| 1 Josafá, que possuía riqueza e glória em abundância, aliou-se por casamento com Acab. | 1 ܘܗܘܐ ܠܝܗܘܫܦܛ ܥܘܬܪܐ ܘܐܝܩܪܐ ܕܣܓܝ ܛܒ ܘܐܬܩܪܒ ܠܘܬ ܐܚܒ |
| 2 Ao cabo de alguns anos, desceu à Samaria, à casa de Acab. Para recebê-lo com a comitiva, este matou numerosos carneiros e bois. Em seguida, persuadiu-o a fazer guerra contra Ramot de Galaad. | 2 ܘܢܚܬ ܒܬܪ ܬܪ̈ܬܝܢ ܫܢ̈ܝܢ ܠܘܬ ܐܚܒ ܠܫܡܪܝܢ ܘܕܒ̇ܚ ܠܗ ܐܚܒ ܥ̈ܢܐ ܘܬܘܪ̈ܐ ܣܘܓܐܐ ܕܛܒ ܘܠܚܝ̈ܠܘܬܐ ܕܥܡܗ ܘܡܠܟܗ ܕܢܣܩ ܠܪܡܬ ܓܠܥܕ |
| 3 Acab, rei de Israel, disse a Josafá, rei de Judá: Queres vir comigo para atacar Ramot de Galaad? Josafá respondeu-lhe: Farei o que fizeres, assim como meu exército. Iremos à guerra contigo. | 3 ܘܐܡܪ ܐܚܒ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܠܝܗܘܫܦܛ ܡܠܟܐ ܕܝܗܘܕܐ ܕܥܡܝ ܬܣܩ ܠܪܡܬ ܓܠܥܕ ܘܐܡܪ ܠܗ ܣ̇ܠܩ ܐܢܐ ܐܟܘܬܟ ܘܥܡܝ ܐܝܟ ܥܡܟ ܘܪ̈ܟܫܝ ܐܝܟ ܪ̈ܟܫܟ ܘܥܡܟ ܐ̇ܙܠ ܐܢܐ ܠܩܪܒܐ |
| 4 Contudo, Josafá disse mais ao rei de Israel: Consulta primeiro, eu te peço, o oráculo do Senhor. | 4 ܘܐܡܪ ܝܗܘܫܦܛ ܠܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܫܐܠ ܢܐ ܐܝܟ ܝܘܡܢܐ ܦܬܓܡܗ ܕܡܪܝܐ |
| 5 O rei de Israel reuniu os profetas, que eram em número de quatrocentos, e lhes perguntou: Devemos ir atacar Ramot de Galaad, ou devemos abster-nos disso? Eles responderam: Vai; o Senhor a entregará às mãos do rei. | 5 ܘܟܢܫ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܢܒ̈ܝܐ ܐܝܟ ܐܪ̈ܒܥܡܐܐ ܓܒܪ̈ܝܢ ܘܐܡܪ ܠܗܘܢ ܢܐܙܠ ܠܩܪܒܐ ܠܪܡܬ ܓܠܥܕ ܐܘ ܠܐ ܘܐܡܪܘ ܠܗ ܣܩ ܘܡܪܝܐ ܢܫܠܡ ܒܥܠܕ̈ܒܒܝܟ ܒܐܝ̈ܕܝܟ |
| 6 Mas Josafá replicou: Por acaso não existe aqui algum outro profeta do Senhor a quem possamos consultar? | 6 ܘܐܡܪ ܡܠܟܐ ܝܗܘܫܦܛ ܕܠܡܐ ܐܝܬ ܗܪܟܐ ܢܒܝܐ ܕܩܘܫܬܐ ܕܡܪܝܐ ܕܢܫܐܠ ܡܢܗ |
| 7 Sim, respondeu o rei de Israel, há ainda um, por meio do qual se poderia consultar o Senhor; mas eu o detesto, porque nunca anuncia algo de bom; sempre a desgraça. É Miquéias, filho de Jemla. Josafá disse: Não fale o rei assim. | 7 ܘܐܡܪ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܠܝܗܘܫܦܛ ܬܘܒ ܐܝܬ ܓܒܪܐ ܚܕ ܠܡܫܐܠ ܡܠܬܗ ܕܡܪܝܐ ܡܢܗ ܘܐܢܐ ܣܢ̇ܐ ܐܢܐ ܠܗ ܕܠܐ ܡܬܢܒܐ ܥܠܝ ܛܒܬܐ ܐܠܐ ܐܢ ܒܝ̣ܫܬܐ ܡܝܟܐ ܒܪ ܝܡܠܐ ܫܡܗ ܘܐܡܪ ܝܗܘܫܦܛ ܠܐ ܢܐܡܪ ܡܠܟܐ ܗܟܢܐ |
