| 1 ασχολια μεγαλη εκτισται παντι ανθρωπω και ζυγος βαρυς επι υιους αδαμ αφ' ημερας εξοδου εκ γαστρος μητρος αυτων εως ημερας επιστροφης εις μητερα παντων | 1 Une grande préoccupation a été imposée à tous les hommes, et un joug pesant est sur les enfants d'Adam, depuis le jour où ils sortent du sein de leur mère jusqu'au jour de leur sépulture, où ils rentrent dans la mère commune. |
| 2 τους διαλογισμους αυτων και φοβον καρδιας επινοια προσδοκιας ημερα τελευτης | 2 Leurs pensées, les appréhensions de leur coeur, les réflexions qui les tiennent en suspens, et le jour de la mort les troublent tous, |
| 3 απο καθημενου επι θρονου ενδοξου και εως τεταπεινωμενου εν γη και σποδω | 3 depuis celui qui est assis sur un trône de gloire, jusqu'à celui qui est couché sur la terre et dans la cendre; |
| 4 απο φορουντος υακινθινον και στεφανον και εως περιβαλλομενου ωμολινον θυμος και ζηλος και ταραχη και σαλος και φοβος θανατου και μηνιαμα και ερις | 4 depuis celui qui est vêtu de pourpre et qui porte la couronne, jusqu'à celui qui est couveert de toile grossière. Ce n'est que fureur, jalousie, inquiétude, agitation, crainte de la mort, colère perpétuelle et querelles. |
| 5 και εν καιρω αναπαυσεως επι κοιτης υπνος νυκτος αλλοιοι γνωσιν αυτου | 5 Sur leur couche même, au temps du repos, le sommeil de la nuit bouleverse leurs pensées. |
| 6 ολιγον ως ουδεν εν αναπαυσει και απ' εκεινου εν υπνοις ως εν ημερα σκοπιας τεθορυβημενος εν ορασει καρδιας αυτου ως εκπεφευγως απο προσωπου πολεμου | 6 L'homme se repose si peu, que ce n'est rien, pour ainsi dire, et ensuite dans ses songes il est comme au jour où l'on monte la garde. |
| 7 εν καιρω χρειας αυτου εξηγερθη και αποθαυμαζων εις ουδενα φοβον | 7 Les fantômes qu'il voit en son âme l'inquiètent; il est comme un homme qui fuit au jour du combat; au moment où il est sauvé il s'éveille, et il admire sa frayeur dénuée de fondement. |
| 8 μετα πασης σαρκος απο ανθρωπου εως κτηνους και επι αμαρτωλων επταπλασια προς ταυτα | 8 Ainsi en est-il de toute chair, depuis l'homme jusqu'à la bête, et c'est sept fois pire pour les pécheurs. |
| 9 θανατος και αιμα και ερις και ρομφαια επαγωγαι λιμος και συντριμμα και μαστιξ | 9 De plus, la mort, le sang, les querelles, le glaive, les oppressions, la famine, la ruine et les fléaux, |
| 10 επι τους ανομους εκτισθη ταυτα παντα και δι' αυτους εγενετο ο κατακλυσμος | 10 toutes ces choses ont été créées contre les méchants, et le déluge est arrivé à cause d'eux. |
| 11 παντα οσα απο γης εις γην αναστρεφει και απο υδατων εις θαλασσαν ανακαμπτει | 11 Tout ce qui vient de la terre retournera dans la terre; comme toutes les eaux rentrent dans la mer. |
| 12 παν δωρον και αδικια εξαλειφθησεται και πιστις εις τον αιωνα στησεται | 12 Tout présent et toute iniquité périra; mais la foi subsistera éternellement. |
| 13 χρηματα αδικων ως ποταμος ξηρανθησεται και ως βροντη μεγαλη εν υετω εξηχησει | 13 Les richesses des injustes se dessécheront comme un torrent, et elles retentiront comme un grand tonnerre pendant la pluie. |
| 14 εν τω ανοιξαι αυτον χειρας ευφρανθησεται ουτως οι παραβαινοντες εις συντελειαν εκλειψουσιν | 14 Celui qui ouvre ses mains se réjouira; mais les prévaricateurs périront à la fin. |
