Psalms 39

NEW AMERICAN BIBLE	Biblia Tysiąclecia
1 For the leader, for Jeduthun. A psalm of David.	1 Kierownikowi chóru, Jedutunowi. Psalm. Dawidowy.
2 I said, "I will watch my ways, lest I sin with my tongue; I will set a curb on my mouth."	2 Rzekłem: Będę pilnował dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem; nałożę na usta wędzidło, dopóki naprzeciw mnie jest występny.
3 Dumb and silent before the wicked, I refrained from any speech. But my sorrow increased;	3 Oniemiałem, zamilkłem pozbawiony szczęścia, lecz moja boleść wzmogła się na nowo.
4 my heart smoldered within me. In my thoughts a fire blazed up, and I broke into speech:	4 Serce w mym wnętrzu rozgorzało; gdy rozważałem, zapłonął w nim ogień: język mój przemówił.
5 LORD, let me know my end, the number of my days, that I may learn how frail I am.	5 O Panie, mój kres pozwól mi poznać i jaka jest miara dni moich, bym wiedział, jak jestem znikomy.
6 You have given my days a very short span; my life is as nothing before you. All mortals are but a breath. Selah	6 Oto wymierzyłeś moje dni tylko na kilka piędzi, i życie moje jak nicość przed Tobą. Doprawdy, życie wszystkich ludzi jest marnością.
7 Mere phantoms, we go our way; mere vapor, our restless pursuits; we heap up stores without knowing for whom.	7 Człowiek jak cień przemija, na próżno tyle się niepokoi, gromadzi, lecz nie wie, kto to zabierze.
8 And now, Lord, what future do I have? You are my only hope.	8 A teraz w czym mam pokładać nadzieję, o Panie? W Tobie jest moja nadzieja.
9 From all my sins deliver me; let me not be the taunt of fools.	9 Wybaw mnie od wszelkich moich nieprawości, nie wystawiaj mnie na pośmiewisko głupca!
10 I was silent and did not open my mouth because you were the one who did this.	10 Zamilkłem, ust mych nie otwieram: Ty bowiem [to] sprawiłeś.
11 Take your plague away from me; I am ravaged by the touch of your hand.	11 Odwróć ode mnie Twe ciosy: ginę pod uderzeniem Twej ręki.
12 You rebuke our guilt and chasten us; you dissolve all we prize like a cobweb. All mortals are but a breath. Selah	12 Za winę chłoszczesz człowieka karaniem, jak mól obracasz wniwecz to, czego pożąda. Doprawdy, każdy człowiek jest marnością.
13 Listen to my prayer, LORD, hear my cry; do not be deaf to my weeping! I sojourn with you like a passing stranger, a guest, like all my ancestors.	13 Usłysz, o Panie, moją modlitwę, i wysłuchaj mego wołania; na moje łzy nie bądź nieczuły, bo gościem jestem u Ciebie, przechodniem - jak wszyscy moi przodkowie.
14 Turn your gaze from me, that I may find peace before I depart to be no more.	14 Odwróć oczy ode mnie, niech doznam radości, zanim odejdę i mnie nie będzie.