| 8 Então o rei de Israel fez sinal a um eunuco e lhe deu esta ordem: Faze vir o mais depressa possível Miquéias, filho de Jemla. | 8 ܘܩܪܐ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܠܡܗܝܡܢܐ ܚܕ ܘܐܡܪ ܠܗ ܣܪܗܒ ܐܝܬܐ ܠܡܝܟܐ ܒܪ ܝܡܠܐ |
| 9 O rei de Israel e Josafá, rei de Judá, tomaram lugar, cada um num trono, revestidos de suas insígnias reais, na praça que está à entrada da porta de Samaria, e todos os profetas profetizavam em sua presença, | 9 ܘܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܘܝܗܘܫܦܛ ܡܠܟܐ ܕܝܗܘܕܐ ܝ̇ܬܒܝܢ ܓܒܪ ܥܠ ܟܘܪܣܝܗ ܘܠܒܝܫܝܢ ܠܒܘܫܐ ܒܪܕܐ ܘܝ̇ܬܒܝܢ ܒܬܪܥܐ ܕܫܡܪܝܢ ܘܟܠܗܘܢ ܢܒܝ̈ܐ ܕܓ̈ܠܐ ܡܬܢܒܝܢ ܗܘܘ ܩܕܡܝܗܘܢ |
| 10 Sedecias, filho de Canaana, tinha feito para si chifres de ferro, e disse: Eis o que diz o Senhor: Com estes chifres ferirás os sírios até exterminá-los. | 10 ܘܥܒܕ ܠܗ ܨܕܩܝܐ ܒܪ ܟܢܥܢܝܬܐ ܩܪ̈ܢܬܐ ܕܦܪܙܠܐ ܘܐܡܪ ܠܗ ܗܟܢܐ ܐܡ̇ܪ ܡܪܝܐ ܒܗܠܝܢ ܬܕܩܪ ܐܢܘܢ ܠܐܕܘܡ̈ܝܐ ܥܕܡܐ ܕܬܓܡܪ ܐܢܘܢ ܘܥܕܡܐ ܠܐܝܟܐ ܕܬܘܒܕ ܐܢܘܢ |
| 11 E todos os profetas profetizavam da mesma maneira, nesses termos: Sobe a Ramot de Galaad: Serás vencedor, porque o Senhor entregará a cidade às mãos do rei. | 11 ܘܟܠܗܘܢ ܢܒ̈ܝܐ ܡܬܢܒܝܢ ܗܟܢܐ ܘܐܡ̇ܪܝܢ ܣܩ ܠܪܡܬ ܓܠܥܕ ܘܙܟܝܗ̇ ܘܢܫܠܡ ܡܪܝܐ ܒܥܠܕ̈ܒܒܝܟ ܒܐܝܕ̈ܝܟ ܡܠܟܐ |
| 12 Todavia, o mensageiro que tinha ido procurar Miquéias, lhe dizia: Os profetas são unânimes em predizer a vitória do rei. Seja teu oráculo conforme o deles. Predize o bom êxito. | 12 ܘܐܝܙܓܕܐ ܕܐܙܠ ܠܡܩܪܐ ܠܡܝܟܐ ܡܠܠ ܥܡܗ ܘܐܡܪ ܠܗ ܗܐ ܡܠܝ̈ܗܘܢ ܕܢܒ̈ܝܐ ܕܓ̈ܠܐ ܫܘܝ̈ܢ ܐܢܝ̈ܢ ܠܡܡܠܠܘ ܐܟܚܕ ܛܒܬܐ ܩܕܡ ܡܠܟܐ ܢܗܘܘܢ ܦܬܓ̈ܡܝܟ ܒܣܝܡܝܢ ܐܝܟ ܕܚܕ ܡܢܗܘܢ ܘܬܬܢܒܐ ܐܦ ܐܢܬ ܛܒܬܐ |
| 13 Miquéias respondeu: Por Deus, só anunciarei o que o Senhor me disser. | 13 ܘܐܡܪ ܡܝܟܐ ܚܝ ܗܘ ܡܪܝܐ ܐܠܗܐ ܐܠܐ ܡܕܡ ܕܢܪܡܐ ܐܠܗܝ ܒܠܒܝ ܗ̇ܘ ܐܡܠܠ |
