| 1 και εγενετο μετα ταυτα και εποιησεν εαυτω αβεσσαλωμ αρματα και ιππους και πεντηκοντα ανδρας παρατρεχειν εμπροσθεν αυτου | 1 Depois disto mandou Absalão aprontar para si carros e cavaleiros, e cinqüenta homens, que andassem diante dele. |
| 2 και ωρθρισεν αβεσσαλωμ και εστη ανα χειρα της οδου της πυλης και εγενετο πας ανηρ ω εγενετο κρισις ηλθεν προς τον βασιλεα εις κρισιν και εβοησεν προς αυτον αβεσσαλωμ και ελεγεν αυτω εκ ποιας πολεως συ ει και ειπεν ο ανηρ εκ μιας φυλων ισραηλ ο δουλος σου | 2 Levantava-se Absalão de manhã cedo, punha-se à entrada da porta (da cidade) e, a todo o que tinha algum negócio e vinha pedir justiça ao rei, Absalão chamava-o a si, e dizia-lhe: De que cidade és tu? Ele respondia: Eu, teu servo, sou de tal tribo de Israel. |
| 3 και ειπεν προς αυτον αβεσσαλωμ ιδου οι λογοι σου αγαθοι και ευκολοι και ακουων ουκ εστιν σοι παρα του βασιλεως | 3 Absalão dizia-lhe: As tuas pretensões parecem-me razoáveis e justas, mas não há pessoa constituída pelo rei para te ouvir. E Absalão acrescentava: |
| 4 και ειπεν αβεσσαλωμ τις με καταστησει κριτην εν τη γη και επ' εμε ελευσεται πας ανηρ ω εαν η αντιλογια και κρισις και δικαιωσω αυτον | 4 Oh! quem me dera ser juiz desta terra, para que viessem a mim todos os que têm negócios, e eu os decidisse segundo a justiça |
| 5 και εγενετο εν τω εγγιζειν ανδρα του προσκυνησαι αυτω και εξετεινεν την χειρα αυτου και επελαμβανετο αυτου και κατεφιλησεν αυτον | 5 Além disso, quado se aproximava dele algum homem para o saudar, estendia a sua mão e, abraçando-o, o beijava. |
| 6 και εποιησεν αβεσσαλωμ κατα το ρημα τουτο παντι ισραηλ τοις παραγινομενοις εις κρισιν προς τον βασιλεα και ιδιοποιειτο αβεσσαλωμ την καρδιαν ανδρων ισραηλ | 6 Fazia isto com todos os de Israel, que vinham para que o rei os ouvisse e julgasse, e (deste modo) atraía a si o coração dos homens de Israel. |
| 7 και εγενετο απο τελους τεσσαρακοντα ετων και ειπεν αβεσσαλωμ προς τον πατερα αυτου πορευσομαι δη και αποτεισω τας ευχας μου ας ηυξαμην τω κυριω εν χεβρων | 7 Passados quatro anos, Absalão disse ao rei Davide: Permite-me que vá a Hebron para cumprir os votos que fiz ao Senhor, |
| 8 οτι ευχην ηυξατο ο δουλος σου εν τω οικειν με εν γεδσουρ εν συρια λεγων εαν επιστρεφων επιστρεψη με κυριος εις ιερουσαλημ και λατρευσω τω κυριω | 8 porque, quando o teu servo estava em Gessur da Síria, fez este voto: Se o Senhor me reconduzir a Jerusalém, eu oferecerei um sacrifício ao Senhor. |
| 9 και ειπεν αυτω ο βασιλευς βαδιζε εις ειρηνην και αναστας επορευθη εις χεβρων | 9 O rei Davide disse-lhe: Vai em paz. Ele saiu, e foi para Hebron. |
| 10 και απεστειλεν αβεσσαλωμ κατασκοπους εν πασαις φυλαις ισραηλ λεγων εν τω ακουσαι υμας την φωνην της κερατινης και ερειτε βεβασιλευκεν βασιλευς αβεσσαλωμ εν χεβρων | 10 Absalão enviou emissários por todas as tribos de israel, dizendo: Logo que ouvirdes o som da trombeta, dizei: Absalão reina em Hebron. |
