ΨΑΛΜΟΙ - Salmi - Psalms 102

GREEK BIBLE	Revised Standard Version Catholic Edition
1 Προσευχη του τεθλιμμενου, οταν αδημονη, και εκχεη το παραπονον αυτου ενωπιον του Κυριου.>> Κυριε, εισακουσον της προσευχης μου, και η κραυγη μου ας ελθη προς σε.	1 A prayer of one afflicted, when he is faint and pours out his complaint before the LORD. Hear my prayer, O LORD; let my cry come to thee!
2 Μη κρυψης το προσωπον σου απ' εμου? καθ' ην ημεραν θλιβομαι, κλινον προς εμε το ωτιον σου? καθ' ην ημεραν σε επικαλουμαι, ταχεως επακουε μου.	2 Do not hide thy face from me in the day of my distress! Incline thy ear to me; answer me speedily in the day when I call!
3 Διοτι εξελιπον ως καπνος αι ημεραι μου, και τα οστα μου ως φρυγανον κατεξηρανθησαν.	3 For my days pass away like smoke, and my bones burn like a furnace.
4 Επληγωθη η καρδια μου και εξηρανθη ως χορτος, ωστε ελησμονησα να τρωγω τον αρτον μου.	4 My heart is smitten like grass, and withered; I forget to eat my bread.
5 Απο φωνης του στεναγμου μου εκολληθησαν τα οστα μου εις το δερμα μου.	5 Because of my loud groaning my bones cleave to my flesh.
6 Κατεσταθην ομοιος του ερημικου πελεκανος? εγεινα ως νυκτοκοραξ εν ταις ερημοις.	6 I am like a vulture of the wilderness, like an owl of the waste places;
7 Αγρυπνω και ειμαι ως στρουθιον μοναζον επι δωματος.	7 I lie awake, I am like a lonely bird on the housetop.
8 Ολην την ημεραν με ονειδιζουσιν οι εχθροι μου? οι μαινομενοι ομνυουσι κατ' εμου.	8 All the day my enemies taunt me, those who deride me use my name for a curse.
9 Διοτι εφαγον στακτην ως αρτον και συνεκερασα με δακρυα το ποτον μου,	9 For I eat ashes like bread, and mingle tears with my drink,
10 Εξ αιτιας της οργης σου και της αγανακτησεως σου? διοτι σηκωσας με ερριψας κατω.	10 because of thy indignation and anger; for thou hast taken me up and thrown me away.
11 Αι ημεραι μου παρερχονται ως σκια, και εγω εξηρανθην ως χορτος.	11 My days are like an evening shadow; I wither away like grass.
12 Συ δε, Κυριε, εις τον αιωνα διαμενεις, και το μνημοσυνον σου εις γενεαν και γενεαν.	12 But thou, O LORD, art enthroned for ever; thy name endures to all generations.
13 Συ θελεις σηκωθη, θελεις σπλαγχνισθη την Σιων? διοτι ειναι καιρος να ελεησης αυτην, διοτι ο διωρισμενος καιρος εφθασεν.	13 Thou wilt arise and have pity on Zion; it is the time to favor her; the appointed time has come.
14 Επειδη οι δουλοι σου αρεσκονται εις τους λιθους αυτης και σπλαγχνιζονται το χωμα αυτης.	14 For thy servants hold her stones dear, and have pity on her dust.
15 Τοτε τα εθνη θελουσι φοβηθη το ονομα του Κυριου, και παντες οι βασιλεις της γης την δοξαν σου.	15 The nations will fear the name of the LORD, and all the kings of the earth thy glory.
16 Οταν ο Κυριος οικοδομηση την Σιων θελει φανη εν τη δοξα αυτου.	16 For the LORD will build up Zion, he will appear in his glory;
17 Θελει επιβλεψει επι την προσευχην των εγκαταλελειμμενων και δεν θελει καταφρονησει την δεησιν αυτων.	17 he will regard the prayer of the destitute, and will not despise their supplication.
18 Τουτο θελει γραφθη δια την γενεαν την επερχομενην? και ο λαος, οστις θελει δημιουργηθη, θελει αινει τον Κυριον.	18 Let this be recorded for a generation to come, so that a people yet unborn may praise the LORD:
19 Διοτι εκυψεν εκ του υψους του αγιαστηριου αυτου, εξ ουρανου επεβλεψεν ο Κυριος επι την γην,	19 that he looked down from his holy height, from heaven the LORD looked at the earth,
20 δια να ακουση τον στεναγμον των δεσμιων, δια να λυση τους καταδεδικασμενους εις θανατον?	20 to hear the groans of the prisoners, to set free those who were doomed to die;
21 δια να κηρυττωσιν εν Σιων το ονομα του Κυριου και την αινεσιν αυτου εν Ιερουσαλημ,	21 that men may declare in Zion the name of the LORD, and in Jerusalem his praise,
22 οταν συναχθωσιν ομου οι λαοι και αι βασιλειαι, δια να δουλευσωσι τον Κυριον.	22 when peoples gather together, and kingdoms, to worship the LORD.
23 Ηδυνατισεν εν τη οδω την ισχυν μου? συνετεμε τας ημερας μου.	23 He has broken my strength in mid-course; he has shortened my days.
24 Εγω ειπα, μη με αρπασης, Θεε μου, εν τω ημισει των ημερων μου? τα ετη σου ειναι εις γενεας γενεων.	24 "O my God," I say, "take me not hence in the midst of my days, thou whose years endure throughout all generations!"
25 Κατ' αρχας συ, Κυριε, την γην εθεμελιωσας, και εργα των χειρων σου ειναι οι ουρανοι.	25 Of old thou didst lay the foundation of the earth, and the heavens are the work of thy hands.
26 Αυτοι θελουσιν απολεσθη, συ δε διαμενεις? και παντες ως ιματιον θελουσι παλαιωθη? ως περιενδυμα θελεις τυλιξει αυτους, και θελουσιν αλλαχθη?	26 They will perish, but thou dost endure; they will all wear out like a garment. Thou changest them like raiment, and they pass away;
27 συ ομως εισαι ο αυτος, και τα ετη σου δεν θελουσιν εκλειψει.	27 but thou art the same, and thy years have no end.
28 Οι υιοι των δουλων σου θελουσι κατοικει, και το σπερμα αυτων θελει διαμενει ενωπιον σου.	28 The children of thy servants shall dwell secure; their posterity shall be established before thee.