| 14 Quando ele chegou perto do rei, disse-lhe o rei: Miquéias, devemos nós ir atacar Ramot de Galaad, ou devemos nós abster-nos disso? - Vai, respondeu Miquéias, serás vencedor; ela será entregue às mãos do rei. | 14 ܘܐܙܠ ܠܘܬ ܡܠܟܐ ܘܐܡܪ ܠܗ ܡܠܟܐ ܡܝܟܐ ܢܐܙܠ ܠܪܡܬ ܓܠܥܕ ܐܘ ܠܐ ܘܐܡܪ ܠܗ ܣܩ ܘܙܟܝܗ̇ ܘܢܫܬܠܡܘܢ ܒܐܝܕ̈ܝܟ |
| 15 Disse-lhe o rei: Quantas vezes terei que conjurar-te a que só digas a verdade em nome do Senhor? | 15 ܘܐܡܪ ܠܗ ܡܠܟܐ ܥܠ ܟܡܐ ܙܒܢܝ̈ܢ ܐܢܐ ܡܘܡܐ ܐܢܐ ܠܟ ܕܠܐ ܬܡܠܠ ܥܡܝ ܐܠܐ ܐܢ ܬܪ̈ܝܨܬܐ ܒܫܡܗ ܕܡܪܝܐ |
| 16 Respondeu então Miquéias: Vejo todo o Israel disperso pelas montanhas, qual um rebanho sem pastor. O Senhor disse: Estes não têm chefe; voltem eles tranqüilamente, cada qual para sua casa! | 16 ܘܐܡܪ ܚ̇ܙܐ ܗܘܝܬ ܠܗ ܠܟܠܗ ܐܝܣܪܝܠ ܡܒܕܪܝܢ ܒܝܬ ܛܘܪ̈ܐ ܘܕܡ̇ܝܢ ܠܥ̈ܢܐ ܕܠܝܬ ܠܗ̇ ܪܥܝܐ ܘܐܡܪ ܡܪܝܐ ܠܝܬ ܡܠܟܐ ܠܗܠܝܢ ܢܗܦܘܟ ܓܒܪ ܠܒܝܬܗ ܒܫܠܡܐ |
| 17 Disse o rei de Israel a Josafá: Bem que eu te dizia que a meu respeito ele não havia de anunciar jamais alguma coisa boa; sempre a desgraça. | 17 ܘܐܡܪ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܠܝܗܘܫܦܛ ܠܐ ܐܡܪܬ ܠܟ ܕܠܐ ܡܬܢܒܐ ܥܠܝ ܗܢܐ ܛܒܬܐ ܐܠܐ ܐܢ ܒܝܫܬܐ |
| 18 Replicou Miquéias: Escutai o oráculo do Senhor: eu vi o Senhor assentado no seu trono e todo o exército dos céus em volta dele, à sua direita e à sua esquerda. | 18 ܘܐܡܪ ܡܝܟܐ ܡܛܠ ܗܢܐ ܫܡܥ ܦܬܓܡܗ ܕܡܪܝܐ ܚܙܝܬ ܠܡܪܝܐ ܝܬ̇ܒ ܥܠ ܟܘܪܣܝܗ ܘܟܠ ܚܝܠܘ̈ܬܐ ܕܫܡܝܐ ܩ̇ܝܡܝܢ ܡܢ ܝܡܝܢܗ ܘܡܢ ܣܡܠܗ |
| 19 Disse o Senhor: Quem seduzirá a Acab para que suba a Ramot de Galaad e lá encontre sua perda? - Um respondia de um modo e outro de outro. | 19 ܘܐܡܪ ܡܪܝܐ ܡܢܘ ܢܫܕܠܝܘܗܝ ܠܐܚܒ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܕܢܣܩ ܘܢܬܩܛܠ ܒܪܡܬ ܓܠܥܕ ܚܕ ܐܡ̇ܪ ܐܢܐ ܡܫܕܠ ܐܢܐ ܠܗ ܘܐܚܪܢܐ ܐܡ̇ܪ ܐܢܐ ܡܫܕܠ ܐܢܐ ܠܗ |
| 20 Então um espírito avançou até a frente do Senhor e disse: Eu irei seduzi-lo. Perguntou o Senhor: De que maneira? | 20 ܘܢܦܩ ܪܘܚܐ ܘܩܡ ܩܕܡ ܡܪܝܐ ܘܐܡܪ ܐܢܐ ܡܫܕܠ ܐܢܐ ܠܗ ܘܐܡܪ ܠܗ ܡܪܝܐ ܒܡܢܐ |
