερριψεν συρια εν τω θαμβεισθαι αυτους και επεστρεψαν οι αγγελοι και ανηγγειλαν τω βασιλει15 Quelli li seguirono fino al Giordano ed ecco tutto il cammino era cosparso di vesti e di oggetti che gli Aramei nella loro fuga precipitosa avevano gettato via. I messaggeri ritornarono e riferirono al re.
16 και εξηλθεν ο λαος και διηρπασεν την παρεμβολην συριας και εγενετο μετρον σεμιδαλεως σικλου και διμετρον κριθων σικλου κατα το ρημα κυριου16 Allora il popolo uscì e saccheggiò l’accampamento di Aram. Un sea di fior di farina venne a costare veramente un siclo e così due sea di orzo secondo la parola di Jahvè.
17 και ο βασιλευς κατεστησεν τον τριστατην εφ' ον ο βασιλευς επανεπαυετο επι τη χειρι αυτου επι της πυλης και συνεπατησεν αυτον ο λαος εν τη πυλη και απεθανεν καθα ελαλησεν ο ανθρωπος του θεου ος ελαλησεν εν τω καταβηναι τον αγγελον προς αυτον17 Ora il re aveva messo lo scudiero, al cui braccio si appoggiava, a guardia della porta: qui la folla lo calpestò ed egli morì. Così si avverava ciò che aveva detto l’uomo di Dio, quando il re era sceso da lui.
18 και εγενετο καθα ελαλησεν ελισαιε προς τον βασιλεα λεγων διμετρον κριθης σικλου και μετρον σεμιδαλεως σικλου και εσται ως η ωρα αυτη αυριον εν τη πυλη σαμαρειας18 Infatti, dopo che l’uomo di Dio aveva detto al re: «Domani a quest’ora, alla porta di Samaria, due sea di orzo costeranno un siclo e così pure un sea di fior di farina»,
19 και απεκριθη ο τριστατης τω ελισαιε και ειπεν ιδου κυριος ποιει καταρρακτας εν τω ουρανω μη εσται το ρημα τουτο και ειπεν ελισαιε ιδου οψη τοις οφθαλμοις σου και εκειθεν ου φαγη19 lo scudiero aveva risposto all’uomo di Dio: «Ecco, Jahvè sta facendo aperture nel cielo! È mai possibile tale cosa?» Eliseo allora aveva detto: «Tu stesso lo vedrai con i tuoi occhi, ma non ne potrai gustare!»
20 και εγενετο ουτως και συνεπατησεν αυτον ο λαος εν τη πυλη και απεθανεν20 E gli accadde proprio così: la folla lo calpestò sulla porta ed egli morì.