| 15 εκγονα ασεβων ου πληθυνει κλαδους και ριζαι ακαθαρτοι επ' ακροτομου πετρας | 15 Les petits-enfants des impies ne multiplieront pas leurs rameaux; ils seront comme des racines gâtées qui s'agitent au sommet d'un rocher. |
| 16 αχι επι παντος υδατος και χειλους ποταμου προ παντος χορτου εκτιλησεται | 16 La verdure qui croît sur les eaux et au bord d'un fleuve sera arrachée avant toute autre herbe. |
| 17 χαρις ως παραδεισος εν ευλογιαις και ελεημοσυνη εις τον αιωνα διαμενει | 17 La bonté est comme un paradis de bénédictions, et la miséricorde durera éternellement. |
| 18 ζωη αυταρκους και εργατου γλυκανθησεται και υπερ αμφοτερα ο ευρισκων θησαυρον | 18 La vie de l'ouvrier qui se suffit à lui-même sera remplie de douceur, et en elle tu trouveras un trésor. |
| 19 τεκνα και οικοδομη πολεως στηριζουσιν ονομα και υπερ αμφοτερα γυνη αμωμος λογιζεται | 19 Des enfants et la fondation d'une ville perpétuent le nom; mais une femme sans tache l'emporte sur ces choses. |
| 20 οινος και μουσικα ευφραινουσιν καρδιαν και υπερ αμφοτερα αγαπησις σοφιας | 20 Le vin et la musique réjouissent le coeur; mais l'amour de la sagesse les surpasse l'un et l'autre. |
| 21 αυλος και ψαλτηριον ηδυνουσιν μελη και υπερ αμφοτερα γλωσσα ηδεια | 21 La flûte et la harpe produisent une suave harmonie; mais la langue douce les surpasse l'une et l'autre. |
| 22 χαριν και καλλος επιθυμησει οφθαλμος και υπερ αμφοτερα χλοην σπορου | 22 La grâce et la beauté plaisent à ton regard; mais la verdure des champs les surpasse l'une et l'autre. |
| 23 φιλος και εταιρος εις καιρον απαντωντες και υπερ αμφοτερα γυνη μετα ανδρος | 23 L'ami et le compagnon se rencontrent dans l'occasion; mais une femme et un mari les surpassent l'un et l'autre. |
| 24 αδελφοι και βοηθεια εις καιρον θλιψεως και υπερ αμφοτερα ελεημοσυνη ρυσεται | 24 Les frères sont un secours au temps de l'affliction; mais la miséricorde délivre encore plus qu'eux. |
| 25 χρυσιον και αργυριον επιστησουσιν ποδα και υπερ αμφοτερα βουλη ευδοκιμειται | 25 L'or et l'argent affermissent les pas; mais un sage conseil les surpasse l'un et l'autre. |
| 26 χρηματα και ισχυς ανυψωσουσιν καρδιαν και υπερ αμφοτερα φοβος κυριου ουκ εστιν εν φοβω κυριου ελαττωσις και ουκ εστιν επιζητησαι εν αυτω βοηθειαν | 26 La richesse et la force exaltent le coeur; mais la crainte du Seigneur les surpasse l'une et l'autre. |
| 27 φοβος κυριου ως παραδεισος ευλογιας και υπερ πασαν δοξαν εκαλυψεν αυτον | 27 Rien ne manque à celui qui craint le Seigneur, et il n'a pas besoin de chercher du secours. |
| 28 τεκνον ζωην επαιτησεως μη βιωσης κρεισσον αποθανειν η επαιτειν | 28 La crainte du Seigneur lui est comme un paradis de bénédiction, et on le couvre d'une gloire qui dépasse toute gloire. |
| 29 ανηρ βλεπων εις τραπεζαν αλλοτριαν ουκ εστιν αυτου ο βιος εν λογισμω ζωης αλισγησει ψυχην αυτου εν εδεσμασιν αλλοτριοις ανηρ δε επιστημων και πεπαιδευμενος φυλαξεται | 29 Mon fils, tant que tu vivras ne sois pas un mendiant, car il vaut mieux mourir que mendier. |
| 30 εν στοματι αναιδους γλυκανθησεται επαιτησις και εν κοιλια αυτου πυρ καησεται | 30 La vie de celui qui regarde à la table d'autrui n'est pas réellement une vie, car il se nourrit de mets étrangers; |
| 31 mais celui qui est bien réglé et instruit se gardera de cet état. |
| 32 La mendicité peut avoir de la douceur dans la bouche de l'insensé; mais un feu brûlera dans ses entrailles. |