| 21 Vou, respondeu ele, fazendo-me espírito de mentira na boca de seus profetas. - É isso mesmo, replicou o Senhor. Conseguirás seduzi-lo. Vai e faze como disseste. | 21 ܘܐܡܪ ܐܢܐ ܐܦܘܩ ܘܐܗܘܐ ܪܘܚܐ ܟܕܒܐ ܒܦܘܡܐ ܕܟܠܗܘܢ ܢܒܝ̈ܘܗܝ ܘܐܡܪ ܠܗ ܡܪܝܐ ܡܫܕܠ ܐܢܬ ܘܐܦ ܡܫܟܚ ܐܢܬ ܦܘܩ ܘܥܒܕ ܐܝܟܢܐ ܕܐܡܪܬ |
| 22 O Senhor infundiu, portanto, um espírito de mentira na boca de todos os profetas aqui presentes; mas foi a tua perda que decretou o Senhor. | 22 ܘܐܦ ܗܫܐ ܗܐ ܝܗܒ ܡܪܝܐ ܪܘܚܐ ܟܕܒܐ ܒܦܘܡܐ ܕܟܠܗܘܢ ܢܒ̈ܝܝܟ ܗܠܝܢ ܘܡܪܝܐ ܦܣܩ ܥܠܝܟ ܒܝܫܬܐ |
| 23 Nesse momento, Sedecias, filho de Canaana, aproximou-se de Miquéias e deu-lhe uma bofetada, dizendo: Por onde saiu de mim o espírito do Senhor para falar-te? | 23 ܘܩܪܒ ܨܕܩܝܐ ܒܪ ܟܢܥܢܝܬܐ ܘܡܚܝܗܝ ܠܡܝܟܐ ܥܠ ܦܟܗ ܘܐܡܪ ܠܗ ܡܢ ܐܡܬܝ ܘܠܟܐ ܥܒܪܬ ܪܘܚܗ ܕܡܪܝܐ ܡܢܝ ܠܡܡܠܠܘ ܥܡܟ |
| 24 Vê-lo-ás, respondeu Miquéias, no dia em que hás de ir de aposento em aposento a fim de te esconderes. | 24 ܘܐܡܪ ܡܝܟܐ ܗܐ ܚܙܝܬ ܒܝܘܡܐ ܗ̇ܘ ܟܕ ܬܥܘܠ ܬܘܢ ܒܓܘ ܬܘܢ ܠܡܬܛܫܝܘ |
| 25 Então o rei de Israel deu esta ordem: Prendei Miquéias; conduzi-o a Amon, governador da cidade, e a Joás, filho do rei. | 25 ܘܐܡܪ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܕܒܪܘ ܠܡܝܟܐ ܘܙܠܘ ܟܠܐܘܗܝ ܒܝܬ ܐܡܘܢ ܫܠܝܛܐ ܕܩܪܝܬܐ ܘܒܒܝܬܗ ܕܝܘܐܫ ܒܪ ܡܠܟܐ |
| 26 Dizei-lhes: Ordem do rei: Metei este homem na prisão; dai-lhe uma alimentação de mísero até que eu retorne são e salvo. | 26 ܘܬܐܡܪܘܢ ܗܟܢܐ ܐܡ̇ܪ ܡܠܟܐ ܐܪܡܐܘܗܝ ܠܗܢܐ ܒܝܬ ܐܣܝܪ̈ܐ ܘܐܘܟܠܘܗܝ ܠܚܡܐ ܠܡܛܪ ܢܦܫ ܘܐܫܩܐܘܗܝ ܡܝ̈ܐ ܠܡܛܪ ܢܦܫ ܥܕܡܐ ܠܐܝܟܐ ܕܐܗܦܘܟ ܒܫܠܡܐ |
| 27 Ao que Miquéias respondeu: Se realmente voltares são e salvo é sinal de que não falou o Senhor por mim. E acrescentou: Escutai bem, ó povo, tudo isso. | 27 ܘܐܡܪ ܡܝܟܐ ܐܢ ܡܗܦܟ ܗ̇ܦܟ ܐܢܬ ܘܐܬ̇ܐ ܐܢܬ ܒܫܠܡܐ ܠܐ ܡܠܠ ܡܪܝܐ ܥܡܝ ܘܐܡܪ ܫܡܥܘ ܥܡ̈ܡܐ ܟܘܠܟܘܢ |
| 28 O rei de Israel subiu portanto a Ramot de Galaad com o rei de Judá, Josafá. | 28 ܘܣܠܩ ܝܗܘܫܦܛ ܡܠܟܐ ܕܒܝܬ ܝܗܘܕܐ ܘܐܚܒ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܠܪܡܬ ܓܠܥܕ |