| 11 και μετα αβεσσαλωμ επορευθησαν διακοσιοι ανδρες εξ ιερουσαλημ κλητοι και πορευομενοι τη απλοτητι αυτων και ουκ εγνωσαν παν ρημα | 11 Com Absalão foram duzentos homens de Jerusalém, convocados por ele, que o seguiam com simplicidade do coração, sem nada saberem dos seus desígnios. |
| 12 και απεστειλεν αβεσσαλωμ και εκαλεσεν τον αχιτοφελ τον γελμωναιον τον συμβουλον δαυιδ εκ της πολεως αυτου εκ γωλα εν τω θυσιαζειν αυτον και εγενετο συστρεμμα ισχυρον και ο λαος πορευομενος και πολυς μετα αβεσσαλωμ | 12 Absalão mandou também chamar Aquitofel, Gilonita, conselheiro de Davide, à sua cidade de Gilo. Enquanto imolava as vítimas, fez-se um a poderosa conjuração, e crescia o número de gente que tomava o partido de Absalão. |
| 13 και παρεγενετο ο απαγγελλων προς δαυιδ λεγων εγενηθη η καρδια ανδρων ισραηλ οπισω αβεσσαλωμ | 13 Chegou pois um mensageiro a Davide, dizendo: Todo o Israel segue Absalão de todo o coração. |
| 14 και ειπεν δαυιδ πασιν τοις παισιν αυτου τοις μετ' αυτου τοις εν ιερουσαλημ αναστητε και φυγωμεν οτι ουκ εστιν ημιν σωτηρια απο προσωπου αβεσσαλωμ ταχυνατε του πορευθηναι ινα μη ταχυνη και καταλαβη ημας και εξωση εφ' ημας την κακιαν και παταξη την πολιν στοματι μαχαιρης | 14 Davide disse aos seus criados, que estavam com ele em Jerusalém: Levantai-vos, fujamos, porque não poderemos escapar das mãos de Absalão; apressai-vos a sair, não suceda que ele, chegando, nos apanhe, traga sobre nós a ruína e mande passar a cidade a fio da espada. |
| 15 και ειπον οι παιδες του βασιλεως προς τον βασιλεα κατα παντα οσα αιρειται ο κυριος ημων ο βασιλευς ιδου οι παιδες σου | 15 Os servos do rei disseram-lhe: Nós, teus servos, executaremos de boa vontade tudo o que mandar o rei nosso senhor. |
| 16 και εξηλθεν ο βασιλευς και πας ο οικος αυτου τοις ποσιν αυτων και αφηκεν ο βασιλευς δεκα γυναικας των παλλακων αυτου φυλασσειν τον οικον | 16 Saiu, pois, o rei, a pé, com toda a sua família, e deixou dez das suas mulheres secundárias para guardarem o palácio. |
| 17 και εξηλθεν ο βασιλευς και παντες οι παιδες αυτου πεζη και εστησαν εν οικω τω μακραν | 17 Tendo saído o rei, com todo o Israel a pé, parou, estando já longe de sua casa. |
| 18 και παντες οι παιδες αυτου ανα χειρα αυτου παρηγον και πας ο χεττι και πας ο φελετθι και εστησαν επι της ελαιας εν τη ερημω και πας ο λαος παρεπορευετο εχομενος αυτου και παντες οι περι αυτον και παντες οι αδροι και παντες οι μαχηται εξακοσιοι ανδρες και παρησαν επι χειρα αυτου και πας ο χερεθθι και πας ο φελεθθι και παντες οι γεθθαιοι εξακοσιοι ανδρες οι ελθοντες τοις ποσιν αυτων εκ γεθ πορευομενοι επι προσωπον του βασιλεως | 18 Todos os seus servos iam aos lados dele; (porém) as legiões dos Cereteus e Felesteus, e todos os Geteus, fortes guerreiros, em número de seiscentos homens a pé, que o tinham seguido desde Get, iam adiante do rei. |
| 19 και ειπεν ο βασιλευς προς εθθι τον γεθθαιον ινα τι πορευη και συ μεθ' ημων επιστρεφε και οικει μετα του βασιλεως οτι ξενος ει συ και οτι μετωκηκας συ εκ του τοπου σου | 19 O rei dIsse a Etai Geteu: Por que vens tu conosco? Volta, e vai viver com o (novo) rei, porque és estrangeiro, estás fora da tua terra. |
