| 1 υιε φυλασσε εμους λογους τας δε εμας εντολας κρυψον παρα σεαυτω [1α] υιε τιμα τον κυριον και ισχυσεις πλην δε αυτου μη φοβου αλλον | 1 Figliuol mio, guarda i miei detti, E riponi appo te i miei comandamenti. |
| 2 φυλαξον εμας εντολας και βιωσεις τους δε εμους λογους ωσπερ κορας ομματων | 2 Guarda i miei comandamenti, e tu viverai; E guarda il mio insegnamento, come la pupilla degli occhi tuoi. |
| 3 περιθου δε αυτους σοις δακτυλοις επιγραψον δε επι το πλατος της καρδιας σου | 3 Legateli alle dita, Scrivili in su la tavola del tuo cuore. |
| 4 ειπον την σοφιαν σην αδελφην ειναι την δε φρονησιν γνωριμον περιποιησαι σεαυτω | 4 Di’ alla sapienza: Tu sei mia sorella; E chiama la prudenza tua parente; |
| 5 ινα σε τηρηση απο γυναικος αλλοτριας και πονηρας εαν σε λογοις τοις προς χαριν εμβαληται | 5 Acciocchè esse ti guardino dalla donna straniera, Dalla forestiera che parla vezzosamente |
| 6 απο γαρ θυριδος εκ του οικου αυτης εις τας πλατειας παρακυπτουσα | 6 Perciocchè io riguardava una volta per la finestra della mia casa, Per li miei cancelli; |
| 7 ον αν ιδη των αφρονων τεκνων νεανιαν ενδεη φρενων | 7 E vidi tra gli scempi, E scorsi tra i fanciulli, un giovanetto scemo di senno; |
| 8 παραπορευομενον παρα γωνιαν εν διοδοις οικων αυτης | 8 Il qual passava per la strada, presso al cantone della casa d’una tal donna; E camminava traendo alla casa di essa; |
| 9 και λαλουντα εν σκοτει εσπερινω ηνικα αν ησυχια νυκτερινη η και γνοφωδης | 9 In su la sera, in sul vespro del dì. In su l’imbrunire ed oscurar della notte; |
| 10 η δε γυνη συναντα αυτω ειδος εχουσα πορνικον η ποιει νεων εξιπτασθαι καρδιας | 10 Ed ecco, una donna gli venne incontro, In assetto da meretrice, e cauta d’animo; |
| 11 ανεπτερωμενη δε εστιν και ασωτος εν οικω δε ουχ ησυχαζουσιν οι ποδες αυτης | 11 Strepitosa, e sviata; I cui piedi non si fermavano in casa; |
| 12 χρονον γαρ τινα εξω ρεμβεται χρονον δε εν πλατειαις παρα πασαν γωνιαν ενεδρευει | 12 Essendo ora fuori, or per le piazze; E stando agli agguati presso ad ogni cantone. |
| 13 ειτα επιλαβομενη εφιλησεν αυτον αναιδει δε προσωπω προσειπεν αυτω | 13 Ed essa lo prese, e lo baciò, E sfacciatamente gli disse: |
| 14 θυσια ειρηνικη μοι εστιν σημερον αποδιδωμι τας ευχας μου | 14 Io avea sopra me il voto di sacrificii da render grazie; Oggi ho pagati i miei voti. |
| 15 ενεκα τουτου εξηλθον εις συναντησιν σοι ποθουσα το σον προσωπον ευρηκα σε | 15 Però ti sono uscita incontro, Per cercarti, e ti ho trovato. |
| 16 κειριαις τετακα την κλινην μου αμφιταποις δε εστρωκα τοις απ' αιγυπτου | 16 Io ho acconcio il mio letto con capoletti Di lavoro figurato a cordicelle di fil di Egitto. |
| 17 διερραγκα την κοιτην μου κροκω τον δε οικον μου κινναμωμω | 17 Io ho profumato il mio letto Con mirra, con aloe, e con cinnamomo. |
| 18 ελθε και απολαυσωμεν φιλιας εως ορθρου δευρο και εγκυλισθωμεν ερωτι | 18 Vieni, inebbriamoci d’amori infino alla mattina, Sollaziamoci in amorosi piaceri. |
| 19 ου γαρ παρεστιν ο ανηρ μου εν οικω πεπορευται δε οδον μακραν | 19 Perciocchè il marito non è in casa sua; Egli è andato in viaggio lontano; |
| 20 ενδεσμον αργυριου λαβων εν χειρι αυτου δι' ημερων πολλων επανηξει εις τον οικον αυτου | 20 Egli ha preso in mano un sacchetto di danari; Egli ritornerà a casa sua a nuova luna. |
| 21 απεπλανησεν δε αυτον πολλη ομιλια βροχοις τε τοις απο χειλεων εξωκειλεν αυτον | 21 Ella lo piegò con le molte sue lusinghe, E lo sospinse con la dolcezza delle sue labbra. |
| 22 ο δε επηκολουθησεν αυτη κεπφωθεις ωσπερ δε βους επι σφαγην αγεται και ωσπερ κυων επι δεσμους | 22 Ed egli andò dietro a lei subitamente, Come il bue viene al macello, E come i ceppi son per gastigamento dello stolto; |
| 23 η ως ελαφος τοξευματι πεπληγως εις το ηπαρ σπευδει δε ωσπερ ορνεον εις παγιδα ουκ ειδως οτι περι ψυχης τρεχει | 23 Come l’uccello si affretta al laccio, Senza sapere che è contro alla vita sua, Finchè la saetta gli trafigga il fegato |
| 24 νυν ουν υιε ακουε μου και προσεχε ρημασιν στοματος μου | 24 Ora dunque, figliuoli, ascoltatemi, Ed attendete a’ detti della mia bocca. |
| 25 μη εκκλινατω εις τας οδους αυτης η καρδια σου | 25 Il cuor tuo non dichini alle vie d’una tal donna; Non isviarti ne’ suoi sentieri. |
| 26 πολλους γαρ τρωσασα καταβεβληκεν και αναριθμητοι εισιν ους πεφονευκεν | 26 Perciocchè ella ne ha fatti cader molti uccisi; E pur tutti coloro ch’ella ha morti eran possenti. |
| 27 οδοι αδου ο οικος αυτης καταγουσαι εις τα ταμιεια του θανατου | 27 La sua casa è la via dell’inferno, Che scende a’ più interni luoghi della morte |