Salmi 102

BIBBIA MARTINI	Biblia Tysiąclecia
1 Dello stesso Davidde. Benedici, o anima mia il Signore, e tutte le mie interiora (benedicano) il nome santo di lui.	1 Modlitwa trapionego, który znękany wypowiada przed Panem swą udrękę.
2 Benedici, o anima mia il Signore, e non volere scordarti d'alcuno de' suoi benefizj.	2 Panie, słuchaj modlitwy mojej, a wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie!
3 Egli, che perdona tutte le tue iniquità, che tutte sana le tue infermità.	3 Nie kryj przede mną swego oblicza w dniu utrapienia mojego! Nakłoń ku mnie Twego ucha: w dniu, w którym Cię wołam, szybko mnie wysłuchaj!
4 Che riscatta la tua vita da morte: e di misericordie ti circonda, e di grazie.	4 Dni bowiem moje jak dym znikają, a kości moje płoną jak w ogniu.
5 Che sazia co' beni suoi il tuo desiderio: si rinnovellerà com'aquila la tua giovinezza.	5 Moje serce wysycha spalone jak trawa, zapominam nawet o spożyciu chleba.
6 Il Signore fa misericordia, e fa ragione a tutti quei, che soffrono ingiuria:	6 Od głosu mojego jęku moje kości przywarły do skóry.
7 fè conoscere le sue vie a Mosè; le sue volonta di a' figliuoli d'Israele.	7 Jestem podobny do kawki na pustyni, stałem się jak sowa w ruinach.
8 Il Signore misericordioso, e benigno: paziente, e misericordioso grandemente.	8 Czuwam i jestem jak ptak samotny na dachu.
9 Non sarà irato per sempre, e non minaccierà eternamente.	9 Każdego dnia znieważają mnie moi wrogowie, srożąc się na mnie przeklinają moim imieniem.
10 Non ha fatto a noi secondo i nostri peccati, nè ci ha data retribuzione secondo le nostre iniquità.	10 Albowiem jak chleb jadam popiół i z płaczem mieszam mój napój,
11 Imperocché quanto è alto il cielo dalla terra, tanto egli ha fatta grande la sua misericordia verso di quei, che lo temono.	11 na skutek oburzenia Twego i zapalczywości, boś Ty mnie podniósł i obalił.
12 Quanto è lontano l'Oriente dall'Occidente, tanto egli ha rimossi da noi i nostri peccati.	12 Dni moje są podobne do wydłużonego cienia, a ja usycham jak trawa.
13 Come un padre ha compassione de' figliuoli, cosi il Signore ha avuto compassione di quei, che lo temono, perché egli conosce di che siamo formati.	13 Ty zaś, o Panie, na wieki zasiadasz na tronie, a imię Twoje [trwa] przez wszystkie pokolenia.
14 Si è ricordato, che noi siam polvere: i giorni dell'uomo sono come l'erba: egli sboccerà come il fiore dal campo.	14 Powstaniesz i okażesz litość Syjonowi, bo czas już, byś się nad nim zmiłował, "bo nadeszła godzina".
15 Imperocché lo spirito sarà in lui di passaggio, ed ei più non sarà: e non discernerà più il luogo dov'era.	15 Twoi bowiem słudzy miłują jego kamienie i użalają się nad jego gruzami.
16 Ma la misericordia del Signore ab eterno, e fino in eterno sopra color, che lo temono,	16 Narody będą się bały imienia Pańskiego, i wszyscy królowie ziemi - Twej chwały,
17 E la giustizia di lui sopra i figliuoli de' figliuoli di quelli, che mantengono la sua alleanza;	17 bo Pan odbuduje Syjon i ukaże się w swej chwale,
18 E de' comandamenti di lui si ricordano per adempirli.	18 przychyli się ku modlitwie opuszczonych i nie odrzuci ich modłów.
19 Il Signore ha preparato in cielo il suo trono, e al regno di lui tutti saranno soggetti.	19 Należy to spisać dla pokolenia, co przyjdzie, a lud, który zostanie stworzony, niech wychwala Pana!
20 Benedite il Signore voi tutti, Angeli di lui, possenti in virtù, esecutori di sua parola, ubbidienti alla voce de' suoi comandi.	20 Bo Pan wejrzał z wysokiego przybytku swojego, popatrzył z nieba na ziemię,
21 Benedite il Signore voi schiere di lui tutte quante: ministri di lui, che fate la sua volontà.	21 aby usłyszeć jęki pojmanych, aby skazanych na śmierć uwolnić,
22 Voi opere di Dio quante siete in qualunque luogo del suo impero bene dite il Signore: benedici il Signore, o anima mia.	22 by imię Pańskie głoszono na Syjonie i Jego chwałę w Jeruzalem,
	23 kiedy zgromadzą się razem narody i królestwa, by służyć Panu.
	24 Siła moja w drodze ustała, dni moje uległy skróceniu.
	25 Mówię: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni: Twoje lata trwają poprzez wszystkie pokolenia.
	26 Ty niegdyś założyłeś ziemię i niebo jest dziełem rąk Twoich.
	27 Przeminą one, Ty zaś pozostaniesz. I całe one jak szata się zestarzeją: Ty zmieniasz je jak odzienie i ulegają zmianie,
	28 Ty zaś jesteś zawsze ten sam i lata Twoje nie mają końca.
	29 Synowie Twoich sług będą mogli osiąść na stałe i potomstwo ich będzie trwało wobec Ciebie.