| 20 ει εχθες παραγεγονας και σημερον κινησω σε μεθ' ημων και γε μεταναστησεις τον τοπον σου εχθες η εξελευσις σου και σημερον μετακινησω σε μεθ' ημων του πορευθηναι και εγω πορευσομαι ου αν εγω πορευθω επιστρεφου και επιστρεψον τους αδελφους σου μετα σου και κυριος ποιησει μετα σου ελεος και αληθειαν | 20 Chegaste ontem, e hoje vou fazer que andes errante conosco, quando eu próprio ignoro para onde irei? Volta, e leva contigo os teus irmãos, e o Senhor usará contigo de misericórdia e de justiça, porque deste mostras da tua gratidão e fidelidade. |
| 21 και απεκριθη εθθι τω βασιλει και ειπεν ζη κυριος και ζη ο κυριος μου ο βασιλευς οτι εις τον τοπον ου εαν η ο κυριος μου και εαν εις θανατον και εαν εις ζωην οτι εκει εσται ο δουλος σου | 21 Etai respondeu ao rei, dizendo: Viva o Senhor, e viva o rei meu senhor, que, em qualquer lugar em que tu te encontrares, ó rei meu senhor, quer seja na morte quer na vida, aí se encontrará o teu servo. |
| 22 και ειπεν ο βασιλευς προς εθθι δευρο και διαβαινε μετ' εμου και παρηλθεν εθθι ο γεθθαιος και παντες οι παιδες αυτου και πας ο οχλος ο μετ' αυτου | 22 Davide disse a Etai: Vem e passa (o Cedron). Etai Geteu passou, com todos os homens que estavam com ele e com toda a sua família. |
| 23 και πασα η γη εκλαιεν φωνη μεγαλη και πας ο λαος παρεπορευοντο εν τω χειμαρρω κεδρων και ο βασιλευς διεβη τον χειμαρρουν κεδρων και πας ο λαος και ο βασιλευς παρεπορευοντο επι προσωπον οδου την ερημον | 23 Todos choravam em alta voz, enquanto passava o povo; e o rei também passava a torrente do Cedron, e todo o povo tomava o caminho que olha para o deserto. |
| 24 και ιδου και γε σαδωκ και παντες οι λευιται μετ' αυτου αιροντες την κιβωτον διαθηκης κυριου απο βαιθαρ και εστησαν την κιβωτον του θεου και ανεβη αβιαθαρ εως επαυσατο πας ο λαος παρελθειν εκ της πολεως | 24 Veio também o pontífice Sadoc, e com ele todos os levitas, que levavam a arca do Testamento de Deus. Assentaram a arca de Deus, enquanto Abiatar subia, e até que tivesse passado todo o povo que tinha saído da cidade. |
| 25 και ειπεν ο βασιλευς τω σαδωκ αποστρεψον την κιβωτον του θεου εις την πολιν εαν ευρω χαριν εν οφθαλμοις κυριου και επιστρεψει με και δειξει μοι αυτην και την ευπρεπειαν αυτης | 25 O rei disse a Sadoc: Torna a levar a arca de Deus para a cidade; se eu achar graça diante dos olhos do Senhor, ele me reconduzirá e fará que eu veja a sua arca e o seu tabernáculo. |
| 26 και εαν ειπη ουτως ουκ ηθεληκα εν σοι ιδου εγω ειμι ποιειτω μοι κατα το αγαθον εν οφθαλμοις αυτου | 26 Se ele porém me disser: Tu não me agradas eu estou pronto: faça de mim o que bem lhe parecer. |
| 27 και ειπεν ο βασιλευς τω σαδωκ τω ιερει ιδετε συ επιστρεφεις εις την πολιν εν ειρηνη και αχιμαας ο υιος σου και ιωναθαν ο υιος αβιαθαρ οι δυο υιοι υμων μεθ' υμων | 27 O rei disse ao pontífice Sadoc: ó vidente, volta em paz para a cidade com Aquimaas, teu filho, e Jónatas, filho de Abiatar; estes vossos dois filhos estejam convosco. |