| 29 Ele lhe disse: Eu vou disfarçar-me para entrar no combate; tu, porém, veste tuas próprias roupas. O rei de Israel disfarçou-se, por conseguinte, antes de entrar em combate. | 29 ܘܐܡܪ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܠܝܗܘܫܦܛ ܐܙܕܝܢ ܘܐܬܐ ܘܐܩܘܡ ܒܣܕܪܐ ܕܩܪܒܐ ܘܐܢܬ ܠܒܫ ܡܐ̈ܢܝ ܙܝܢܟ ܘܐܙܕܝܢ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܘܥܠ ܩܡ ܒܣܕܪܐ ܕܩܪܒܐ |
| 30 Ora, o rei da Síria tinha dado a seus trinta e dois chefes de carros a ordem seguinte: Ninguém atacareis, seja pequeno ou grande, mas só o rei de Israel. | 30 ܘܡܠܟܐ ܕܐܕܘ̈ܡܝܐ ܦܩܕ ܠܫܠܝ̈ܛܢܐ ܕܙܘ̈ܓܐ ܕܐܝܬ ܠܗ ܬܠܬܝܢ ܘܬܪ̈ܝܢ ܘܐܡܪ ܠܗܘܢ ܠܐ ܬܬܟܬܫܘܢ ܠܐ ܥܡ ܙܥܘܪܐ ܘܠܐ ܥܡ ܪܒܐ ܐܠܐ ܥܡ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܒܠܚܘܕ |
| 31 Ao verem Josafá, os chefes dos carros disseram entre si: É certamente o rei de Israel, e avançaram sobre ele. Mas Josafá soltou seu grito {de guerra}, e o Senhor o socorreu; Deus afastou dele os sírios. | 31 ܘܗܘܐ ܕܟܕ ܚܙܘ ܫܠܝ̈ܛܢܐ ܕܙܘܓ̈ܐ ܠܝܗܘܫܦܛ ܐܡ̇ܪܝܢ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܗܢ̇ܘ ܘܐܬܘ ܥܠܘܗܝ ܠܡܬܟܬܫܘ ܥܡܗ ܘܐܝܠܠ ܝܗܘܫܦܛ ܘܡܪܝܐ ܥܕܪܗ ܘܐܦܪܩ ܐܢܘܢ ܡܢܗ |
| 32 Então os chefes dos carros, vendo que não era o rei de Israel, afastaram-se dele. | 32 ܘܗܘܐ ܕܟܕ ܚܙܘ ܫܠܝ̈ܛܢܐ ܕܙܘ̈ܓܐ ܠܝܗܘܫܦܛ ܕܠܐ ܗܘܐ ܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܗܦܟܘ ܠܗܘܢ ܡܢ ܒܣܬܪܗ |
| 33 Nesse momento, um homem que tinha retesado o arco ao acaso, feriu o rei de Israel na parte fraca da couraça. O rei disse ao cocheiro de seu carro: Volta a rédea e conduze-me para fora do campo, porque estou ferido. | 33 ܘܓܒܪܐ ܫ̇ܕܐ ܗܘܐ ܒܩܫܬܐ ܬܡܝܡܐܝܬ ܠܩܘܒܠܗ ܘܡܚܝܗܝ ܠܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܒܝܬ ܕܒܩܐ ܕܫܪܝܢܗ ܘܐܡܪ ܠܡܪܟܒܢܗ ܐܗܦܟ ܐܝܕܟ ܘܐܦܩܝܢܝ ܠܒܪ ܡܢ ܡܫܪܝܬܐ ܡܛܘܠ ܕܡܚܘܬܐ ܕܡܘܬܐ ܡܚܐ ܐܢܐ |
| 34 Mas, nesse dia, o combate foi tão violento, que o rei teve que ficar em pé no carro diante dos sírios, até a tarde. Ao pôr-do-sol, ele morreu. | 34 ܘܥܫܢ ܩܐܪܣܐ ܒܝܘܡܐ ܗ̇ܘ ܘܡܠܟܐ ܕܐܝܣܪܝܠ ܝ̇ܬܒ ܗܘܐ ܒܙܘܓܐ ܘܡܬܟܬܫ ܗܘܐ ܥܡ ܐܕܘܡ̈ܝܐ ܥܕܡܐ ܠܪܡܫܐ ܘܡܝܬ ܥܕܢ ܡܥܪ̈ܒܝ ܫܡܫܐ |