| 28 ιδετε εγω ειμι στρατευομαι εν αραβωθ της ερημου εως του ελθειν ρημα παρ' υμων του απαγγειλαι μοι | 28 Eu vou esconder-me nas campinas do deserto, até que vós me mandeis novas do estado das coisas. |
| 29 και απεστρεψεν σαδωκ και αβιαθαρ την κιβωτον εις ιερουσαλημ και εκαθισεν εκει | 29 Sadoc e Abiatar tornaram a levar para Jerusalém a arca de Deus, e lá ficaram. |
| 30 και δαυιδ ανεβαινεν εν τη αναβασει των ελαιων αναβαινων και κλαιων και την κεφαλην επικεκαλυμμενος και αυτος επορευετο ανυποδετος και πας ο λαος ο μετ' αυτου επεκαλυψεν ανηρ την κεφαλην αυτου και ανεβαινον αναβαινοντες και κλαιοντες | 30 Entretanto Davide ia subindo a encosta do Monte das Oliveiras, e subia-a chorando, caminhando com os pés descalços e a cabeça coberta; todo o povo que ia com ele, subia também com cabeça coberta, a chorar. |
| 31 και ανηγγελη δαυιδ λεγοντες και αχιτοφελ εν τοις συστρεφομενοις μετα αβεσσαλωμ και ειπεν δαυιδ διασκεδασον δη την βουλην αχιτοφελ κυριε ο θεος μου | 31 Foi referido a Davide que Aquitofel também entrava na conjuração de Absalão, e David e disse: Peço-te, Senhor, que tornes insensato o conselho de Aquitofel. |
| 32 και ην δαυιδ ερχομενος εως του ροως ου προσεκυνησεν εκει τω θεω και ιδου εις απαντην αυτω χουσι ο αρχι εταιρος δαυιδ διερρηχως τον χιτωνα αυτου και γη επι της κεφαλης αυτου | 32 Quando Davide chegou ao cume do monte, lá onde se adora o Senhor, veio ao seu encontro Chusai Araquita, com as vestes rasgadas e a cabeça coberta de pó. |
| 33 και ειπεν αυτω δαυιδ εαν μεν διαβης μετ' εμου και εση επ' εμε εις βασταγμα | 33 Davide disse-lhe: Se vieres comigo, ser-me-ás pesado; |
| 34 και εαν εις την πολιν επιστρεψης και ερεις τω αβεσσαλωμ διεληλυθασιν οι αδελφοι σου και ο βασιλευς κατοπισθεν μου διεληλυθεν ο πατηρ σου και νυν παις σου ειμι βασιλευ εασον με ζησαι παις του πατρος σου ημην τοτε και αρτιως και νυν εγω δουλος σος και διασκεδασεις μοι την βουλην αχιτοφελ | 34 mas, se voltares para a cidade e disseres a Absalão: Eu, ó rei, sou teu servo, e eu te servirei a ti, como servi a teu pai então desconcertarás (em meu favor) os conselhos de Aquitofel. |
| 35 και ιδου μετα σου εκει σαδωκ και αβιαθαρ οι ιερεις και εσται παν ρημα ο εαν ακουσης εξ οικου του βασιλεως και αναγγελεις τω σαδωκ και τω αβιαθαρ τοις ιερευσιν | 35 Tu tens contigo os sacerdotes Sadoc e Abiatar; tudo o que ouvires na casa do rei, o farás saber aos sacerdotes Sadoc e Abiatar. |
| 36 ιδου εκει μετ' αυτων δυο υιοι αυτων αχιμαας υιος τω σαδωκ και ιωναθαν υιος τω αβιαθαρ και αποστελειτε εν χειρι αυτων προς με παν ρημα ο εαν ακουσητε | 36 Com eles estão os seus dois filhos, Aquimaas, filho de Sadoc, e Jónatas, filho de Abiatar; por eles me avisareis de tudo o que ouvirdes. |
| 37 και εισηλθεν χουσι ο εταιρος δαυιδ εις την πολιν και αβεσσαλωμ εισεπορευετο εις ιερουσαλημ | 37 Chusai, amigo de Davide, voltou à cidade, ao mesmo tempo que Absalão fazia a sua entrada em Jerusalém. |
